Γιώργος Δόνιος | Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που έκλεψε την παράσταση στο φετινό Open House!

Στο πλαίσιο του Open House Thessaloniki 2019, είχα την χαρά να παρακολουθήσω την ξενάγηση στο Time Capsule Mid Century, που όπως αποδείχθηκε αποτέλεσε ίσως το πιο πετυχημένο new entry του φετινού Open House

Συνέντευξη: Εύα Γκέγκα

Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Γιώργο Δόνιο, τον ιδιοκτήτη και εμπνευστή αυτού του υπέροχου διαμερίσματος, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που τον βλέπεις είναι ξεκάθαρο ότι έχει πολλά να σου πει.

Την ώρα λοιπόν που στον απόηχο του φετινού Open House εμφανίζονταν το ένα άρθρο μετά το άλλο για το εν λόγω διαμέρισμα, εγώ βρέθηκα να κάθομαι σε μία από αυτές τις υπέροχες δερμάτινες πολυθρόνες που θαύμαζα μια μέρα πριν ως επισκέπτης, για να γνωρίσω τον άνθρωπο που οραματίστηκε και υλοποίησε αυτό το εντυπωσιακό project.

Φωτογράφος, συγγραφέας, δεινός ταξιδευτής, πρώην μεγαλοστέλεχος πολυεθνικής και νυν πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (όπως δηλώνει και ο ίδιος). Φιλόξενος, χαλαρός, ευθύς, λαλίστατος και με απίστευτη ενέργεια ο Γιώργος Δόνιος με υποδέχθηκε στο Time Capsule, που αποτελεί την επίσημη κατοικία του –γιατί ανεπίσημα είναι ο κόσμος όλος- και είχε ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ να μας πει για το όραμα του, τις δυσκολίες, την θέληση και την ζωή γενικά, αποκαλύπτοντας στο τέλος πια και τον πιο γλυκό λόγο που ένας άνθρωπος γυρνά στην πόλη που γεννήθηκε! Θεαματικά και δημιουργικά εν προκειμένω – όπως άλλωστε του ταιριάζει!

Πες μου λίγα πράγματα για εσένα.  

Επέστεψα στην  Ελλάδα πριν 2 χρόνια, οπότε και αγόρασα το διαμέρισμα αυτό. Μέχρι τότε και για 13 χρόνια δεν έμενα στην Ελλάδα. Έχω σπουδάσει στην Σκωτία, έχω δουλέψει στην Νέα  Υόρκη, έχω ζήσει στην Βαρκελώνη τρία χρόνια, στην Σιγκαπούρη πέντε χρόνια… γενικώς γυρνούσα…

Και πώς αποφάσισες να γυρίσεις στην Θεσσαλονίκη και να κάνεις και μια τέτοια επένδυση;

Η αλήθεια είναι ότι έψαχνα σπίτι τρία χρόνια και έψαχνα κάτι παλιό στο κέντρο. Τα σπίτια που έψαχνα ήταν από την δεκαετία του ’30 έως του ‘60. Αναζητούσα κάτι, το οποίο να μπορώ να φτιάξω ακριβώς όπως το ήθελα. Για παράδειγμα, όπως αυτό που βλέπεις τώρα.

Αυτό το σπίτι ήταν το Happy project μου, για την επανένταξη μου στον κόσμο των κανονικών ανθρώπων και στην πατρίδα. Ήταν δύο χρόνια δύσκολα και νιώθω ότι ακόμα είμαι στην διαδικασία της επανένταξης γιατί μετά από τόσα χρόνια έξω, τόση τριβή με διαφορετικό κόσμο, αλλάζεις και ο ίδιος σαν άνθρωπος. Αν με ρωτήσεις τώρα πού ανήκω, δεν αισθάνομαι ότι ανήκω απόλυτα κάπου.

Γιατί όμως παλιό;

Είναι σαν να ρωτάς κάποιον γιατί του αρέσει ο καφές ή γιατί πίνει κόκκινο κρασί και όχι λευκό. Τριγυρνούσε στο μυαλό μου για πέντε ολόκληρα χρόνια.

