Αντριάνα Μίνου: «Καμιά φορά το να γράφω μου φαίνεται επικίνδυνα κοντά στην εμμονή»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Θα προσπαθήσω να σου την παρουσιάσω χωρίς να παραλείψω κάποια απ’ τα επιτεύγματά της. Μουσικός, ποιήτρια και συγγραφέας. Ζει και δημιουργεί στο Λονδίνο. Γράφει μουσική, έχει ολοκληρώσει το διδακτορικό της στην Performance πιάνου, συνδιοργανώνει το Φεστιβάλ Άμμου, γράφει λιμπρέτα και κείμενα για όπερα, έργα της έχουν παρουσιαστεί σ’ όλη την Ευρώπη, έχει κυκλοφορήσει τα άλμπουμ της με τη δισκογραφική DIY label FYTINI, ενώ τα βιβλία της κυκλοφορούν απ’ τις εκδόσεις «Παράξενες Μέρες». Το τελευταίο ήταν η αφορμή για να γνωριστούμε διαδικτυακά και ν’ ανυπομονώ να την γνωρίσω από κοντά, καθώς έρχεται στη Θεσσαλονίκη για την Έκθεση Βιβλίου!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ζεις από το 2004 στο Λονδίνο. Θα ήθελα να θυμηθείς τη μέρα που έφτασες για έμεινες για πρώτη φορά μόνη σου εκεί. Ποια ήταν τα συναισθήματα και τα όνειρά σου;

Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη νύχτα που έμεινα στο Λονδίνο. Υπήρχε βέβαια αυτή η γλυκιά αγωνία που νιώθουμε όταν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο κεφάλαιο της ζωής μας, ακόμη γοητευτικά άγνωστο, και ο ενθουσιασμός για το μάστερ στα Performing Arts που είχα πάει εκεί να παρακολουθήσω.

Ωστόσο, αυτό που θυμάμαι πιο χαρακτηριστικά είναι η στιγμή που αργά τη νύχτα κάθισα στο κρεββάτι και κοίταξα έξω από το παράθυρο. Είχε συννεφιά, δεν φαίνονταν αστέρια ούτε φεγγάρι κι ο ουρανός είχε ένα παράξενο κόκκινο χρώμα. Μου φάνηκε τόσο θλιβερό αυτό το χρώμα και ξαφνικά μου έσκασε μαζεμένος όλος ο πανικός του ότι βρισκόμουν σε μια ξένη χώρα, σε μια αχανή, άγνωστη πόλη.

Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι το επόμενο πρωί πήγα μια βόλτα στα μουσεία και τις γκαλερί στο κέντρο και ένιωσα το εντελώς αντίθετο, ίσως κι επειδή έχω μια φυσική ροπή προς τα άκρα. Θυμάμαι ότι μίλησα με μια φίλη στο τηλέφωνο και της είχα πει ότι όταν περπατάς στο κέντρο του Λονδίνου νιώθεις πως όλα είναι πιθανά και δυνατά, είναι σαν να περπατάς σε σκηνικό ταινίας. Η αλήθεια είναι πως το  Λονδίνο είναι μια πόλη των άκρων σε πολλά επίπεδα και εκείνη τη μέρα κατάλαβα αυτό ακριβώς.

Περίπου 13 χρόνια αργότερα, σημείωσες μια καταπληκτική πορεία μεταξύ άλλων ως πιανίστα και συνθέτρια λιμπρέτων όπερας και performances σε όλη την Ευρώπη. Για ποια στιγμή σου αισθάνεσαι περισσότερο περήφανη;

Για όλες! Παρόλο που καταπιάνομαι συνεχώς με πολλά πρότζεκτ ταυτόχρονα, όλα όσα έχω κάνει είναι εξίσου σημαντικά για εμένα. Πάντα νιώθω περισσότερη ικανοποίηση όταν κάνω ομαδικά πρότζεκτ με φίλους/συνεργάτες με τους οποίους επικοινωνώ σχεδόν τηλεπαθητικά. Όλα τα πρότζεκτ που έχω κάνει με τον συνθέτη, Θανάση Δεληγιάννη, για παράδειγμα μου δίνουν μεγάλη δημιουργική απόλαυση και κατ’επέκταση με κάνουν να αισθάνομαι περήφανη με το αποτέλεσμα, ιδίως για τις εκτελέσεις των έργων του Γιάννη Χρήστου πάνω στον οποίο έκανα το διδακτορικό μου. Όπως και κάθε φορά που παίζω πιάνο για 4 χέρια με τον πιανίστα, Νίκο Σταυλά ως Vladimir&Estragon Piano Duo ή όταν φτιάχνω μουσική για τις ταινίες της αδερφής μου, Εύης Μίνου. Είμαι πολύ τυχερή που έχω πέσει πάνω σε τόσο ταλαντούχους ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να συνεργάζομαι τόσο εύκολα και μάλλον γι’αυτό ακριβώς το πράγμα νιώθω πιο περήφανη από όλα.

