Μαρία Μιτζάλη: «ελπίζουμε στην ανάπτυξη της καλλιτεχνικής κοινότητας στην πόλη της Καβάλας και τη δημιουργία ενός hub τεχνών»

Το Lucy Art Residency διοργανώνεται για δεύτερη χρονιά στην Καβάλα, από 14 ως 28 Ιουνίου. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών, πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα, που συγκεντρώνει προσωπικότητες διεθνούς κύρους από τον χώρο της τέχνης και τείνει να γίνει πολιτιστικός θεσμός για την περιοχή. Λίγο πριν υποδεχτεί τους νέους φιλοξενούμενους, η διοργανώτρια Μαρία Μιτζάλη μας είπε περισσότερα γι’ αυτόν το νέο αλλά τόσο ελπιδοφόρο θεσμό.

Θα ήθελα να θυμηθείτε τη μέρα που αποφασίσετε να δημιουργήσετε το Lucy Art Residency. Πώς προέκυψε η έμπνευση;

Ήταν μια εποχή που δεν είχα μεγάλη ελευθερία κινήσεων. Είχα μόλις γεννήσει, ζούσα τον περισσότερο χρόνο στη Θάσο και την Καβάλα κι ένιωθα απομονωμένη. Ήθελα να βρω έναν τρόπο να διατηρήσω επαφή με το φωτογραφικό χώρο όπου δεν ήμουν πλέον ενεργή γιατί πέρα απ’ τις μεγάλες αλλαγές στην προσωπική μου ζωή, μ’ είχε απορροφήσει η δουλεία στην οικογενειακή επιχείρηση, δηλαδή τα ξενοδοχεία.

Τελικά, όλο αυτό ήταν μια ευκαιρία. Υπήρχε η δυνατότητα φιλοξενίας καλλιτεχνών στο Lucy Hotel της Καβάλας.  Ήμουν τυχερή να γνωρίζω τον Νικόλα Βεντουράκη, καλλιτεχνικό διευθυντή του LucyArt Residency, με τον οποίο σχεδιάσαμε ένα πρόγραμμα φιλοξενίας με βάση τη δική του εμπειρία ως φωτογράφου-εικαστικού σ’ άλλα  residencies. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Διαβάζοντας τη φιλοσοφία του προγράμματος, ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα. Γιατί στην Καβάλα κι όχι σ’ ένα μεγαλύτερο αστικό κέντρο;

Δε νομίζω ότι θα βοηθούσε σε τίποτα αν είχαμε σαν βάση ένα μεγαλύτερο αστικό κέντρο. Αντιθέτως, πιστεύω ότι η Καβάλα με το όμορφο λιμάνι είναι ιδανική λόγω του ότι είναι compact και ακόμα περισσότερο λόγω γεωγραφικής θέσης, ιστορικής σημασίας και πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Νομίζω σ’ έναν τέτοιο περιβάλλον νωχελικό για τον ξένο, πέφτουν οι άμυνες, υπάρχει χώρος για συγκέντρωση και ενδοσκόπηση, το κλίμα είναι δημιουργικό και μπορούν να ευδοκιμήσουν νέες επαφές και παντός τύπου συζητήσεις.

Θα ήθελα να μου πείτε ποιο ήταν το πιο σπουδαίο μάθημα που λάβατε απ’ την περσινή διοργάνωση.

Το «Ό,τι δίνεις παίρνεις».

Τα προγράμματα art residency είναι μία παγκόσμια τάση, από όσο διαβάζω στο δελτίο τύπου. Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας και ποιο το πιο τρελό σας όνειρο;

Σκοπός του προγράμματος είναι πρωτίστως η στήριξη ανερχόμενων καλλιτεχνών μέσω της παροχής φιλοξενίας σ’ ένα περιβάλλον που εν δυνάμει προάγει τη δημιουργικότητα και την επαφή με σημαίνοντες παράγοντες του καλλιτεχνικού χώρου.

Έχοντας αυτό ως κεντρικό άξονα, μέσω παράλληλων δράσεων, ελπίζουμε στην ανάπτυξη της καλλιτεχνικής κοινότητας στην πόλη της Καβάλας και τη δημιουργία ενός hub τεχνών σε συνεργασία με τοπικούς φορείς  και διεθνείς οργανισμούς. Το πιο τρελό μας όνειρο; Η συνεχής εξέλιξη και η μακροζωία του εγχειρήματος. Είναι πιο τρελό απ’ ό,τι ακούγεται αυτό.

