Το φυλετικό χάσμα του πλούτου

Αντώνης Καρατζής

Έχοντας μπει αισίως στο 2019 θα μπορούσαμε να πούμε πως η ανθρωπότητα έχει ξεπεράσει φυλετικές διακρίσεις και όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσες ευκαιρίες στην ανοικοδόμηση περιουσίας. Υπάρχει όμως ένα φυλετικό χάσμα πλούτου που ακόμη δεν έχει ξεπεραστεί. Πώς η δουλεία και οι αιώνες ανισότητας έχουν επηρεάσει τη δημιουργία αυτού του χάσματος;

Αντώνης Καρατζής

Το 1983 οι λευκοί των Η.Π.Α είχαν μία μέση καθαρή περιουσία που κυμαινόταν περίπου στα 184.000 δολάρια. Τα τελευταία χρόνια, οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα είναι περίπου 65 ετών έχουν περιουσία 1.1 εκατομμύρια δολάρια. Στην ίδια περίπτωση, ο μέσος έγχρωμος Αμερικανός έχει δει την περιουσία του να αυξάνεται στην ίδια χρονική περίοδο από 54.000 δολάρια στα 161.000, ενώ ο ένας Λατινοαμερικάνος από τα 46.000 στα 226.000 δολάρια στη συγκεκριμένη 35ετία. Οπότε, βλέπουμε ότι το φυλετικό χάσμα του πλούτου των λευκών με τους υπολοίπους από τη δεκαετία του ’80 έως σήμερα έχει αυξηθεί δραματικά.

Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι από τα πιο πλούσια κράτη στον κόσμο, κάποιοι Αμερικανοί πολίτες δε χαίρουν της ίδιας ποιότητας ζωής σε σχέση με άλλους. Αφρο-αμερικάνοι και λατίνοι που προσπαθούν να δημιουργήσουν μια καλύτερη ζωή για αυτούς και τις οικογένειές τους, δεν έχουν το οικογενειακό κεφάλαιο για να το κάνουν. Τους λείπουν, δηλαδή, τα ακίνητα και οι παχυλοί τραπεζικοί λογαριασμοί για να αρχίσουν να επενδύουν. Ένας λόγος για τη μεγάλη αυτή οικονομική ψαλίδα είναι ο αριθμός των φτωχών μαύρων οικογενειών.

Υπάρχει ακόμα χάσμα

Το αμερικανικό Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών αναφέρει ότι το 25% των νοικοκυριών των έγχρωμων  έχει μηδενική ή αρνητική καθαρή περιουσία. Μόνο το 10% των νοικοκυριών των λευκών έχει τόσο χαμηλά νούμερα. Αυτό, πιο συγκεκριμένα, σημαίνει πως η περιουσία του μέσου έγχρωμου στις Η.Π.Α είναι 5 δολάρια για κάθε 100 δολάρια ενός λευκού. Το χάσμα αυτό υπάρχει ακόμη και αν πάρουμε ως παράδειγμα σύγκρισης μόνο τους Αφρο-αμερικανούς με πολύ υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Οι οικογένειες των έγχρωμων με μεταπτυχιακά έχουν 200.000 δολάρια λιγότερα από τις αντίστοιχες οικογένειες λευκών Αμερικανών. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως η μέση περιουσία μιας μονογονεϊκής οικογένειας λευκών ξεπερνά την περιουσία μιας οικογένειας έγχρωμων ή λατινοαμερικάνων με δύο γονείς. Όλοι αυτοί οι αριθμοί δεν είναι τυχαίοι.

Μέχρι την 13η τροποποίηση το 1865, η δουλεία εμπόδιζε τους έγχρωμους να κατέχουν περιουσία και μέχρι το 1964 και το νόμο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον αμερικανικό νότο επικρατούσε κοινωνικό χάος. Υπήρχαν συγκεκριμένες δουλειές που μπορούσαν να απασχοληθούν οι έγχρωμοι και συγκεκριμένοι μισθοί για αυτούς. Περιορίζονταν ακόμη στο πού θα μένουν και στο πού θα ταξιδεύουν. Τα δημόσια πάρκα, τα εστιατόρια και οι δημόσιες υπηρεσίες είχαν διχοτομηθεί ώστε οι μαύροι να μην έρχονται σε επαφή με τους λευκούς.