Την πρώτη μέρα που το επισκέφθηκα με τον μεσίτη εξέπεμπε μια τόσο ήρεμη και θετική ενέργεια που είπα: «Μ ’αρέσει! Αυτό είναι»!  Επίσης, είχε κρατήσει κομμάτια αυθεντικά. Η κουζίνα του ήταν όπως ήταν το 1957, το μπάνιο του είχε ανακαινιστεί μεν αλλά το ’69, είχε την διαρρύθμιση του ατόφια… Ένα πράγμα έλεγξα μόνο: ότι ήταν πράσινο μετά τον σεισμό του ‘78. Το είδα και το έκλεισα επιτόπου.

Δηλαδή όλα αυτά που θα απέτρεπαν κάποιο άλλο αγοραστή, για σένα ήταν το κίνητρο να το αγοράσεις!

Ναι! Γιατί μου αρέσει σε κάθε τι παλιό -σπίτι, αυτοκίνητο, μοτοσυκλέτα- που βλέπω μπροστά μου να διακρίνω τις δυνατότητες του. Εκεί όπου κάποιος βλέπει ένα σαράβαλο, εγώ βλέπω ένα έργο τέχνης, κάτι που μπορεί να γίνει ιδιαίτερα όμορφο. Κάπως έτσι προσέγγισα και το συγκεκριμένο διαμέρισμα. Όταν το είδα εγώ δεν υπήρχε κάτι που δεν ήταν μπεζ εδώ μέσα!  Ήταν ΌΛΑ μπεζ! Εγώ όμως το είδα έτσι όπως το βλέπεις σήμερα πάνω κάτω, με τα πετρόλ και τα φλούο…

Επίσης να σου πω ότι τα παλιότερα διαμερίσματα είχαν άπλα. Οι κουζίνες ήταν πολύ μεγάλες, όχι όπως τώρα. Αντικατοπτρίζουν στο σχεδιασμό τους και τη χρηστικότητα τους μια εποχή που ο κόσμος είχε ελεύθερο χρόνο. Εγώ ακόμα θυμάμαι σαν παιδί ότι η οικογένεια μαζευόταν συγκεκριμένη ώρα γύρω από το τραπέζι για φαγητό. Τώρα ποιος έχει χρόνο; Τρέχουμε όλοι…

Ξεχνάμε να φάμε κιόλας…

Αυτό ακριβώς! Και σκέψου ότι ακόμη πιο παλιά υπήρχε ακόμη και δωμάτιο μουσικής και δωμάτιο ανάγνωσης. Οι κοινωνικές συνήθειες τις εποχής εκείνης αντικατοπτρίζονταν στα σπίτια της εποχής. Και εμένα προσωπικά τυγχάνει οι συνήθειες εκείνης της εποχής, όπως αποτυπώνονται στα σπίτια της εποχής, να μου αρέσουν πάρα πολύ.

Λατρεύω το μαγείρεμα και ήθελα έναν χώρο που είναι πρωτίστως λειτουργικός και ευχάριστος. Όταν σχεδίαζα το μπάνιο, σκέφτηκα ότι μπορούσα άνετα να πάρω ένα ποτό και να αράξω εκεί. Τόσο πολύ με ενδιαφέρει να είναι όμορφος ο χώρος! Θέλω να περνάω χρόνο εκεί.

Πόσο σου πήρε χρονικά να το φτάσεις έως εδώ;

Ενάμιση χρόνο με καθημερινή δουλειά! Με πολλές ώρες έρευνας για ό,τι μπορείς να φανταστείς: Χρώματα, ταπετσαρίες, διακόπτες, έπιπλα, πόμολακια, χερουλάκια…. Έπεσε πολύ διάβασμα και μελέτη. Σκέψου ότι αδιαβροχοποίησα το ξύλο γύρω από τον πάγκο της κουζίνας. Έβαλα ταπετσαρία στο μπάνιο. Έψαξα, πειραματίστηκα και βρήκα τη σωστή τεχνική για να γίνουν σωστά και να μην έχω πρόβλημα υγρασίας. Το κατάφερα όμως!