Θα ήθελα να μου πείτε κάποια πράγματα για τους φετινούς φιλοξενούμενους, το ντουέτο Martin Errichiello και Filippo Menichetti.

Το Duo “In Quarta Persona” δηλαδή ο  Martin Errichiello (1987, IT) και ο Filippo Menichetti (1986, IT) είναι ανερχόμενοι multimedia καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν κυρίως τη  φωτογραφία και το φιλμ.

Ήταν νικητές του  FOAM talent 2017 και τώρα τον Ιούνιο θα παρουσιάσουν τη δουλεία τους στην έκθεση  ENTER  με επιμελητές τους Emma Bowkett & Krzysztof Candrowicz στην Triennale φωτογραφίας του Αμβούργου.

Το In quarta persona είναι το φανταστικό πρόσωπο  της συλλογικής μνήμης. Είναι το αποτέλεσμα μιας εν εξελίξει έρευνας που αφορά τη γεωπολιτική μεταμόρφωση της Ιταλίας σε διάρκεια 50 χρόνων. Εχει μορφή ψηφιδωτού από video, φωτογραφίες, αντικείμενα και έγγραφα. Με άξονα τον  Α3  Salerno- Reggio Calabria αυτοκινητόδρομο, διερευνάται μέσω εικονογραφίας και αφηγήσεων ένα συμβολικό πεδίο που φαίνεται να αιωρείται μεταξύ ουτοπίας και προδοσίας

Η φετινή θεματική είναι αφιερωμένη στον ελεύθερο χρόνο και τον τρόπο που μπορεί να αξιοποιηθεί δημιουργικά. Πόσο «εξοικειωμένοι» είμαστε με το ν’ αφιερώνουμε τον ελεύθερο χρόνο μας σ’ όσα μας εμπνέουν;

Δε  νομίζω ότι υπάρχει γενικός δείκτης για το πώς αξιοποιεί ο καθένας ένα διάλειμμα. Είναι κάτι υποκειμενικό και εξαρτάται από τι έχει κανείς  ανάγκη τη δεδομένη στιγμή.

Η προσφορά ελεύθερου χρόνου, είναι η κεντρική ιδέα του Lucy Art Residency. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Καβάλα, οι φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες δεν έχουν την υποχρέωση να κάνουν απολύτως τίποτα. Υπάρχει μία ανάθεση για ένα έργο που όμως δε χρειάζεται να παραχθεί κατά τη διάρκεια του residency, ούτε να παραδοθεί άμεσα.

O Νικόλας, έχοντας νιώσει ο ίδιος έντονα κατά καιρούς την ανάγκη μιας παύσης στην πορεία του ως καλλιτέχνης, θεώρησε ότι αυτό πρέπει να είναι βασική συνθήκη του προγράμματος.

Για τον Sylvain Couzinet-Jacques, τον πρώτο φιλοξενούμενο αυτό λειτούργησε καταλυτικά. Ήρθε στην Καβάλα έχοντας μόλις ολοκληρώσει ένα πολύ απαιτητικό πρόγραμμα για το Fondation d’entreprise Hermès σε συνεργασία με το Aperture Foundation και στο διάστημα των δύο βδομάδων του Lucy Art Residency, έχοντας χρόνο αναδιοργάνωσης, ξεκίνησε να σχεδιάζει ένα ολότελα καινούριο έργο.

Θα ήθελα να μου πείτε κάποια πράγματα για την ανοιχτή ομιλία και τη δράση που θα πραγματοποιήσουν οι φιλοξενούμενοι καλλιτέχνες.

Προσωπικότητες διεθνούς κύρους απ’ το χώρο της τέχνης, μέλη της κριτικής επιτροπής του  Lucy Art Residency, προσκαλούνται στην Καβάλα όπου μαζί  με τους φιλοξενούμενους καλλιτέχνες πραγματοποιούν ανοικτή ομιλία σε κάποιο δημόσιο χώρο ιστορικής σημασίας και έρχονται σε επαφή με τη τοπική κοινότητα.

