Δε μας αρέσει η χαρά του άλλου

Αυτό που απεχθάνομαι σε αυτή τη μικρή και τόσο υπέροχη χώρα μας, είναι αυτή μας η ζήλια και η κακεντρέχεια. Πάντοτε θα στάξουμε χολή, θα βρούμε το ψεγάδι και θα το κατακρίνουμε, δίχως ποτέ όμως να χαρούμε για την προσπάθεια, να επαινέσουμε την επιτυχία, να διακρίνουμε το καλό.

Editor: Μαρία Σκαμπαρδώνη


Ναι, η ξινίλα μας στην επιτυχία και η προσπάθεια να μειώσουμε τον άλλο, είναι ίσως το πιο δυσάρεστο γνώρισμα του λαού μας. Η ξινίλα μας κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον να πετυχαίνει το οτιδήποτε, είναι μοναδική. Ναι, μας αρέσει το θάψιμο, τα αστειάκια για την εμφάνιση και την προσωπικότητα του άλλου, θέλουμε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα.

Ναι, είμαστε έτοιμοι φορώντας τη μάσκα του υποτιθέμενου ενδιαφέροντος, να αποδομήσουμε κάθε επιτυχία του άλλου, προσπαθώντας να πείσουμε κυρίως εμάς τους ίδιους, πως δεν είναι και τόσο σημαντική η επιτυχία του για να την ποθούμε. Το δηλητήριο μας το βλέπεις να στάζει πλέον από παντού: από την τηλεόραση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το διαδίκτυο. Άνθρωποι που πίσω από την ανωνυμία ενός πληκτρολογίου, αισθάνονται ασφαλείς να μειώνουν έναν άνθρωπο με προσβλητικά λόγια, αδιαφορώντας για το αν εκείνος πληγωθεί πραγματικά. Γιατί εκεί είσαι ανώνυμος; αν έβλεπες τον άλλο στη ζωή σου, μπορεί να δείλιαζες και να ήθελες να αποφύγεις τις συνέπειες των λόγων σου, σιωπώντας. Γιατί όταν κοιτάς τον άλλο στα μάτια, δεν έχεις το ίδιο θάρρος με το να είσαι κρυμμένος.

Αν μάθουμε να χαιρόμαστε ειλικρινά με τη χαρά του άλλου, μας αρέσει να λέμε τη γνώμη μας μόνο για το καλό χωρίς να απορρίπτουμε με μένος την κατάκτηση κάποιου, πόσο καλύτερος θα γίνεις αυτός ο κόσμος μας; Μας αξίζει μία κοινωνία στην οποία επιπλέει ο φθόνος, η κακία, η κακεντρέχεια;

Photo by Volkan Olmez on Unsplash

Marianna says: «Αν θέλεις να γίνεις κι εσύ συντάκτης του publiSHIT, σε περιμένω στην Αίθουσα Σύνταξης».