Το λες και ψυχαναγκασμό… (Γέλιο)

Ναι… Είμαι τελειομανής! (Γέλιο) Ήταν όμως και θέμα αγάπης. Έβγαζα το απωθημένο μου. Μην ξεχνάς ότι για εμένα ήταν μια πάρα πολύ σημαντική επένδυση γιατί ήταν πρώτο μου σπίτι και το πήρα με χρήματα 13 ετών μόχθου. Έκανα θυσίες γι’ αυτό…

Πολλή δουλειά ακούγεται πάντως…

Η δουλειά ήταν ανυπολόγιστη! Με την αμέριστη συμπαράσταση και βοήθεια του αδερφού μου βέβαια, αλλά δεν περιγράφεται! Υπήρχαν σημεία που δουλέψαμε όπως δουλεύουν οι συντηρητές έργων τέχνης.  Πολλούς μάστορες τους έδιωξα γιατί θα μου διέλυαν το σπίτι! Και όταν είδα πως δουλεύουν είπα : «Τέλος! Θα το κάνω μόνος μου!» και σε πληροφορώ ότι δεν είχα ιδέα ούτε πώς περνιούνται τα πλακάκια, οι ταπετσαρίες, πώς φτιάχνονται τα φωτιστικά (που τα έχω κατασκευάσει όλα εγώ) τίποτα…Τα πάντα εδώ μέσα τα έχω κάνει εγώ με τον αδερφό μου!

Έχω ερωτευτεί την καρέκλα αυτή (σσ: μια δερματίνη ταμπά πολυθρόνα με καπιτονέ, χαρακτηριστική της εποχής)

Σκέψου ότι αυτή την στιγμή κάθεσαι σε μια πολυθρόνα που είναι πάνω από 60 ετών και είναι τόσο άνετη! Αν δεν το ήξερες δεν θα το πίστευες. Όταν την πήρα ήταν άλλο χρώμα. Καφέ! Μου πηρέ μιάμιση μέρα να καθαρίσω τρεις πολυθρόνες. Αλλά όταν κάθισα κατάλαβα ότι έκανα μια καλή αγορά! Έχει άλλη αίσθηση και αισθητικά και πρακτικά!

Είναι και πάλι της μόδας άλλωστε τα ‘50s στα έπιπλα.. With a twist βέβαια…

Αυτό είναι το θέμα όμως. Αισθάνομαι ότι στη σημερινή εποχή λες και έχει στερέψει η έμπνευση και η δημιουργικότητα και γυρνάμε πάλι στο παλιό.

Οκ. Πάλι υπάρχει δημιουργία περιεχομένου, απλά το ζήτημα είναι ότι στα πράγματι παλιά αντικείμενα υπάρχει το ανθρώπινο στοιχείο μέσα τους. Μια «ανθρωπίλα» δεν ξέρω πώς να το πω…

Οι αντιδράσεις που έπαιρνες από τον κόσμο στη διάρκεια της αναπαλαίωσης/ανακαίνισης σου ποιες ήταν;

Χλεύη! Κοροϊδία…  Υπήρξαν άνθρωποι που όταν μπήκαν την κουζίνα μου για παράδειγμα,  που κατά γενική ομολογία των επισκεπτών του Open House, ήταν το πιο εντυπωσιακό δωμάτιο του σπιτιού,  είπαν: «Τι παιδεύεσαι; Γιατί δεν την γκρεμίζεις να βάλεις μια σύγχρονη κουζίνα»!  Στους ανθρώπους που πήγαινα και μάζευα παλιά ήμουν δακτυλοδεικτούμενος.

