Μία συνάντηση μετά από τόσα χρόνια

Έχουν δίκιο οι άνθρωποι εκείνοι που λένε πως τα χρόνια του σχολείου είναι από τα σημαντικότερα στη ζωή ενός ανθρώπου. Είναι εκείνα τα πρώτα βιώματα που μένουν πάντοτε μέσα μας, επειδή είναι η πρώτη μας προσπάθεια να αποκωδικοποιήσουμε τα μυστήρια ενός άπειρου κόσμου έξω από εμάς.

Κείμενο: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Οι πρώτοι δάσκαλοι, οι πρώτοι φίλοι, όλα αυτά τα μοναδικά βιώματα, μένουν πάντοτε μέσα μας. Η προσπάθειά μας να σμιλεύσουμε τον εαυτό μας μέσα στην κατάκτηση της γνώσης, μένει παντοτινά μέσα μας ως μία παιδική κατάκτηση του άγνωστου κόσμου μας.

Πρόσφατα, είχα τη χαρά να συναντηθώ με τη δασκάλα που είχα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Η χαρά ήταν μεγάλη, επειδή οι αναμνήσεις ‘’ξύπνησαν’’ με ορμή  εντός μου, επειδή θυμήθηκα τις πρώτες τάξεις του σχολείου, τα παιδικά γέλια, την πρώτη φορά που κάθισα στο σχολικό θρανίο.

Ένα από το καλά του Facebook, είναι πως σου δίνει τη δυνατότητα να έρθεις κοντά με ανθρώπους που μπορεί να έχεις να τους δεις ακόμα και μία δεκαετία. Με μεγάλη χαρά είχα μία ευκαιρία να συνομιλήσω μαζί της και να ορίσουμε μία συνάντηση.

Δεν είναι και λίγο να συναντάς έναν άνθρωπο που έχεις να τον δεις από το μακρινό 2001. Δεν είναι λίγο να επιστρέφεις στις πρώτες σου αναμνήσεις από το σχολικό περιβάλλον, να αναπολείς τα χρόνια εκείνα της αθωότητας στα οποία μία σοκολάτα και μία αγκαλιά ήταν τα ακριβότερα αποκτήματα του κόσμου. Μία συνάντηση μετά από τόσα χρόνια, πόση χαρά μπορεί να σου δώσει και σε πόσες αναμνήσεις μπορεί να σε ταξιδέψει!