Ari Langer | H ιστορία ενός μουσικού απ’ το Όρεγκον που λάτρεψε την Ήπειρο και την ποντιακή μουσική

Mαρία-Άννα Τανάγια

Έχοντας κοινό φίλο τον Christopher King (μία απ’ τις αγαπημένες μου συνεντεύξεις), με πήρε τηλέφωνο λέγοντας μου το εξής: «Είμαι μουσικός απ’ το Όρεγκον. Αυτή τη στιγμή είμαι στην Ήπειρο και διδάσκομαι ελληνικό βιολί. Ξέρεις, διδάσκω κι εγώ στην πατρίδα μου. Θα έρθω Θεσσαλονίκη, μπορείς να μου προτείνεις κάποια συναυλία ποντιακής μουσικής; Την λατρεύω». Αφού ξεπέρασα το σοκ των τόσων πληροφοριών, του ζήτησα να μου δώσει χρόνο (ας είναι καλά η Πίστη Παυλίδου που έχει πάντα όλες τις πληροφορίες για ποντιακές εκδηλώσεις) αλλά και μια μεγάλη χάρη. Ν’ αφηγηθεί την ιστορία του:

Mαρία-Άννα Τανάγια

Μεγάλωσα σε μια μικρή κολεγιακή πόλη (Ashland, Όρεγκον), που έχει ένα πολύ γνωστό θέατρο Σαίξπηρ. Ήμουν τυχερός που μεγάλωσα σ’ ένα τόσο καλλιτεχνικό μέρος, διότι αυτό μου έδωσε ώθηση να κυνηγήσω το όνειρό μου για τη μουσική.

Μεγαλώνοντας, έπαιζα συνεχώς κλασική μουσική, κάτι το οποίο μου έδωσε γερές βάσεις και δεξιότητες, ώστε να παίξω αργότερα ελληνική μουσική. Στο μεταξύ, πήρα μέρος σε σόλο διαγωνισμούς,  έμαθα κομμάτια όπως το κονσέρτο βιολοντσέλου Mendelssohn και ερμήνευσα σε string quartets, σχολικές ορχήστρες και στην τοπική συμφωνία.

Στο γυμνάσιο, ήξερα ότι δε θα ασκούσα την κλασική μουσική ως ενήλικας – αλλά δεν ήξερα τι μουσική θα έπαιζα. Ενώ ασχολήθηκα βαθύτατα με την κλασσική μουσική, άκουγα παράλληλα κλασικούς ροκ θρύλους όπως   Pink Floyd και  Neil Young, αλλά και Talking Heads, David Bowie και Brian Eno. Η πρώτη μου έκθεση στην «παγκόσμια μουσική» ήταν το soundtrack του Peter Gabriel στην ταινία «Ο τελευταίος πειρασμός του Χριστού», όπου για πρώτη φορά άκουσα τους ήχους της Μέσης Ανατολής και τον Nusrat Fateh Ali Khan. Στο κολλέγιο, συνέθεσα μουσική και έμαθα την ηχητική μηχανική – έναν κόσμο μακριά από την κλασική μουσική.  Μετά το κολέγιο, γνώρισα την ιρλανδική μουσική, καθώς ταξίδεψα με ένα ιρλανδικό γκρουπ σε όλη τη Σκανδιναβία και τη Γερμανία.

Το πρώτο Βαλκανικό Μουσικό & Χορευτικό Εργαστήρι

Εκεί ανακάλυψα ελληνική, βαλκανική και τουρκική μουσική. Το camp φέρνει εξαιρετικoύς μουσικούς και δασκάλους για μια εβδομάδα στο δάσος της Βόρειας Καλιφόρνιας για δικτύωση, μαθήματα, πάρτι και πολύ κέφι. Υπάρχει, επίσης ένα camp στην ανατολική ακτή και μπορείτε να μάθετε περισσότερα στο www.eefc.org.

Συμμετέχω εδώ και 20 χρόνια, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια μου έκαναν την τιμή να μου ζητήσουν να διδάξω.

Ήταν μια εμπειρία που με άλλαξε ως άνθρωπο. Μου έδωσε την ευκαιρία να παίξω μουσική προς τιμήν της αγάπης και των ανθρώπων που τη μουσική και χορό της Ελλάδας, της Τουρκίας αλλά και των Βαλκανίων. Όχι με σκοπό την πώληση όσο το δυνατόν περισσότερων δίσκων, αλλά για την κοινότητα και το κέφι. Επιπλέον, άνοιξε πραγματικά τους ορίζοντές μου καθώς μου έδωσε την αφορμή να εξερευνήσω άλλους πολιτισμούς και να ταξιδέψω γνωρίζοντας υπέροχους χορευτές και μουσικούς.

Το ταξίδι στην Ελλάδα

Στην πραγματικότητα βρίσκομαι σε μεγάλες διακοπές από την πλήρη απασχόληση μου. Πέρσι, πήγα στο πανηγύρι στη Βίτσα διότι είμαι παθιασμένος με την παραδοσιακή μουσική από την Ήπειρο (και τα Γρεβενά) και ο στόχος μου ήταν να βρω έναν εξαιρετικό δάσκαλο βιολιού για να επιστρέψω φέτος στη μελέτη. Όταν άκουσα τον Κώστα Καραπάνο, ήξερα ότι ήταν αυτός. Βλέπετε, το ηπειρώτικο ύφος είναι εξαιρετικά δύσκολο να το διδαχτείς μόνο από ηχογραφήσεις, γι’ αυτό και ήθελα να κάνω κανονικά μαθήματα με έναν δάσκαλο που είναι κορυφαίος στο ηπειρώτικο βιολί.

Δάσκαλος και μαθητής

Είμαι ακόμα μαθητευόμενος στο ελληνικό βιολί. Έμαθα ότι στην Ελλάδα υπάρχουν βιολιστές κορυφαίου επιπέδου όπως ο Κώστας Καραπάνος και πολλοί άλλοι. Εγώ προσπαθώ ν’ αναπτύξω την εμπειρία μου ενώ εργάζομαι. Στόχος μου είναι να διδαχτώ όλα τα αριστοτεχνικά μυστικά, ώστε να τα διδάξω και να βοηθήσω τους ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά στη σύλληψη αυτού του αόριστου «ήχου» του ελληνικού βιολιού. Μπορεί να είναι πολύ δύσκολο για τους κλασικά εκπαιδευμένους βιολιστές να γνωρίσουν ορισμένους περιορισμούς και να χαλαρώσουν στο παιχνίδι τους. Αυτή η χαλάρωση είναι το κλειδί για την ανάπτυξη της προσωπικής έκφρασης και της απόχρωσης, η οποία είναι τόσο σημαντική γι’ αυτή τη μουσική.

Η ποντιακή μουσική

Λατρεύω την ποντιακή μουσική επειδή έχει μια αρχέγονη ένταση. Λατρεύω τους ρυθμούς, τις αρμονίες και τα παράλληλα τέταρτα. Μ’ αρέσει επίσης ο χορός. Κάποιος θα μπορούσε ν’ αποκαλέσει την ποντιακή μουσική ως το «heavy metal των αιώνων». Το Διπάτ είναι το αγαπημένο μου.

English Version