Μια θεατής ακούει Νικολακοπούλου και ονειρεύεται…

Ιωάννα Δανδέλια

Όσο ακούμε ακόμη τραγούδια που μιλάνε στην ψυχή, που συγκινούν την καρδιά μας και «εκφράζονται» με ένα δάκρυ στα μάτια μας, θα υπάρχουν άνθρωποι όπως η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Θοδωρής Βουτσικάκης που θα γεμίζουν αίθουσες όπως το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Ιωάννα Δανδέλια Δημοσιογράφος, Διευθύντρια Εκδόσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Η βραδιά ήταν όμορφη, ζεστή, με ένα γεμάτο φεγγάρι δίπλα στη θάλασσα να «φωτίζει» την πόλη. Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται από νωρίς. Άνθρωποι κάθε ηλικίας με ένα κοινό σημείο αναφοράς, ένα τραγούδι της στιχουργού που σιγοψιθύριζαν ο καθένας μόνος του με την ελπίδα να το ακούσει στο πρόγραμμα που θα ξεκινούσε σε λίγη ώρα.

Κεντρική πλατεία, θεωρεία, κεντρικό μπαλκόνι όλα γεμάτα, και στη σκηνή τέσσερα όργανα σε σκηνικό επιβλητικό στην πιο λιτή εκδοχή του. Ονειρεύεσαι κοιτώντας το τσέλο, τις κιθάρες, το πιάνο, αδημονείς για την πρώτη μελωδία και ξαφνικά ένα δυνατό χειροκρότημα σε ξυπνάει από την αρχή του ονείρου. Ο Θοδωρής Βουτσικάκης εμφανίζεται διστακτικός στην αρχή, σε μια μεγάλη σκηνή, που όμως καταφέρνει να γεμίσει από την πρώτη στιγμή με ένα χαμόγελο αρχικά και την αρχή ενός μουσικού ταξιδιού που μόλις ξεκίνησε. Κλείσαμε τα μάτια και… ακουμπήσαμε στην «Κουπαστή… Μια τέτοια χίμαιρα ξανά στο φως…»

Απ’ τη σελίδα του κ. Μαραμή στο Facebook

«Και ήταν πάντα η νύχτα»… / Άλμπουμ: Έξοδος Κινδύνου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιάννης Σπανός (1984). Στο πρώτο άκουσμα καταλαβαίνεις πως η διαδρομή θα είναι μαγική, με τη φωνή του Θοδωρή, με τους στίχους της Λίνας, με τη μουσική των δημιουργών που πλαισίωσαν τραγούδια που θα μας κάνουν πάντα να ονειρευόμαστε, που θα μας βοηθούν πάντα να ταξιδεύουμε…

Λένε πως τα τραγούδια είναι επιτυχημένα όταν «μιλούν» στις καρδιές των ανθρώπων, όταν μπορούν να μας μεταφέρουν μέσα στο χρόνο και στο χώρο χωρίς αποστάσεις, χωρίς περιορισμούς. Αν αυτό ισχύει, δημιουργοί όπως η Λίνα Νικολακοπούλου θα «χαρίζουν» πάντα μια ευκαιρία σε όλους μας για «μια Σωτηρία της Ψυχής» από όλα τα «Ανθρώπων Έργα» που χαρίζουν ή στερούν στους θύτες – θεατές την ευκαιρία να ζουν το δικό τους «Δικαίωμα».

Photo by: Ευαγγελία Θωμάκου – Vagginet

Το ταξίδι μακρύ, τα τραγούδια που έχουμε αγαπήσει πολλά στη διαδρομή της. Στο μυαλό μου τριγυρίζουν τα λόγια της πριν από χρόνια. «Μου προκαλεί δέος που κάποιοι άνθρωποι μπορεί να συγκινήθουν και να κλάψουν με όσα γράφω σε ένα κομμάτι χαρτί». Κλείνω τα μάτια για μια ακόμη φορά, η μελωδία βαραίνει το «Βλέφαρο» και τα «Κίτρινα Φώτα» της σκηνής είναι αρκετά για να με μεταφέρουν έξω από την αίθουσα, στο όνειρο. Η συναυλία, το πρόγραμμα που τόσο όμορφα και με τόση αγάπη ετοίμασαν η Λίνα Νικολακοπούλου και ο Θοδωρής Βουτσικάκης πέτυχε το σκοπό της, μας βοήθησε να πετάξουμε στα όνειρα μας, αυτά που μόνο η μουσική μπορεί να δημιουργήσει, όσο μικρά ή μεγάλα και αν είναι.

