Τρεις Ήρωες ονειρεύονται στη Θεσσαλονίκη

Ιωάννα Δανδέλια

Οι  άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από όνειρα, από ένα υλικό που μας κρατάει ζωντανούς, που μας κάνει να συνεχίζουμε κάθε μέρα, και την επόμενη μέρα. Οι σχέσεις μεταξύ μας είναι ο συνδετικός κρίκος.

Οι άνθρωποι ονειρεύονται γιατί αυτό τους δίνει δύναμη, κάνουν σχέδια για το μέλλον ακόμη και αν αυτά μοιάζουν ανεκπλήρωτα. Ελπίζουν, γιατί η ελπίδα, τους κρατάει ζωντανούς. Κάθε κίνηση, κάθε προσπάθεια που μπορεί να κάνουμε έχει από πίσω της μια επιθυμία. Η τελική έκβαση θα είναι πάντα άγνωστη μέχρι το τέλος.

Ιωάννα Δανδέλια Δημοσιογράφος, Διευθύντρια Εκδόσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Στην παράσταση του βραβευμένου Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Gerald Sibleyras “Heroes” που γράφτηκε το 2003 και έκανε πρεμιέρα στο Theatre Montparnasse λαμβάνοντας τέσσερις υποψηφιότητες βραβείου Moliere, συμπεριλαμβανομένου και του καλύτερου συγγραφέα (Meilleur Auteur – Best Author), τρεις φίλοι, απόμαχοι στρατιωτικοί, ζουν έγκλειστοι σε ένα γηροκομείο αναπολώντας τις παλιές τους δόξες. Αυτό που τους κρατάει «ζωντανούς» δεν είναι άλλο από το όνειρο τους πως μια μέρα θα καταφέρουν να δραπετεύσουν και να ξαναβρεθούν στον έξω κόσμο. Τα σχέδια τους άλλοτε προκαλούν το γέλιο του κοινού και άλλοτε την επίκληση στο συναίσθημα, τη συμπάθεια για αυτούς τους τρεις «απόμαχους» της ζωής που όμως συνεχίζουν καρτερικά να ονειρεύονται.

Το όνειρο μετουσιώνει αυτούς τους ανθρώπους σε καθημερινούς ήρωες της ζωής, τους δίνει τη δύναμη να ταξιδέψουν, να προσπαθήσουν για άλλη μια μέρα, για ακόμη μια φορά. Τα θεατρικά έργα γίνονται ένα με το κοινό όταν αποκτούν ανθρώπινες διαστάσεις. Ο Γιάννης Φέρτης, ο Δημήτρης Πιατάς και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης συναντιούνται ξανά στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Αριστοτέλειον για να επαναλάβουν για δεύτερη χρονιά την επιτυχία που γνώρισε η παράσταση ΗΡΩΕΣ στην Αθήνα.

Η παράσταση είναι βαθιά ανθρώπινη και αληθινή. Το κείμενο συγκινεί και καταφέρνει να λειτουργήσει συνειρμικά για τους θεατές. Τα γλυκόπικρα σχόλια των τριών φίλων, πρωταγωνιστών, δεν μπορούν παρά να αποκτήσουν ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος μέσα από τις ερμηνείες των τριών αγαπημένων ηθοποιών.

Οι τρεις τους αλληλοσυμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Η κωμική πλευρά των Δημήτρη Πιατά και Ιεροκλή Μιχαηλίδη είναι γνωστή στο κοινό. Μέσα όμως από αυτή την παράσταση έχουμε την ευκαιρία ως κοινό να απολαύσουμε και την αντίστοιχη κωμική πλευρά του επιβλητικού πάντα για την παρουσία και τις ερμηνείες του Γιάννη Φέρτη αλλά και την τραγικότητα που συνοδεύει στις κινήσεις, στα βλέμματα και στην ερμηνεία, τους Πιατά και Μιχαηλίδη.