Σε ένοιαζε όμως;

Δεν με ένοιαζε όχι! Γιατί εγώ ήξερα τι ήθελα να κάνω,  αυτοί δεν ήξεραν… Βέβαια στην πορεία βρέθηκαν και πολλοί άνθρωποι που είπανε μπράβο!

Όπως αυτός που μου έδωσε αυτό το γραφείο.  Μου είπε χαίρομαι που θα το πάρεις εσύ και θα πιάσει τόπο!  Ή ο τύπος που μου πούλησε τις πολυθρόνες..

Η οικογένεια σου τι στάση κράτησε σε όλο αυτό;

Ο αδερφός μου καταρχάς είναι επίσης «ψυχάκιας». Έχει νοικιάσει ένα πολύ όμορφο διαμέρισμα και έχει κάνει κάτι αντίστοιχο. Με βοήθησε πάρα πολύ! Οι γονείς μου δεν έχουν καμία σχέση με όλο αυτό από τεχνικής άποψης (συνταξιούχοι, κτηνίατρος και δασκάλα αγγλικών αντίστοιχα), ωστόσο ήταν πάντοτε πολύ υποστηρικτικοί και με βοήθησαν με όποιο τρόπο ήξεραν και μπορούσαν. Αν και κάποιες φορές δεν σου κρύβω πώς θεωρούσαν ότι «το είχα χάσει»!  Οι παππούδες μας όμως ήταν όλοι τεχνίτες!

Αααα… Άρα από κει προέρχεται αυτή η τάση σου λες;

Η αλήθεια είναι ότι θυμάμαι ότι ως παιδί με έπαιρνε ο παππούς μου και φτιάχναμε πράγματα. Ήταν πολύ καλός ξυλουργός. Όπως και ο δικός του πατέρας. Είχαμε ερεθίσματα ως παιδιά.

Προσπαθώ να δω πως προέκυψε μέσα σου όλο αυτό το concept… Να το συνδέσω με τις σπουδές σου ως Μηχανολόγος Μηχανικός;

Το αρχιτεκτονικό, διακοσμητικό κομμάτι δεν ήταν ξένο. Απλώς είμαι άνθρωπος που μου αρέσει πάρα πολύ να δουλεύω με τα χέρια μου. Να δημιουργώ. Αυτό είναι η τέχνη μου ας πούμε… Είμαι καλός στο να δημιουργήσω κάτι όμορφο και χρηστικό, από κάτι που κάποιος το θεωρεί σκουπίδι. Το background του μηχανικού βοηθάει. Ωστόσο, πολλά πράγματα από αυτά έκανα εδώ μέσα δεν τα είχα ξανακάνει ποτέ μου! Έπρεπε πρώτα να τα μάθω και μετά να τα κάνω. Γι’ αυτό άλλωστε χρειάστηκε και ενάμισης χρόνος. Πριν περάσω τα πλακάκια του μπάνιου, πήγα και πήρα το πιο φτηνό πλακάκι που υπήρχε, το πέρασα, είδα τι έκανα λάθος,  «πήρα τέχνη» και μετά πέρασα το σωστό πλακάκι. Τελειοποιήθηκα στο πλακάκι της κουζίνας. (Γέλια)

Υπήρξαν κανά δύο τώρα στο Open House που μου είπαν να αναλάβω το σπίτι τους!

Θα το έκανες;

Γιατί όχι; Αυτό είναι αγάπη. Αν το έκανα θα το έκανα με πολύ μεράκι. Η πολύ σημαντική απόφαση που πήρα κάποτε ήταν ότι παραιτήθηκα από την εταιρική μου ζωή. Είπα,  δεν ξέρω τι θέλω να κάνω, αλλά ξέρω τι ΔΕΝ θέλω να κάνω. Μπορεί λοιπόν να είναι και οι θεματικές ανακαινίσεις σπιτιών; Ίσως! Θα μπορούσα να το κάνω σαν δουλειά και να είμαι χαρούμενος. Αν δεν πετύχει η φωτογραφία ή η συγγραφή ναι, θα μπορούσα να το κάνω και αυτό.

