Ανταπόκριση από Βρυξέλλες | Ιn Τransition

Σοφία Λαμπριανίδου

Κάθε μέρα, πηγαίνοντας και επιστρέφοντας από το γραφείο μου στο κέντρο των Βρυξελλών, περνάω από ένα πανέμορφο, εγκαταλειμμένο, παλιό μαγαζάκι ειδών κιγκαλερίας, με εκατοντάδες μικρά συρταράκια στους τοίχους του, που το καθένα έχει απ’εξω καρφωμένο το εμπόρευμα που περιείχε. Κάτι έχει αυτό το μαγαζί, όσες φορές κι αν περάσω απ’έξω, αν και πάντα είναι κατεβασμένα τα ρολά του και σκονισμένη η βιτρίνα του, δεν υπάρχει περίπτωση να μην κοιτάξω μέσα.

Σοφία Λαμπριανίδου

Και μονίμως αναρωτιόμουν γιατί δεν το εκμεταλλεύεται κάποιος, είναι σε πολύ καλή εμπορικά θέση, και το κτίριο φαινόταν καταπληκτικό. Σήμερα επιστρέφοντας είδα ότι όχι μόνο δεν είναι εγκαταλειμμένο, αλλά φιλοξενεί και μια έκθεση και μάλιστα εκείνη τη στιγμή είχαν εγκαίνια.
Είπα να μπω για πέντε λεπτά από περιέργεια για το κτίριο και έμεινα πάνω από μιάμιση ώρα λόγω αυτών που είδα, διάβασα και άκουσα…

Η έκθεση λέγεται «Ιn Τransition – To leave. To arrive. Life histories of asylum seekers», οργανώνεται από το βελγικό παράρτημα της Διεθνούς Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Samu Social και αφορά σε πρόσφυγες που ζητούν πολιτικό άσυλο στο Βέλγιο.

Είχε φωτογραφίες τους στα λεγόμενα transit centres, ένα χάρτη της πορείας τους και των διαδικασιών που περνάνε αφού φτάσουν στο Βέλγιο, ηχογραφήσεις των αφηγήσεών τους και μια συλλογή από σύντομες ιστορίες τους, συνοδευόμενες από σκίτσα εμπνευσμένα από αυτές: τα παιδικά τους χρόνια, η εκπαίδευσή τους, η ζωή τους στις χώρες τους, τα γεγονότα που ανέτρεψαν τη ζωή τους, τις εμπειρίες τους ως αιχμάλωτοι των καθεστώτων των χωρών τους, την απόδρασή τους από τις φυλακές και από τις χώρες τους, το ταξίδι τους για το Βέλγιο και την άφιξή τους – δυστυχώς δεν είχαν καμιά ιστορία για το τι έκαναν μετά.

Δε χρειάζεται να πω ότι όλες οι ιστορίες μέχρι πριν να καταστραφεί η ζωή τους θα μπορούσαν να είναι δικές σου ή δικές μου. Ούτε ότι δε θα ήθελες να δεις τις ιστορίες που τους οδήγησαν στη φυγή από τις χώρες τους ούτε καν στον ύπνο σου.

Δυστυχώς το 28σέλιδο βιβλιαράκι με τις ιστορίες δεν το βρήκα στο internet για να το μοιραστώ εδώ. Οι περισσότερες μιλούν για φρικιαστικά βασανιστήρια, χαμένες οικογένειες, καταστροφές κοινοτήτων, αρπαγές περιουσιών, και πολλή απόγνωση. Διαβάζοντας τη λιγότερο αιματοβαμμένη από αυτές, δεν μπόρεσα να μην κάνω παραλληλισμό με ιστορίες που ακούς στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Και ανατρίχιασα στη διαπίστωση ότι κάπως έτσι ξεκίνησε η οδύσσεια ενός ανθρώπου που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του.

Αντιγράφω το αγγλικό κείμενο εδώ:
“Εvery weekend, I met my friends in a bar at a big road crossing. We were there one day, my friends and I and were talking politics. One young guy of the same ethnicity as that of the president intervened, telling us he did not appreciate us criticising the politics of the president. Verbal exchanges followed. We were discussing in a calm tone. He left the bar and returned with some friends a few minutes later. At first, they were five. He told us that should we dare to criticise the government again, we would see what he is capable of. There was a row between him and one of my friends. Then the conflict grew bigger. In the meantime, other people joined the young guy. There was a dozen of them. “Then police came and separated us. I and my friends were put in a police van. We were four. Then they took us to the police station. They took us to a place guarded by two policemen, next to the commander’s office. I thinκ that they first listened to the version told by the other guys. Then the commander came to the place we were in. he asked each one of us about our filiations. Without asking our version of the facts he told us “we are familiar with your deeds and movements”. According to him, we were doing everything to damage the image of the president. And he, he was going to do everything possible to stop us. I tried to tell him my version of the facts. He told me
there was no reason for that. I wanted to insist. The commander slapped me and a policeman that was standing behind me threw me on the ground. We were accused of racist aggression, of ethnic hatred. Then they put us in a cell. Two of my friends were taken somewhere else.”

Είχε και μπουφέ για τα εγκαίνια. Αλλά πού στομάχι για φαγητό…