Πολλές φορές μια παράσταση, ειδικά όταν πρόκειται για μικρό αριθμό ρόλων, μοιάζει με χορογραφία. Αυτή είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις. Οι τρεις ηθοποιοί ακροβατούν ανάμεσα στη θλίψη και στο γέλιο. Άλλωστε, οι μεταπτώσεις δίνουν ακόμη πιο ανθρώπινο χαρακτήρα στους ήρωες. Οι πρωταγωνιστές βρίσκονται σκηνοθετικά σε μια ταράτσα. Από εκεί οραματίζονται, σχεδιάζουν αλλά και ελέγχουν το «πεδίο της μάχης» τους.

Παράλληλα, όσο μακριά και αν υποτίθεται ότι βρίσκονται, τόσο κοντά καταφέρνουν να βρεθούν στους θεατές που ταυτίζονται μαζί τους παρακολουθώντας την ιστορία τους. Ακόμη και αυτή η επιλογή, σκηνοθετικά και σκηνικά, της ταράτσας, προσδίνει στους ήρωες μια απόσταση από την πραγματικότητα, στο δικό τους ονειρικό σκηνικό που οι ίδιοι κατασκευάζουν κάθε μέρα με τις ιστορίες τους. Η ταράτσα του γηροκομείου είναι το άσυλο τους, το καταφύγιο τους. Ο χρόνος περνάει, οι εποχές αλλάζουν, οι μέρες διαδέχονται η μία την άλλη. Οι ήρωες παρακολουθούν τις αλλαγές, όσα συμβαίνουν γύρω τους, τον κόσμο που τους διαδέχεται έξω από τους τοίχους του κτιρίου που τους περιβάλλουν.

Απόλυτα ταιριαστή στο σκηνικό με τη νοσταλγική διάθεση, η μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού. Ξεχωριστή θέση στο σκηνικό έχει ένας σκύλος (πέτρινος αλλά ταυτόχρονα τόσο αληθινός στις καρδιές των ηρώων) που πολλές φορές σου δίνει την αίσθηση πως έχει και ο ίδιος το ρόλο θεατή στις ζωές τους, ενός θεατή που παρακολουθεί και συνομιλεί μαζί τους ως μια παρέα που συμπληρώνει την παρουσία τους σε αυτό το χώρο. Η παρουσία του μοιάζει να αποπνέει τη ζεστασιά που λείπει στο άψυχο άγαλμα αλλά, που στα μάτια τους, μετατρέπεται σε έναν πιστό φίλο, απαραίτητο για τη ροή της ιστορίας.

Οι θεατές θα γελάσουν, θα συγκινηθούν, θα παρακολουθήσουν τις παραξενιές, τις ιδιοτροπίες, τους καβγάδες αλλά και την αγάπη που έχουν οι «ήρωες» ο ένας για τον άλλο. Ζουν με τις αναμνήσεις αλλά και όσα χάραξε πάνω και μέσα τους ο πόλεμος. Αναπηρίες στο σώμα και στην ψυχή. Αντιδράσεις, λόγια, πράξεις που συγκινούν και τους κάνουν ακόμη πιο συμπαθείς στο κοινό. Αν στο κείμενο κυριαρχεί το συναίσθημα, στην παράσταση κυριαρχούν οι ερμηνείες, άξιες θαυμασμού και επαίνου. Όλα μοιάζουν σωστά τοποθετημένα και όσοι παρακολουθήσαμε την παράσταση καταλήγουμε να ζηλεύουμε τους ήρωες παρά να τους λυπόμαστε. Άλλωστε, παραμένουν ήρωες, της παράστασης και της ζωής. Άλλωστε ποιος μπορεί να αντισταθεί στο όνειρο;

 

Η παράσταση θα φιλοξενείται στο θέατρο Αριστοτέλειον μέχρι και τις 28 Οκτωβρίου.

Σκηνοθεσία: Nikita Milivojevic

Μετάφραση: Μαριάννα Τόλη