*** το σπίτι είναι γεμάτο υπέροχες φωτογραφίες από διάφορα μέρη του κόσμου, στα οποία έχει ταξιδέψει***

Δεν μπορώ να μην σχολιάσω ότι το σπίτι, οι φωτογραφίες  και ακόμη περισσότερο η εμφάνιση και η προσωπικότητα σου δεν παραπέμπουν τόσο σε μεγαλοστέλεχος πολυεθνικής, όσο σε καλλιτέχνη…

Σωστά βλέπεις! (Γέλιο) Σαν άνθρωπος είμαι πολυπράγμων. Μου αρέσει η συνεχής εξέλιξη. Δεν επαναπαύομαι. Θέλω να μαθαίνω πράγματα. Σαν μηχανικός δεν δούλεψα ποτέ. Ήταν μια τεχνική βάση, πάνω στην οποία έχτισα. Με προτιμούσαν κυρίως για πωλήσεις όταν άνοιγα το στόμα μου. Έφυγα από την Ελλάδα το 2010. Μύρισα την κρίση. Όταν έφυγα ήμουν ήδη Project Manager σε πολυεθνική. Με αυτό το μαλλί και το μπλε γυαλί ήμουν τομεάρχης Ασίας και Ειρηνικού στην Σιγκαπούρη. (γέλιο) Απλά με κούρασε να κάνω μια δουλειά στην οποία δεν ήμουνα εγώ. Ήμουν ένας από τους πολλούς ανθρώπους που είχε έναν διακόπτη on-off.

Και; τι έγινε και έφυγες;

Απλώς κάποια στιγμή αποφάσισα ότι η ζωή είναι πολύ μικρή και τα μούντζωσα όλα… Προφανώς δεν ξύπνησα μια μέρα και το έκανα… Το δούλεψα για χρόνια… Είναι όμως θέμα θέλησης!

Και μέσα σε όλα αυτά η φωτογραφία πού υπήρχε;

Η φωτογραφία είναι μια πολύ μεγάλη μου αγάπη. Ήταν χόμπι μου. Το οποίο πλέον προσπαθώ να γίνει βιοποριστικό μέσο. Υπάρχει χώρος στο σπίτι, ο οποίος προορίζεται για στούντιο. Έχω ήδη ξεκινήσει. Πήγα εθελοντικά να καλύψω φωτογραφικά το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους και ήμουν αποκλειστικός φωτογράφος του event, υποστηρίζοντας μια πολύ μεγάλη εταιρία που το είχε αναλάβει. Ήταν μια εξαιρετική συνεργασία και ευχαριστώ τους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκαν γι’ αυτό!

Οι φωτογραφίες που έχεις επιλέξει για το χώρο είναι από τα ταξίδια σου;

Τα ταξίδια για εμένα είναι στάση ζωής. Όλες οι φωτογραφίες είναι στιγμές από τα ταξίδια μου. Παπούα, Κένυα, Μαλάουι, κάποιες από Νεπάλ κτλ. Πάρα πολλά αντικείμενα εδώ μέσα είναι από τα ταξίδια μου. Είναι κάποια αντικείμενα που τα ερωτεύεσαι και λες «Το θέλω!» Τα ταξίδια είναι η καλύτερη χρονική και χρηματική επένδυση που έκανα για τον εαυτό μου ποτέ!

Και θεωρώ ότι και το σπίτι αυτό ήταν ένα μεγάλο ταξίδι. Είχε πάρα πολλές προκλήσεις και δυσκολίες. Υπήρχαν στιγμές που έλεγα θα του βάλω φωτιά και θα το κάψω.