Θα ήθελα να μου περιγράψεις τη ζωή σου εκεί. Πώς είναι να ζεις στο Λονδίνο; Τι σε έλκει περισσότερο σ’ αυτή την πόλη;

Όπως είπα και πριν, το Λονδίνο είναι μια πόλη των άκρων σε πολλά επίπεδα. Είναι συχνά πολύ δύσκολη και κουραστική η καθημερινότητα, και είναι εύκολο να αισθανθείς ασήμαντος και μόνος εδώ. Από την άλλη, είναι μια πόλη στην οποία μπορεί κανείς πολύ εύκολα να δει τόσο πολλά ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά πράγματα, που εν τέλει μου φαίνονται μικρές οι δυσκολίες γιατί το Λονδίνο είναι, μέσα στη δυσκολία του, μια πολύ πλούσια πηγή ερεθισμάτων άρα και έμπνευσης.

Θα ήθελα να θυμηθείς την πρώτη μέρα που αποφάσισες «μέσα σου» πως θέλεις ν’ ασχοληθείς με τη συγγραφή.

Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να «αποφασίσει» ν’ ασχοληθεί με τη συγγραφή. Καμιά φορά το να γράφω μου φαίνεται επικίνδυνα κοντά στην εμμονή.

Πώς θα περιέγραφες το βιβλίο «Παιδικά Νουάρ» και το «Ονειρωρυχείο» με 30-50 λέξεις;

Αν και είναι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, υπάρχει ενός είδους συγγένεια ανάμεσα στα δυο βιβλία. Τα «Παιδικά Νουάρ» είναι μια συλλογή διηγημάτων που περιστρέφονται γύρω από παράξενες ιστορίες αγάπης. Είναι ένα παιχνίδι με τα κλισέ και τα αρχέτυπα του κινηματογραφικού έρωτα. Στα Παιδικά Νουάρ ασχολούμαι περισσότερο με τον τρόμο της εγγύτητας του Άλλου.

Στο «Ονειρωρυχείο» ασχολούμαι με την πιθανότητα (ή την απιθανότητα) της συνάντησης με τον Άλλο. Το Ονειρωρυχείο το βάφτισα στο κεφάλι μου «θραυσματικό μυθιστόρημα» γιατί είναι γραμμένο σαν εικόνα που κομματιάστηκε και περιμένει κάποιος να τη συναρμολογήσει. Το Ονειρωρυχείο επίσης θα είναι ένα βιβλίο-αντικείμενο, ένα αντικείμενο που ο αναγνώστης καλείται να χρησιμοποιήσει ως πυξίδα ή μίτο μέσα στο λαβύρινθο των ιστοριών.

Μίλησε μου για το εγχείρημα των εκδόσεων «Παράξενες Μέρες». Γιατί αποφάσισες να συνεργαστείς με μια κοινωνική συνεταιριστική ομάδα με έδρα το Ρέθυμνο;

Οι Παράξενες Μέρες είναι ένας εκδοτικός οίκος που μου έχει αποδείξει ότι έχει γνήσια αγάπη για τα ποιοτικά βιβλία καθώς και πραγματικό ενδιαφέρον για τους συγγραφείς με τους οποίους συνεργάζεται. Έχουν έδρα το Ρέθυμνο αλλά έχουν εκδώσει πάνω από 50 βιβλία συγγραφέων από όλη την Ελλάδα και τα βιβλία τους διανέμονται σε ολόκληρη τη χώρα.

