Σταμάτησα να τρώω γλυκά τρώγοντας τα ωραιότερα γλυκά της ζωής μου!

Ξέρω, σου ακούγεται παράταιρο. Δεν είσαι ο μόνος ή η μόνη. Σε όσους ανέλυα τη σκέψη μου την ίδια αντίδραση είχαν. Εγώ τώρα γιατί έβρισκα νόημα σε όλο αυτό; Θα σου το πω αμέσως αφού σε κάνω να τρέξουν λίγο τα σάλια σου. Για γλυκά μιλάμε, άλλωστε.

Κείμενο: Στεφανία Τσακιράκη

Ξημέρωσε ένα όμορφο πρωινό στο Παρίσι που λες. Χαζεύοντας το “Qui sera le prochain grand pâtissier » (γαλλική εκπομπή ζαχαροπλαστικής- όπως το ελληνικό “Master chef’’) σκέφτηκα πως είναι πραγματικά ντροπή να ζούμε στο Παρίσι, τη Μέκκα της ζαχαροπλαστικής, και να μην έχουμε δοκιμάσει έστω λίγα από αυτά τα αριστουργήματα παγκοσμίως αναγνωρισμένων Chef που έβλεπα να εξυμνούν.

Έτσι, ήρθε ξαφνικά η ιδέα που έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου: Μια ολοήμερη τσάρκα στα ζαχαροπλαστεία μερικών από τους σπουδαιότερους Chef ζαχαροπλαστικής της Γαλλίας για φωτογραφίες και φυσικά δοκιμές. Ο στόχος; Να ζήσω την απόλυτη εμπειρία ζαχαροπλαστικής ώστε μετά να μη συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο από το τέλειο.

Για κάτι τέτοιες εξορμήσεις χρειάζεσαι φυσικά την καλύτερη παρέα, την οποία και φρόντισα να έχω. Δεύτερο συστατικό είναι η καλή προετοιμασία. Μέχρι και χάρτη φτιάξαμε. Ξεκινήσαμε λοιπόν τη βόλτα μας νωρίς το πρωί και με άδειο στομάχι. Λένε πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, μα στην προκειμένη περίπτωση σε διαβεβαιώνω: Μια μπουκιά ίσον χίλια συναισθήματα και καμία λέξη, τα λόγια είναι περιττά.

Αχ τα macarons… Κάθε μπουκιά και εμπειρία.

Αυτά τα éclairs άλλαξαν τη θεωρία μου για το λεμόνι στα γλυκά. Απλή πανδαισία, λεπτότητα, οξύτητα, γλύκα, ταραχή σκέτη.

Μα τι Millefeuille δοκιμάσαμε; Λες και δεν είχα ξανα φάει ποτέ στη ζωή μου.

Να σου συστήσω τον έρωτα της ζωής μου, που ακούει στο όνομα Mon Koeur (στα ελληνικά: η καρδιά μου). Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα αυτό που λένε πυροτεχνήματα, με αφορμή ένα γλυκό. Φαντάσου κάτι σαν το πρώτο φιλί μετά από χρόνια αναμονής και ανεκπλήρωτου έρωτα.

Από ένα μονάχα γλυκό μπορείς να νιώσεις βασίλισσα; Αυτό ένιωσε η συνένοχος στο έγκλημα Κωνσταντίνα τρώγοντας αυτή τη μαγική δημιουργία γυναίκας Chef.

Όπως καταλαβαίνεις, μέχρι το τέλος της διαδρομής μας (η οποία τελικά έγινε διήμερο αντί για μονοήμερη) είχαμε καταλήξει με γεμάτο στομάχι, με τις αισθήσεις μας να έχουν χτυπήσει κόκκινο και μ’ ένα λεξιλόγιο που κάθε κριτής εκπομπής μαγειρικής ή ζαχαροπλαστικής θα ζήλευε.

