Για το Γιώργο Λιάγκα

Ο Γιώργος Λιάγκας δεν μου ήταν ποτέ συμπαθής ιδιαίτερα. Τον θεωρούσα αγενή σε πολλές τοποθετήσεις του, δεν μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο απευθυνόταν σε άλλους ανθρώπους. Παρακολούθησα τον ντόρο που συνέβη στο Διαδίκτυο με κάποιες δηλώσεις τους σχετικά με τις γυναίκες με παραπανίσια κιλά και ήθελα να τοποθετηθώ.

Publisher: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Καταρχάς, η εχθρότητα με τα περιττά κιλά εμφανίζεται στο γυναικείο φύλο συγκεκριμένα, καθώς οι άνδρες με περιττά κιλά χαρακτηρίζονται  αρκετές φορές και γοητευτικοί. Η προκατάληψη απορρέει από το γεγονός πως μία γυναίκα τολμάει να αψηφήσει τις κοινωνικές επιταγές περί ομορφιάς, γεγονός που πάντοτε προκαλεί αντιδράσεις. Γιατί η γυναίκα πρέπει πάντοτε «να φαίνεται γυναίκα», δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει ελεύθερα το ντύσιμο, το κούρεμα ή την εμφάνισή της.

Επειδή, ανέφερε πως τον υποχρεώνουν να βλέπει πιο παχουλά μοντέλα στην τηλεόραση, τον ρωτώ: τον υποχρέωσε κανείς να δει το συγκεκριμένο πρόγραμμα; Του έβαλαν το μαχαίρι στο λαιμό; Όχι, είναι επιλογή του να μην ανοίξει την τηλεόραση και να μην το δει. Επιβάλλει κάποιος με το να προσπαθεί για το όνειρό του; Επιβάλλει κάποιος με το να αγαπάει το αντικείμενό του και να προσπαθεί να το εκπληρώσει; Υπάρχει άνθρωπος που δεν μπορεί δηλαδή, εξαιτίας των κιλών, να ζει ελεύθερα και να έχει ίδια δικαιώματα στη ζωή; Δηλαδή, είναι θέμα κιλών το δικαίωμα στην ελεύθερη ζωή όπως και στη συμμετοχή σε οτιδήποτε;

Η ομορφιά δεν είναι θέμα κιλών. Υπάρχουν άνθρωποι με κιλά που είναι γοητευτικοί, άνθρωποι που είναι ελκτικοί  ακόμα και αν δεν έχουν την κλασική ομορφιά. Γνωρίζεις επίσης πως υπάρχουν άνθρωποι που δέχονται ρατσισμό ακριβώς επειδή είναι υπερβολικά λεπτοί; Πως όπως μία γυναίκα μπορεί να πληγωθεί όταν κάποιος τη χαρακτηρίζει «αντιαισθητική» ή «φάλαινα», το ίδιο έχουν πληγωθεί και γυναίκες που τις έχουν χαρακτηρίσει «ψαροκόκαλα» ή αυτή  «που δεν έχει κρέας επάνω της».  Η αισθητική επίσης, είναι καθαρά προσωπικό θέμα (ακούμε την ίδια καραμέλα και με τους gay, καθώς δεν πρέπει να είναι ελεύθεροι επειδή αυτό προσβάλλει την αισθητική). Ποιος ορίζει την αισθητική; Και για εμένα αντιαισθητικά είναι πολλά πράγματα: να βλέπω τον άλλο να καπνίζει στη στάση,  να βλέπω το ετερόφυλο ζευγαράκι να φιλιέται σε δημόσιο χώρο, να φοράει κάποιος ανάποδα το καπέλο του γκολφ (!!!!), να έχει τατουάζ,  το αλκοόλ, οτιδήποτε. Αυτό τι σημαίνει; Πως επειδή εμένα με ενοχλεί κάτι αισθητικά πρέπει να απαγορεύσω στον άλλο να ζει;

Δυστυχώς, λένε πολλοί, ζούμε την εποχή της πολιτικής ορθότητας. Δεν μπορείς  να λες ελεύθερα τη γνώμη σου για τους παχουλούς, τους gay, τους ανθρώπους με κάποιο πρόβλημα, οτιδήποτε. Για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ να μη λέω κάτι για μία ομάδα ανθρώπων που διαχρονικά έχει βιώσει ρατσισμό, περιθωριοποίηση, απόρριψη και χλεύη, όταν υπάρχουν άνθρωποι και νέα παιδιά που έχουν αυτοκτονήσει για τέτοιους λόγους.  Επίσης, άλλο η ευφυής σάτιρα και άλλο η απαξίωση και η χλεύη.

Είχα γράψει ένα άρθρο παλαιότερα στο οποίο ανέλυα την αρνητική επίδραση του καινούργιου βιβλίου του Αρκά, ένα βιβλίο που αφορούσε τα αστεία με τους παχύσαρκους ανθρώπους. Είχα γράψει πως είναι διαφορετική μία γνώμη η οποία μένει στο προσωπικό μου ή φιλικό μου χώρο και άλλο μία γνώμη που εκφέρεται από ένα δημόσιο πρόσωπο η οποία μπορεί να επηρεάσει και να καθοδηγήσει συνειδήσεις. Επειδή ΟΛΟΙ έχουμε πέσει στο λάθος να γελάσουμε με ένα ανέκδοτο ειρωνικό ή να μιλήσουμε εμείς οι ίδιοι υποτιμητικά για έναν άνθρωπο, πόσο μεγαλύτερη ευθύνη έχει ένα δημόσιο πρόσωπο το οποίο ακούγεται από έφηβα παιδιά και μπορεί με αυτές του τις αντιλήψεις να τους οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση ή ρατσιστική συμπεριφορά; Προφανώς, δεν μπορεί να αντιληφθεί πόσο μπορεί να επηρεάσει μία τέτοια γνώμη όταν ακούγεται δημόσια, ότι έχει ευθύνη αν ένα παιδί με παραπανίσια κιλά δεχτεί επίθεση στο σχολείο μετά από αυτή.

Χρειάζεται προσοχή, διότι η ζωή επιστρέφει συμπεριφορές. Και όταν είσαι άνθρωπος που έχει παιδιά, πρέπει ακόμα περισσότερο να σέβεσαι τον κάθε άνθρωπο; στο δικό σου παιδί, να θυμάσαι, θα γινόσουν έξαλλος αν του έλεγαν κάτι παρόμοιο..

Photo by Artem Kovalev on Unsplash