Και ένα μέρος αυτής της «επένδυσης» την βλέπουμε στο έτερο εγχείρημα σου : Ένα βιβλίο άμεσα συνδεδεμένο με τα ταξίδια σου. «8+5=13 Ιστορίες από τον Δρόμο» λοιπόν… Πώς προέκυψε ;

Η συγγραφή ήταν ανάγκη, ήταν τρόπος να μεστώσουν μέσα μου εμπειρίες και συναισθήματα. Ήταν επίσης ένα τεράστιο απωθημένο που είχα από το γυμνάσιο.   Ήταν το δικό μου happy project όταν τελείωνα τη δουλειά μου την εταιρική όταν ακόμα ήμουν Σιγκαπούρη και περίμενα το πλήρωμα του χρόνου για να γυρίσω εδώ.  Συσσωρευμένη θετική ενέργεια σε ένα βουνό από χάλια! (γέλιο)

Τι απωθημένο εννοείς;

Στο γυμνάσιο με είχε προσβάλλει μια καθηγήτρια στην έκθεση. Είχα γράψει την καλύτερη έκθεση της ζωής μου (έτσι ένιωθα εγώ) και όταν την διάβασε μου είπε ότι δεν την έγραψα εγώ! Τώρα όμως κατάλαβα ότι αυτό με πείσμωσε. Αν δεν είχα αυτό το κόμπλεξ που μου δημιούργησε εκείνη η καθηγήτρια,  μπορεί να μην είχα ασχοληθεί ποτέ.  Μπορεί να μην είχα την ανάγκη να αποδείξω ότι μπορώ να γράψω. Αρά, της χρωστάω σίγουρα ένα ευχαριστώ!

Πώς πάει το βιβλίο;

Έχει έναν χρόνο που έχει εκδοθεί. Αυτό που μου αρέσει είναι ότι η πλειοψηφία αυτών που το διάβασαν τους άρεσε πάρα πολύ.  Το κάνουν δώρο σε φίλους τους. Αυτό είναι το ωραίο. Αυτό είναι μια πάρα πολύ σημαντική ώθηση για να συνεχίσω αυτό που ξεκίνησα. Ήταν ωραίο εγχείρημα.

Σκέφτεσαι να ξεκινήσεις και κάτι άλλο συγγραφικά;

Γράφω ήδη το δεύτερο. Είναι το sequel του πρώτου. Το οποίο είναι η συνέχεια.  Πάλι έχει να κάνει με ταξιδιωτικές ιστορίες. Και έχω και άλλα δύο βιβλία στο μυαλό μου.

Να σε ρωτήσω κάτι τελευταίο.. Μέσα σε όλα αυτά τα ταξίδια και σε μια γενικά ευμετάβλητη ζωή ποιες θεωρείς ότι είναι οι σταθερές σου;

Η οικογένεια μου. Ως άμεση οικογένεια μου θεωρώ τον αδερφό μου, τους γονείς μου, την θεία μου Μελίνα και τα παιδιά της. Όλα τα άλλα… Σίγουρα όμως η σταθερά της ζωής μου είναι αυτή!

Με όλους αυτούς τους ανθρώπους τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια που έλειπες;

Είναι ένας πολύ βασικός λόγος που επέστρεψα. Ο χρόνος περνάει. Στο σπίτι αυτό δούλεψα τόσες πολλές ώρες με τον αδερφό μου που θεωρώ πως κάλυψα κάποια από τα  8 χρόνια απουσίας. Είχαμε quality time. Γενικά δεν εκτιμούμε αυτό που έχουμε. Αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα και μια μεγάλη κουβέντα…

…Την οποία ίσως έχω την χαρά να κάνουμε μια άλλη στιγμή, γιατί πραγματικά ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα όταν μιλάς με κάποιον που έχει τόσες ιστορίες να σου πει!

Oι φωτογραφίες του σπιτιού ανήκουν στο Γιώργο Δόνιο:

***Ο Γιώργος Δόνιος ζει και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη ως φωτογράφος και συγγραφέας. Το πρώτο του βιβλίο έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις i-Write και παρουσιάζεται στο Φουαρ Bar Restaurant Athens στις 28/11 στις 20:30.