Σκέψεις για την αποκτήνωση γύρω μας

Μια γυναίκα σήμερα ενώ μόλις την είχε πυροβολήσει ο σύζυγος της μπήκε σε ένα ταξί. Είπε «Με σκότωσε». Ο οδηγός της είπε «περάστε έξω κυρία μου» αντί να τη μεταφέρει κατευθείαν σε κάποιο νοσοκομείο, για να αποφύγει τα λερωμένα καθίσματα.

Publisher: Αννούλα Χιονιά 

Πριν από λίγο καιρό κάποιος είχε σκαρφαλώσει στο γλυπτό της Ομόνοιας. Απειλούσε να πέσει και κάποιοι από κάτω τραβούσαν σέλφι, κι άλλοι φώναζαν «πέσε-πέσε», ενώ κάποιοι i-phonάκηδες δημοσιογράφοι έκαναν live μετάδοση όσο βρισκόταν επάνω.

Πριν από λίγο καιρό πάλι, μια γυναίκα είχε πέσει στις γραμμές του τραίνου. Το τραίνο ακινητοποιήθηκε. Κάποιοι επιβάτες καλούσαν στον ΗΣΑΠ για να ρωτήσουν πότε θα ξαναξεκινήσουν τα δρομολόγια και κάποιοι περίμεναν στην επόμενη αποβάθρα ενοχλημένοι από την καθυστέρηση, ενώ το ΕΚΑΒ μάζευε ένα νεκρό σώμα λίγο πιο κει. 


Πριν έξι μήνες ακριβώς κάποιος ενώ μόλις είχε δολοφονήσει έναν άνθρωπο σκούπιζε τα γυαλιά έξω από το μαγαζί του και καθάριζε τα αίματα από τα παπούτσια του. Και κάποιοι έλεγαν καλά έκανε. Ο άνθρωπος που είχε δολοφονηθεί ζητούσε βοήθεια. 


Κι αυτή η αποκτήνωση δεν είναι τρομακτική επειδή υπάρχει, αλλά επειδή δεν έχει όνομα, οδό και αριθμό, δεν έχει καμιά φωτεινή ταμπέλα από πάνω της για να την προσέχεις. Περπατάει δίπλα μας, μπαίνουμε στα ταξί της, μας μιλάει για μπάλα, ψωνίζουμε από τα μαγαζιά της και της λέμε καλημέρα, παίρνουμε τα ίδια τραίνα και κατεβαίνουμε στις ίδιες στάσεις. Ζει στη διπλανή πόρτα που μένει ξεκλείδωτη, μετατρέπει τις ζωές των άλλων σε ατμομηχανές και μεταφράζει τη βοήθεια που ζητάει κάποιος σε απειλή για τη μίζερη καθημερινότητα της.

Και τελικά σου την αρνείται τη βοήθεια για να μη χάσει ένα δελτίο ειδήσεων, γιατί δεν φαίνεσαι και πολύ νορμάλ για να σου τη δώσει, για να μην αργήσει στο ραντεβού, στη δουλειά, για να μην κρυώσει το μεσημεριανό φαγητό, για να μην της μολύνεις τον αέρα κανονικότητας που αναπνέει με την απελπισία σου.

 

Feature Photo by Adrián Metasboc on Unsplash