Aλέξανδρος Στυλιανού: «Αυτός με το πιο δυνατό γιατί είναι αυτός που θα βγει νικητής από τον αγώνα»

Είναι μόλις 24 ετών. Γεννήθηκε στη Λευκωσία από Ελληνοκύπριους πρόσφυγες από την Ζώδεια της Μόρφου και Καραβά της Κερύνειας, οι οποίοι εκδιώχθηκαν κατά την τουρκική εισβολή το 1974. Σήμερα, ζει στην Αγγλία και εργάζεται ως προπονητής. Μας αφηγείται τη ζωή του και μοιράζεται μαζί μας τα όνειρά του.

Συνέντευξη: Χρήστος Καρατόσιος

Γεννηθήκατε στην Κύπρο. Μιλήστε μου για τα παιδικά σας χρόνια στη Μεγαλόνησο και τη σχέση σας με το ποδόσφαιρο.

Ως μικρό παιδί πιστεύω είχα τις δυνατότητες να παίξω σε υψηλό επίπεδο. Δεν περνούσε μέρα που να μην βγω έξω και να παίξω ποδόσφαιρο με φίλους. Μέχρι την ηλικία των 12-13 μπορώ να πω πως ήμουνα σε παρά πολύ υψηλό επίπεδο. Θυμάμαι στο σχολείο, όταν παίζαμε ποδόσφαιρο, τα παιδιά διάλεγαν εμένα πρώτο.

Αφού πέρασαν ένα με δύο χρόνια, μπήκα σε ακαδημία και τότε έμεινα στάσιμος. Ήμουν πάντοτε πιο μικρός και πιο κοντός σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου και άρχισα να μην παίζω πλέον τα Σάββατα. Αγωνίστηκα πολύ και μου έριξε το ηθικό μου, έχασα αυτό που είχα πάντοτε: τον ενθουσιασμό στο παιχνίδι μου. Δεν αναπτύχθηκα όσο έπρεπε και στα 16 σταμάτησα το ποδόσφαιρο και άρχισα να ασχολούμαι με την προπονητική. Μπορώ να πω πως μου έμεινε απωθημένο.

Πώς βρεθήκατε στην Σκωτία;

Αποφοίτησα από την αγγλική σχολή Pascal της Λευκωσίας και έπειτα το 2013 μετακόμισα στο Εδιμβούργο της Σκωτίας, για σπουδές στην Λογιστική.  Όταν αποφοίτησα, μετακόμισα στο Αμπερντίν για να σπουδάσω ανάλυση αθλητικής επίδοσης και έτσι το 2018 απέκτησα το δεύτερο μου πτυχίου από το Robert Gordon University. Είμαι κάτοχος του UEFA B και Childrens’ award μέσω της ομοσπονδίας της Σκωτίας, ενώ αυτή την στιγμή είμαι και στην διαδικασία της απόκτησης του UEFA Α διπλώματος. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, δούλεψα ως αναλυτής των εθνικών ομάδων της Σκωτίας, ενώ παράλληλα προσέφερα στο ποδόσφαιρο της Σκωτίας ως προπονητής grassroots σε διάφορες ηλικίες ΕΠΟ U12 μέχρι U17

Ποιος  ήταν ο επόμενος σταθμός σας;

Τον Αύγουστο του 2018 μετακόμισα στην Αγγλία, αφού μου δόθηκε η ευκαιρία να προπονήσω την επαγγελματική ακαδημία της IpswichTown F.C. και πιο συγκεκριμένα την U12. Από το Γενάρη πήγα ένα βήμα παραπέρα ως προπονητής: πήγα στο Colchester του Essex για να δουλέψω ως προπονητής στις αναπτυξιακές ηλικίες της Colchester U14 και U15 στην κατηγορία 2 Elite.

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας για το μέλλον και ποιο το μήνυμα σας σ’ όσους έχουν όνειρα για το μέλλον αλλά δεν πιστεύουν πως θα τα καταφέρουν;

Οι φιλοδοξίες μου ξεπερνούν κάθε προσδοκία, αφού αδιαπραγμάτευτος μου στόχος είναι να προπονήσω επαγγελματική ομάδα στο υψηλότερο επίπεδο, μπροστά σε χιλιάδες κόσμο και φυσικά να κατακτήσω διακρίσεις!

Προς το παρόν, επικεντρώνομαι στο τώρα και στο επόμενο μου βήμα το οποίο είναι να αποκτήσω το UEFA A και να ανέβω ακόμα ένα σκαλοπάτι με το να προπονήσω πιο μεγάλο ηλικιακό group σε επαγγελματική ομάδα.

Όλοι οι στόχοι μου επιτυγχάνονται με υπομονή, σωστό πλάνο, σκληρή δουλειά και επιμονή, που για εμένα είναι το πιο σημαντικό κριτήριο σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον! Η φιλοδοξία μου είναι να αποδείξω ότι καθένας μπορεί να μεγαλουργήσει αν όντως το θέλει πραγματικά και να το κυνηγήσει με όλες τους τις δυνάμεις. Γι’αυτό εβαλα στόχο να κατακτήσω τις φιλοδοξίες μου και ν’ αποδείξω σε πολλούς τι πραγματικά μπορεί να κάνει ο άνθρωπος αν όντως το θέλει! Θέλω μέσω της δικής μου επιτυχίας ν’ ασκήσω επιρροή σε πολλούς ανθρώπους, ανώτερους και μεγαλύτερους και ν’ αποδείξω πως όλα είναι πιθανά. Να βοηθήσω να ανακαλύψουν τους στόχους τους και να ξεπεράσουν ό,τι προβλήματα αντιμετωπίζουν μέχρι την κατάκτηση των στόχων τους. Επίσης, θέλω να βοηθήσω στο να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, πιο ζωντανό και λιγότερο βαρετό από ότι είναι τώρα, με περισσότερα όνειρα και φιλοδοξίες και θέλω να συμβάλω σε αυτό.

Έχετε να δώσετε κάποια συμβουλή σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο;

Να ξεκινήσει με το γιατί θέλει ν’ ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο  Υπάρχει μια αγγλική παροιμία η οποία λέει  πως «αν το γιατί σου δεν σε κάνει να κλάψεις τότε δεν είναι το γιατί σου» (If your why doesn’t make you cry then it’s not your why). Χρειάζεται  ένα δυνατό κίνητρο ώστε να πραγματοποιήσεις τις φιλοδοξίες σου.

Εγώ προσωπικά έχω πολλά να αποδείξω στον ίδιο μου τον εαυτό πάντοτε λαμβάνοντας υπόψη τις πραγματικές μου δυνατότητες. Πιστεύω πως δεν πρέπει να δουλεύουμε για τα όνειρα άλλων αλλά για τα δικά μας. Μια αγγλική παροιμία λέει  «αυτοί που δεν έχουν όνειρα και φιλοδοξίες, δουλεύουν για αυτούς που έχουν».

Πολλοί τα παρατάνε, γιατί το «γιατί» τους είναι πιο ισχυρό έτσι ώστε να τους κρατήσει στον αγώνα όταν οι συνθήκες δεν είναι με το μέρος τους. Είναι πιο εύκολο αλλά όχι τόσο για κάποιον με ένα ισχυρό «γιατί» να επιζήσει και να βγει νικητής μέσα από αντίξοες συνθήκες και μέσα από ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου χιλιάδες κυνηγούν το ίδιο όνειρο. Αυτός με το πιο δυνατό «γιατί», δηλαδή κίνητρο, είναι αυτός που θα βγει νικητής από τον αγώνα στο τέλος.