Διήγημα | Χμ τίτλος μπλα μπλα

 

Βέρα Κάμτση

Κατάρα. Κατάρα ήταν αυτό που έπεσε πάνω μας. Όλη η πόλη έρημη. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι η πόλη που όλοι κάποτε αγαπήσαμε.

Βέρα Κάμτση Blogger https://devlavers.wordpress.com/

Οι δρόμοι είναι άδειοι. Καθώς περπατάω στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας, βλέπω τα έρημα κτήρια, που υπό κατάρρευση προσπαθούν να κρατηθούν στη ζωή από σκιές ανθρώπων που κάποτε έζησαν σε αυτά. Οι δρόμοι γεμάτοι σκουριασμένα μεταφορικά μέσα, από αυτοκίνητα μέχρι λεωφορεία, που σιγοψήνονται κάτω από τον ήλιο. Τα πεζοδρόμια, που άλλοτε σπρώχνοντας περνούσες, τώρα δεν είχαν παρά φαντάσματα των ψυχών που έζησαν εδώ.

Είμαι μόνη μου. Το μυαλό μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Η αρρώστια με έχει επηρεάσει και εμένα. Και κοντά στη Σχολή Τυφλών αισθάνομαι μια παρουσία. Τα φαντάσματα, πάλι. Από τη σκέψη μου περνάει ένας τυφλός άνδρας που είχα γνωρίσει. Μια κοπέλα με τη μικρή της κόρη που είχαμε μιλήσει στο λεωφορείο. Η γιαγιά με το καροτσάκι από τη λαϊκή. Η κολλητή μου. Η μαμά μου. Ο μπαμπάς μου. Ο αδερφός μου.

Υπομονή. Η ώρα μου πλησιάζει, το ξέρω. Δεν θα τη γλυτώσω ούτε εγώ. Όσοι πρόλαβαν να φύγουν, φύγανε. Όλοι οι άλλοι είχαν άδικο τέλος. Και εγώ θα ειμαι μία από αυτούς. Θυμάμαι τα λόγια του κολλητού μου. «θα έρθω να σε πάρω». Τι κουτό παιδί. Γενναίος; Δεν τον άφησα. Τον είπα να με θρηνήσει. Με είπε ότι με αγαπάει και ότι δε θα με ξεχάσει. Και εγώ, σε αυτές τις τελευταίες μου στιγμές ακόμα τον σκέφτομαι. Προσπαθώ να θυμηθώ όλους όσους πρέπει.

Μέσα στα συντρίμμια ενός σπιτιού ακούω μια φωνή. Όχι ανθρώπου. Μάλλον κάποιου ζώου. Με φωνάζει. Δεν το αγνοώ. Δεν έχω και τίποτα άλλο να κάνω, δεν πρέπει να πάω στη δουλειά, δεν πρέπει να προλάβω το λεωφορείο, δεν πρέπει να βγω με τις φίλες μου. Και ακολουθώ τη φωνή που μετά βίας αναγνωρίζω. Σαν κλάμα μωρού. Σαν παιδί που παραπονιέται. Σηκώνω με τα αδύναμα χέρια μου ένα παλιό μπαούλο. Από κάτω είναι ένας πανέμορφος σκύλος. Δεν ξέρω τη ράτσα του. Πότε δεν ήμουν καλή με αυτά.

Το βλέμμα του θυμίζει ανθρώπινο. Σκέτος πόνος φανερώνεται. Καταλαβαίνω ότι κι αυτό υποφέρει όσο εγώ. Το χαϊδεύω στο κεφάλι. Νόμιζα ότι η κίνησή μου θα του απαλύνει το μαρτύριο. Σκύβω και το σηκώνω στα χέρια. Είναι βαρύ. Προσπαθώ να προχωρήσω πιο πέρα, μα τα πόδια μου είναι βαριά και πέφτω. Το σώμα μου πάλλεται σαν φύλλο. Τα γόνατά μου με εγκαταλείπουν και πέφτω.

Το μικρό σκυλί ακόμα ανάμεσα στα χέρια μου, ενώ το σώμα μου σωριασμένο στο πεζοδρόμιο, άρχισε να κουνιέται. Ξέφυγε από την αγκαλιά μου. Με κοίταξε με ένα βλέμμα συμπόνιας, σαν να ήξερε ότι πονάω όσο αυτό.

*Η Βέρα Κάμτση είναι σπουδάστρια Δημοσιογραφίας στο ΙΕΚ Άλφα Θεσσαλονίκης και μια εκ των τριών Devlavers που μπορείς να τους διαβάσεις και να τους απολαύσεις εδώ.

Photo by Karina Carvalho on Unsplash