Από το 1880 μέχρι το 1950 όχλοι ρατσιστών λίντσαραν έγχρωμους  για «παραβάσεις φυλετικής ιεραρχίας» και αυτά τα φαινόμενα ήταν πιο έντονα σε μικρές αγροτικές πόλεις με χαμηλά εισοδήματα όπου ένας μαύρος αποτελούσε οικονομική απειλή. Το 1935, οι περισσότεροι Αφρο-αμερικανοί που ζούσαν στο Νότο ήταν αναλφάβητοι. Αυτό σήμαινε ότι ήταν πιο πιθανό να εργάζονταν στον αγροτικό τομέα. Εκείνη, όμως, την περίοδο ο νόμος περί κοινωνικής ασφάλισης απέκλειε όλους τους εργαζομένους σε αγροτικές εκτάσεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, τα 2/3 των μαύρων να μη λάβουν ποτέ ευκαιρία κοινωνικής ασφάλισης για να χτίσουν σιγά σιγά τη δική τους περιουσία.

Τα επόμενα χρόνια, η μεγάλη κινητοποίηση των έγχρωμων στο δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το κίνημα για τα δικαιώματα των πολιτών θα περίμενε κανείς να βελτιώσει την υπάρχουσα κατάσταση. Όμως τα δυο αυτά γεγονότα είχαν ανάμικτα αποτελέσματα. Το 1948, ο πρόεδρος Χάρρυ Τρούμαν διέταξε την ενσωμάτωση των Αφρο-αμερικανών στο στρατό και μέχρι το 1971 δαπανήθηκαν συνολικά 95 δισεκατομμύρια δολάρια για παροχές, στέγαση, εκπαίδευση και θέσεις εργασίας για όλους τους έγχρωμους των Η.Π.Α. Αλλά το κράτος όρισε κάθε πολιτεία ξεχωριστά υπεύθυνη για τη διαχείριση αυτών των προνομίων. Αυτό βέβαια είχε ως αποτέλεσμα οι μαύροι του Νότου να στερούνται πρόσβασης σε αυτές τις αλλαγές και γενικά να υπάρχουν φαινόμενα φυλετικής διάκρισης κατά τη διάρκεια αυτών των ετών σε όλους τους τομείς της αμερικανικής κοινωνίας.

Τhe Ever-growing gap

Σύμφωνα με την έκθεση «Τhe Ever-growing gap», που δημοσιεύθηκε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών των Η.ΠΑ. αν ο μέσος οικογενειακός πλούτος των μαύρων συνεχίζει να αυξάνεται με το ρυθμό που έχει τις 3 τελευταίες δεκαετίες θα χρειαστούν 226 χρόνια για να συγκεντρώσουν τον πλούτο που κατέχουν σήμερα οι οικογένειες λευκών, μόνο 19 χρόνια λιγότερα από τα 245 χρόνια σκλαβιάς στις Η.Π.Α. Για τους λατινοαμερικανούς η χρονική διάρκεια πέφτει στα 80 περίπου χρόνια από σήμερα, δηλαδή το έτος 2097.

Όπως διαπιστώνουμε, υπεύθυνες τόσο για τη βαθιά οικονομική, όσο και για την ακραία φυλετική ανισότητα στην κατανομή του πλούτου είναι οι πολιτικές που δημιούργησε και διαιώνισε το αμερικανικό κράτος προς χάριν των λευκών και των πλουσίων τα χρόνια που προηγήθησαν.

Για να αλλάξουν τα πράγματα, θα πρέπει να τροποποιηθούν αυτές οι πολιτικές και να υιοθετηθούν νέες, με σημαντικές φορολογικές ελαφρύνσεις για τους φτωχότερους.

Αbout Antonis

Αντώνης Καρατζής

Ονομάζομαι Αντώνης Καρατζής. Γεννήθηκα το 1992 στον Πειραιά στην πόλη που κατάγομαι και μένω ακόμη. Λατρεύοντας τη θάλασσα τελείωσα το ναυτιλιακό τμήμα του πανεπιστημίου Πειραιώς και εκτός από την αρθρογραφία εργάζομαι και σε ένα ναυτιλιακό γραφείο. Θα έλεγα ότι είμαι συλλέκτης εμπειριών από ταξίδια καθώς έχω επισκεφτεί πολλές χώρες μέχρι στιγμής αντλώντας πολιτιστικές , πολιτικές και κοινωνικές γνώσεις. Στο περιοδικό θα αναρτώ άρθρα επιστημονικoύ χαρακτήρα. Είναι κάτι που μου αρέσει να κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο ελπίζοντας και οι αναγνώστες της σελίδας να απολαμβάνουν στον ίδιο βαθμό το περιεχόμενο των άρθρων μου.

Αντώνης Καρατζής

Marianna says: «Ακολούθησε τον Αντώνη στο Facebook ή στο Instagram».

*Αν θέλεις να γίνεις κι εσύ συντάκτης του publiSHIT, σε περιμένω στην Αίθουσα Σύνταξης!