53α Δημήτρια | Ο Φίλιππος Τσιτσόπουλος αφηγείται την ιστορία της performance “Is Art Lonely”

Ο καλλιτέχνης που ζει ανάμεσα στο Λονδίνο και στη Μαδρίτη, με παγκοσμίως γνωστές εγκαταστάσεις και εικαστικές θεατρικές ερμηνείες, έρχεται στη Θεσσαλονίκη με το «Is Art Lonely?», μια ενότητα έργων που πραγματεύονται τη συνθήκη της μοναξιάς στο πλαίσιο της δημιουργίας.


Το έργο του Φίλιππου Τσιτσόπουλου αντλεί από το διαδραστικό βιωματικό θέατρο, το video theater και την εικαστική θεατρική ερμηνεία, προκειμένου να διερευνήσει τους συσχετισμούς μεταξύ τους υιοθετώντας βίντεο, ζωντανή ερμηνεία, φωνητική και γλώσσα του σώματος και εξερευνώντας τα όρια του θεάτρου και της ζωγραφικής από το 1990.

Μία performance και τέσσερις προβολές, η οποία διαμορφώθηκε μέσα από δράσεις που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορους τόπους –ανάμεσά τους, η TATE Modern του Λονδίνου, η Serpentine Gallery, η Wallace Collection, το FACT του Λίβερπουλ. Η ενότητα ολοκληρώθηκε πρόσφατα, με το έργο «The Raft – Art is (not) Lonely», που παρουσιάστηκε στην Οστένδη του Βελγίου στο πλαίσιο της έκθεσης «The Raft», σε επιμέλεια Jan Fabre και Joanna De Vos.

Λίγο πριν προσγειωθεί στη Θεσσαλονίκη, αφηγείται την ιστορία της performance που θα μας παρουσιάσει την Τρίτη 2 Οκτωβρίου στο θέατρο Άνετον, στο πλαίσιο των 53ων Δημητρίων:

Το “Is Art Lonely?” είναι μια σειρά από εργασίες που έχω ετοιμάσει στο Λονδίνο. Οι  Jan Fabre και Joanna De Vos με κάλεσαν να λάβω μέρος και να δημιουργήσω τη δική μου απάντηση στο ερώτημα αυτό. Πιο συγκεκριμένα, μου ζήτησαν να δω τα επίπεδα της μοναξιάς που έχει η τέχνη, αλλά  ουσιαστικά και η ίδια η δημιουργία.

Έτσι, δούλεψα στο Λονδίνο με όλους αυτούς που νόμιζα ότι σχετίζονται με το θέμα, με χώρους που συνομιλούν με το παρελθόν, μιλούν για το ποια είναι η ιστορία της performance στην Αγγλία, ποια είναι η ιστορία της Αγγλίας. Από αυτή τη συνομιλία προέκυψαν videos.

Στη δική μου performance, συνομιλούσα με κλασικά έργα τέχνης φορώντας μια μάσκα από λουλούδια. Αντί να έχω κοινό να παρατηρεί την performance, είχα τα έργα να καλύπτουν αυτό το κενό στο χώρο. Η συνομιλία πραγματοποιήθηκε με θεατρικά κείμενα, με δικά μου κείμενα, με φωνές, με μικροφωνισμούς.

Η φωτογραφία που διαλέξαμε για τα Δημήτρια είναι ακριβώς αυτή.

Την Τρίτη, στο θέατρο Άνετον, θα δούμε τέσσερις προβολές εκ των οποίων τη μία θα την χειρίζομαι εγώ με δικά μου βιωματικά στοιχεία από την performance, ενώ  οι άλλες τρεις θα είναι τα videos που δημιούργησα για  το project “Is Art Lonely”.

H δική μου performance  έχει τη μορφή μιας ιδιότυπης διάλεξης στην οποία θα φορώ τη μάσκα. Δουλεύω πάντα με το θέμα της μάσκας, με το τι υπάρχει πίσω απ’ το πρόσωπο. Μ’ ενδιαφέρει το προσωπείο, η κατασκευή ενός ψέματος που μέσω αυτού λέμε μια καινούργια αλήθεια. Αυτή η αλήθεια μπορεί να είναι τραγική, κωμική, grotesque, ακόμα και παράλογη.