Μετά το τέλος της μοναδικής ομολογουμένως εμπειρίας που έζησα, δε θα σου κρυφτώ, με περίμενα στη γωνία. Είπα στον εαυτό μου πως «αν δεν είναι Mon Koeur δεν το δοκιμάζω καν». Κι εγώ η ίδια δεν ήμουν σίγουρη για το αν θα το κρατήσω, αλλά το έλεγα στον εαυτό μου και το πίστευα.

Με αυτόν τον τρόπο δεν απαγόρευσα από τον εαυτό μου τα γλυκά απλά έβαλα πολύ ψηλά τον πήχη. Η ζωή έκτοτε κυλά γλυκά, με ή χωρίς γλυκό. Πέρασαν σχεδόν 4 μήνες από τότε και συνεχίζω να μη χαλαλίζω τους γευστικούς μου κάλυκες παρά μονάχα για τα καλύτερα γλυκά ζαχαροπλαστών με αστέρια Michelin. Αν με άκουγα εννοείται πως θα με έλεγα το λιγότερο μεγαλοπιασμένη, που τρώει στο σπίτι φασολάδα και μου τρέχει στα ακριβά ζαχαροπλαστεία. Αμ έλα όπως που λειτουργεί, θα μου απαντούσα. Και το γιατί το κατάλαβα σήμερα.

Άκουγα, που λες, ένα επεισόδιο από το podcast του “The Brain Hacking Academy” της Φυλλίς Γαβριηλίδου και του Δημήτρη Γκιώκα με θέμα το «Πώς να ανεβάσεις τα standards σου» διότι όπως μας λένε, ως επί το πλείστον η καθημερινότητά μας δεν έχει να κάνει με αυτά που θέλουμε αλλά κυρίως με το κατώτερο όριο όσων ανεχόμαστε (σε ελεύθερη δική μου μετάφραση). Και φυσικά είναι σημαντικό να ανεβάζουμε το στόχους μας, τα «θέλω» μας, το ποιος θέλουμε να είμαστε, η περίφημη καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Εξίσου όμως σημαντικό είναι να ανεβάζουμε τα όρια του «δεν θέλω μας», της χειρότερης εκδοχής του εαυτού μας, της δουλειάς, της σχέσης ακόμα  και του γλυκού που μπορούμε να ανεχθούμε.

Και καθώς τα επεξεργάζομαι όλα αυτά, ξαφνικά, ένα πυροτέχνημα έσκασε στον εγκέφαλό μου (σαν αυτά του Mon Koeur ξέρεις εσύ) και βρήκα για ποιο λόγο λειτουργεί το πείραμά μου. Διότι ανέβασα το κατώτερο όριο μου, πάρα πολλά επίπεδα πάνω. Θα μπορούσα να πω πως έφτασα ταράτσα βέβαια, αλλά είμαι λίγο των άκρων τι να με κάνω; Και το πώς το κατάφερα αυτό είναι το κλειδί που θέλω να χρησιμοποιήσω για να ανεβάσω και άλλα standards της ζωής μου. Ξεκίνησα με το βίωμα της απόλυτης εμπειρίας, δεν είπα «μια φορά την εβδομάδα θα πηγαίνω να τρώω ένα καλό γλυκάκι» αλλά έζησα το απόλυτο διήμερο ζαχαροπλαστικής απόλαυσης. Έζησα το απόλυτο θέλω μου (γευστικά μιλάμε πάντα) κι έτσι το «δε θέλω μου» ανέβηκε αυτόματα πολλά επίπεδα πάνω. Δε νομίζω πως θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς.

Σου εύχομαι να το δοκιμάσεις, να χαρίσεις κι εσύ μια τέτοια εμπειρία στον εαυτό σου κι αν έρθεις στο Παρίσι στείλε μου μήνυμα. Με μεγάλη μου χαρά θα σε ξεναγήσω στα καλύτερα μουσεία και ζαχαροπλαστεία. Το Παρίσι έχει αμέτρητα και από τα δύο, όρεξη να’ χεις!

Marianna says: «Ακολούθησε όλες τις περιπέτειες της Στεφανίας στο Instagram της.