Ποίημα | Το μωρό μας φεύγει

Ένα σπίτι αναστατωμένο με ρούχα πεταμένα και πιάτα στοίβα στο νιπτήρα.

Φωνές ανάστατες, σκιές στους τοίχους που μαρτυρούν αγωνία.

Μία βαλίτσα γεμάτη ρούχα, άλλα ρούχα δίπλα της πεταμένα.

Στις σκάλες ακόμα ηχούν τα βήματα του πατέρα ο οποίος τρέχει ανάστατος,

μη ακούγοντας την παραίνεση της γυναίκας να ηρεμήσει.

‘’Το μωρό μας φεύγει, φώναζε, το μωρό μας φεύγει’’.

Τι μωρό, ολόκληρη κοπέλα!

Πότε έμαθε να περπατάει, πότε μεγάλωσε,

πότε σπούδασε και τώρα φεύγει για εξωτερικό!

Το μωρό τους μεγάλωσε

και κοιτάζει με αγωνία το αύριο.

Στην αγκαλιά της μητέρας της ξεχύνεται,

εκείνη παραινέσεις της δίνει.

Τα κλασικά ξεματιάσματα και οι εικόνες

ποτέ δε λείπουν.

Μέσα στα κλάματα και τους αποχαιρετισμούς,

τη βαλίτσα της παίρνει και αναχωρεί.

Ποίημα: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Photo by Alyssa Stevenson on Unsplash