Στο “Is Art Lonely?” βλέπουμε πολλά παράλογα στοιχεία, αφού ενώ η performance αρχίζει υπό τη μορφή μιας ιδιότυπης διάλεξης, θα καταλήξει στην κατακερμάτιση του προσώπου που κάνει τη διάλεξη. Μπορούμε να πούμε πως πρόκειται για μία σκηνοθετημένη καταστροφή της προσωπικότητας μέσα από μία διάλεξη, μέσα από την ίδια την ιστορία, αφού το κάθε πράγμα θυμίζει κάτι άλλο μέχρι που έρχεται η έκρηξη.

Μέσα απ’ τη δική μου performance ουσιαστικά θα προσπαθήσω να εξηγήσω τον τρόπο με τον οποίο κάνω τέχνη, αλλά κι αυτό θα καταρριφθεί. Εκείνη τη στιγμή, θα δημιουργηθεί ο κατακερματισμός της προσωπικότητας επάνω στη σκηνή και τότε θα καταλάβουμε ότι δεν είναι μια διάλεξη, αλλά ένα μικρό θεατρικό έργο που ακουμπά πιο πολύ στην πραγματικότητα από ό,τι στο θέατρο.

 

Τα κείμενα που χρησιμοποιώ αντλούνται απ’  το γερμανικό θέατρο, από τον Πέτερ Χάντκε, από αναφορές στο Σέξπηρ. Θα προσπαθήσω να φτιάξω αυτή την προσωπικότητα live. Σκοπός είναι να δούμε πώς αυτή η φιγούρα, αυτός ο performer που ψάχνει απαντήσεις, είναι εν τέλει μοναχικός μέσα στην τέχνη. Δεν το ξέρει ούτε η ίδιος, αλλά βάζει ένα ερωτηματικό. Αυτό το ερωτηματικό είναι που τον συντρίβει αλλά και τον εξιλεώνει. Αυτή η παντοτινή ερώτηση του τι είναι τέχνη, αν η τέχνη είναι μόνη της.

Κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς τι σημαίνει performance παγκοσμίως. Μπορούμε να τοποθετήσουμε την ιδέα της performance ως μια αναπαράσταση από κάτι ή ως θεατρική αναπαράσταση ή ως πραγματική αναπαράσταση. Μπορούμε να την τοποθετήσουμε στα όρια της αλήθειας όπως την παραθέτει η Αμπράμοβιτς ή στα όρια του ψέματος όπως τα παραθέτει ο Σαίξπηρ. Το ψέμα μέσα από τη βάση της ίδιας υπαρκτής ιστορικής αλήθειας αλλά πλασμένης να γίνει ένας μύθος, ο οποίος οδηγεί στη συντριβή.

Γι’ αυτό, κατά τη γνώμη μου δεν μπορούμε να μιλήσουμε για performance αλλά για live  τέχνη. Το έργο τέχνης δημιουργείται εκείνη την ίδια στιγμή και κάθε φορά υπάρχει μια νέα κατάσταση που το δημιουργεί όπως και πάντα υπάρχει μια νέα κατάσταση που το πλέκει και το συνδέει με τα προηγούμενα.

Έτσι, οι performances που κάνω δεν είναι ποτέ ίδιες. Πάντα υπάρχουν νέα στοιχεία, πάντα μπαίνουν νέες δράσεις. Ζούμε το τώρα και αυτό το τώρα το δουλεύουμε μέσα στην τέχνη.

Info “Is art Lonely?” 

Tρίτη 2 Οκτωβρίου

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΑΝΕΤΟΝ»

Παρασκευοπούλου 42 & Κωνσταντινουπόλεως, τηλ. 2310 869 869

Ώρα έναρξης: 21.00

Είσοδος ελεύθερη

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Βίντεο και μάσκες παραγωγής: “Is art Lonely?” Filippos Tsitsopoulos from Sonia Arias Valtuille/ For the Raft/ Art is not Lonely των Jan Fabre και Joanna De Vos
Παραγωγή για την performance του Βελγίου: Mirthe Demaerel, Dagmar Dirkx
Φωτογραφία: Alpay Beler
Παραγωγή και υποστήριξη για την performance και την έκθεση της Αθήνας: Elefhteria Tseliou Gallery
Υποστήριξη για την performance των 53ων Δημητρίων: Lola Nikolaou Gallery
Ευχαριστίες: Katerina Zacharopoulou, Εποχή των Εικόνων, Lois Keidan, Live art Development agency LADA London