Το 2017 η ομιλία έγινε στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Φέτος θα γίνει στο Φρούριο (στο Φυλάκιο- κατάλυμα αξιωματικών) μαζί με την παρουσίαση των βιβλίων/δοκιμίων (Dummy) που θα κατασκευαστούν κατά τη διάρκεια του aSynecdoche Kavala Workshop -ένα καινούριο άνοιγμα του προγράμματος. Οι παρευρισκόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν και τους συμμετέχοντες δημιουργούς.

Παράλληλα, θα πραγματοποιηθεί και workshop. Θα ήθελα να μου παρουσιάσετε τους εισηγητές.

Το εργαστήριο “1+1=3 • aSynecdoche, Kavala”  θα ξεκινήσει με την έρευνα και την παραγωγή φωτογραφικού υλικού, υπό την καθοδήγηση των  Klara Källström και Thobias Fäldt.

Στη συνέχεια οι Void θ’ αναλάβουν το υλικό αυτό και μέσω της διαδικασίας του editing, του σχεδιασμού μέχρι και της βιβλιοδεσίας θα του δώσουν τη μορφή ενός βιβλίου/dummy.

Η Klara Källström (1984) και ο  Thobias Fäldt (1978) δουλεύουν μαζί από το 2005 και έχουν σαν βάση την Σουηδία. Το 2011 ίδρυσαν την εκδοτική πλατφόρμα B-B-B Books. περιλαμβάνουν τα: Bunkier Sztuki στην Κρακοβία κατά τη διάρκεια του Krakow Photomonth Festival, Le Bal (Παρίσι),
Photo Saint Germain (Παρίσι), LACMA (Λος Αντζελες), Trafó  House of Contemporary Arts (Βουδαπέστη), Aperture Foundation (Nέα Υόρκη),
Kunstal Charlottenborg (Κοπεγχάγη),
Hasselblad Centre(Γκέτεμποργκ) CFF/Center for Photography and Fotografiska (Στοκχόλμη).

Οι Källström και Fäldt έχουν βραβευτεί με το Documentary Award από το Μουσείο  Arbetets της Σουηδίας (2015), το Art Award του Μουσείου Sundwall (2016), το Greenhill Art Award (2014) και το Scanpix Photo Prize (2012 και 2006). Πρόσφατα, η Tate απέκτησε ολόκληρη τη συλλογή βιβλίων των Klara Källström και Thobias Fäldt της πλατφόρμας B-B-B Books.

Το Void είναι ένας  ανεξάρτητος εκδοτικός οίκος και εναλλακτικός χώρος εκθέσεων. Το project ξεκίνησε τo 2016 από τους Μυρτώ Στείρου, Σύλβια Σαχίνη και Joao Linneu. Με background τη φωτογραφία και το design, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο και πειραματικό χώρο για τη φωτογραφία με κύριες δράσεις την έκδοση φωτογραφικών βιβλίων και zine, την οργάνωση εκπαιδευτικών προγραμμάτων (εργαστήρια δικά τους ή φωτογράφων όπως οι Michael Ackerman,  Klavdij Sluban, Antoine D’ Agata) και τη λειτουργία ενός εναλλακτικού εκθεσιακού χώρου στο κέντρο της Αθήνας. Στα ξεκίνημά, τους εμπιστεύτηκε τη δουλειά του ο  Γάλλος φωτογράφος του Magnum, Antoine d’Agata, ένα από τα σημαντικότερα ονόματα στην σύγχρονη φωτογραφία, και αυτό άνοιξε πολλές πόρτες στη συνέχεια.  Μέχρι σήμερα, έχουν εκδώσει συνολικά 4 βιβλία και πάνω από 25 zines, ενώ μέχρι το τέλος του χρόνου θα παρουσιάσουν άλλα 4 βιβλία και 2 νέα zines. Επίσης, ένα project που θα ολοκληρωθεί τον Νοέμβρη είναι η εφημερίδα “Hunger”, βασισμένο στο κείμενο “Α Hunger Artist” του Franz Kafka.

Για ποιο πράγμα νιώθετε περισσότερο περήφανη για το πρόγραμμα;

Ο στόχος επετεύχθη πέραν κάθε προσδοκίας κι όσοι το ζήσαμε περάσαμε υπέροχα!

Marianna says: «Μάθε περισσότερα για το Lucy Art Residency εδώ».