Μας επιφυλάσσουν μια έκπληξη, μας χαρίζουν το ακυκλοφόρητο «Είναι όμορφη η ζωή» από το δίσκο που ετοιμάζουν. Στα αυτιά μου αντηχεί το «Άστρο του Παραδείσου… μη με ξεχάσεις, δεν ήξερα από αγάπη, μα αυτό είναι αγάπη» και η ανυπομονησία για το νέο δίσκο γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Επί σκηνής ο Αντώνης Σουσαμόγλου, πρώτο βιολί στην Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης.

Ο Θοδωρής τραγουδά τη «Νεράιδα» προς τιμή του φίλου και συνεργάτη του συνθέτη Δημήτρη Μαραμή που βρίσκεται ανάμεσα στο κοινό. Το τραγούδι συγκινεί όπως πάντα όλα αυτά τα χρόνια τους θεατές. Η σύμπραξη σου φέρνει στο μυαλό τον αγαπημένο «Ερωτόκριτο». Πόσο τυχεροί είμαστε οι άνθρωποι που έχουμε τη μουσική, που έχουμε άλλους ανθρώπους να μας τραγουδούν, να γράφουν στίχους, να γράφουν μουσική και εμείς να ταξιδεύουμε μέσα από αυτήν, να ονειρευόμαστε…

Η βραδιά κλείνει με τον ερμηνευτή και τη στιχουργό να χαρίζουν μαζί μια τελευταία ερμηνεία στο κοινό. Είναι ένα τραγούδι που μελοποίησε ο Μίκης Θοδωράκης…

«Εδώ θα δέσω το όνειρο, στην έρημο, στον Άδη, με τη βροχή την πόρτα σου, δεν μπόρεσα να βρω. Αχ έλα και άναψε το φως τα χρόνια να μοιράσω και μείνε στο παράθυρο να διώχνεις τα παλιά. Έλα και τράβα τη σκεπή, να φύγω να πετάξω…». Η πρώτη ηχογράφηση του τραγουδιού για τη δισκογραφία βρίσκεται στην Τρίτη «Πολιτεία» του Μίκη Θοδωράκη (1994) με τον Μανώλη Μητσιά και τη Δήμητρα Γαλάνη. Η ίδια η στιχουργός εκμυστηρεύεται στο κοινό πως έγραψε το τραγούδι στα είκοσι της χρόνια και το «έδωσε» στον μεγαλό μουσικοσυνθέτη στα σαράντα της… Συνειδητοποιείς ότι τα φώτα θα ανάψουν, το όνειρο θα τελειώσει. Ξέρεις όμως, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η βραδιά  είναι μαγική, το φεγγάρι ακόμη εκεί. Το ταξίδι μόλις άρχισε…

Photo: Γιώργος Σταυρακίδης, Δημοσιογράφος / Museekart.com

Μετά την επιτυχία που σημείωσε το μιούζικαλ «Ερωτόκριτος», ο Θοδωρής Βουτσικάκης αποφάσισε να ξεκινήσει την πρώτη προσωπική περιοδεία του με τίτλο «Πέτα στα όνειρά σου», με ένα πρόγραμμα από αγαπημένα τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου, τα οποία καθόρισαν τη δημιουργό και την πορεία της όλα αυτά τα χρόνια. Ο Θ. Βουτσικάκης και η Λ. Νικολακοπούλου θα κυκλοφορήσουν τη νέα κοινή δισκογραφική δουλειά τους σε μουσική του Nicola Piovani.

Η συναυλία διοργανώθηκε από το Κέντρο Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και το σύνολο των εσόδων της θα διατεθεί στο Ελληνικό Παιδικό Χωριό, στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης.

 

Επί σκηνής έπαιξαν μουσική οι:

Γρηγόρης Σημαδόπουλος – πιάνο, μελόντικα
Βασίλης Παναγιωτόπουλος – drums
Λένα Τζαμπάζη – κιθάρες
Στέλλα Τέμπρελη – τσέλο

Καλλιτεχνική επιμέλεια – Επιλογή τραγουδιών: Λίνα Νικολακοπούλου
Σχεδιασμός ήχου και Ηχοληψία: Γιώργος Μουταφτσής
Σχεδιασμός και Χειρισμός φώτων: Μαρία Βενετάκη
Σχεδιασμός Οπτικού Υλικού: Fly Theater
Οργάνωση & Διεύθυνση παραγωγής: Αναστασία Ταμουρίδου – ARTος & Θέαμα

Πρωτότυπο οπτικό υλικό σχεδιασμένο από τους Fly Theater