Είναι από τους λίγους εκδοτικούς οίκους που δε χρεώνει ποτέ, ούτε άμεσα ούτε έμμεσα τους συγγραφείς για να τους εκδώσει. Εδώ και 4 χρόνια διοργανώνουν διεθνή διαγωνισμό διηγήματος, διαγωνισμό μυθιστορήματος, θεατρικού έργου, σύντομου διηγήματος, ένα καλοκαιρινό λογοτεχνικό φεστιβάλ, εργαστήρι συγγραφής και πολλά άλλα. Τους ανακάλυψα εντελώς τυχαία, μόλις είχαν πρωτοξεκινήσει έπεσα πάνω στην ιστοσελίδα τους και ενώ δεν είχα καμία πρόθεση μέχρι εκείνη τη στιγμή να εκδώσω βιβλίο, ξαφνικά μου γεννήθηκε αυτή η ιδέα, να στείλω δηλαδή σε έναν εκδοτικό ένα βιβλίο μου και όχι απλώς ένα δυο κείμενα σε περιοδικά και διαγωνισμούς. Ήταν σχεδόν μεταφυσικό που το αποφάσισα τόσο ξαφνικά και σίγουρα φταίει το «μανιφέστο» των εκδόσεων στο σάιτ τους, το οποίο μου φάνηκε ασυνήθιστα ειλικρινές και με ιντρίγκαρε. Για ακόμη μια φορά νιώθω τυχερή που βρέθηκαν στο δρόμο μου άνθρωποι με τους οποίους να μπορώ να συνεργαστώ δημιουργικά τόσο αβίαστα.

Με αφορμή τη συμμετοχή των εκδόσεων «Παράξενες Μέρες» στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου, έρχεσαι Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσεις το βιβλίο σου. Έχεις άγχος; 

Δε θα έλεγα ότι έχω άγχος, αν και η έκθεση στο κοινό δεν είναι ποτέ εύκολη υπόθεση. Ευτυχώς μέχρι στιγμής είχα μόνο ευχάριστες εμπειρίες και συναντήσεις στις παρουσιάσεις χωρίς να χρειαστεί να μην είμαι ο εαυτός μου κι έτσι νιώθω γενικά άνετα.

Επιπλέον, θα συμμετάσχεις στο 4ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών. Μίλησε μου γι’ αυτό.

Είμαι πολύ χαρούμενη που θα συμμετάσχω στο φεστιβάλ, νομίζω η διοργανώτρια, Κατερίνα Ηλιοπούλου έχει επιλέξει μια πολύ ιδιαίτερη ομάδα 20 λογοτεχνών. Θα έχουμε παρουσιάσεις-εξπρές των συμμετεχόντων αλλά και συζητήσεις σχετικά με τη συγγραφή του σήμερα. Πιστεύω πως θα είναι ένα φεστιβάλ για τη λογοτεχνία χωρίς δηθενιές αλλά φτιαγμένο από ανθρώπους με πραγματικό πάθος για τη συγγραφή.

 

Διάβασα πως συνδιοργάνωσες για δύο χρόνια το “Sand Festival”, το πρώτο φεστιβάλ λογοτεχνίας στη Γαύδο. Έπεται συνέχεια, κι αν ναι τι ετοιμάζετε για φέτος;

Φέτος νιώσαμε την ανάγκη να ανοίξουμε το φεστιβάλ σε περισσότερους ανθρώπους που πιθανόν να τους ήταν αδύνατο να έρθουν στη Γαύδο. Το Φεστιβάλ της Άμμου θα ξαναγίνει και φέτος για τρίτη χρονιά, αυτή τη φορά όμως θα απλώσει τα πλοκάμια του στα Κουφονήσια! Οι ακριβείς ημερομηνίες θα ανακοινωθούν πολύ σύντομα στο https://sandfestival.wordpress.com/ και στη σελίδα του φεστιβάλ στο facebook.

Τέλος, θα ήθελα να μου πεις: τι διαβάζεις εσύ  αυτή την εποχή και… τι μουσική σου αρέσει ν’ ακούς όταν γράφεις!

Αυτήν την εποχή διαβάζω ένα βιβλίο με πολύ γοητευτικά παράξενα διηγήματα του Ρώσου Sigizmund Krzhizhanovsky. Στο τελευταίο διήγημα που διάβασα, το χέρι ενός πιανίστα το σκάει και περιπλανιέται μόνο του στην πόλη.

Έχω μια σαφή προτίμηση στην κλασσική μουσική (κυρίως του 20ου αιώνα) αλλά – ως άνθρωπος των άκρων – έχω και μια παράξενη love to hate σχέση με το τρας οπότε οφείλω να ομολογήσω ότι έχω γράψει αρκετά πράγματα ακούγοντας ασύλληπτα σκουπίδια.

*Photo Credits: Εύη Μίνου 

Marianna says: «Μάθε περισσότερα για την Αντριάνα περνώντας μια βόλτα απ’ την ιστοσελίδα της. Θέλεις να κάνω ή να κάνεις συνέντευξη με κάποιο άτομο που θαυμάζεις; Δώσε μου ιδέες στην Αίθουσα Σύνταξης».