Αβραάμ Βροχίδης | Ένα κοραλί φόρεμα και αμέτρητα πολύχρωμα όνειρα!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Καλοκαίρι. Στο newsfeed μου εμφανίζεται η φωτογραφία από το Pride της Αθήνας που απεικονίζει έναν συμπαθέστατο νεαρό που φορά κοραλί φόρεμα. Είναι ξεκάθαρα το viral εκείνης της περιόδου: κοινοποιείται, λαμβάνει αρνητικά αλλά και θετικά σχόλια και μου δίνει την αφορμή να γνωρίσω τον πρωταγωνιστή της. Η συνέντευξη κανονίστηκε τότε, έμεινε λίγο στην αναμονή και τώρα είναι έτοιμη να κάνει πια το ταξίδι της. Ο Αβραάμ Βροχίδης μου απάντησε για το κοραλί του φόρεμα, τη σημασία εκδηλώσεων σαν το Pride, το Πολύχρωμο Σχολείο αλλά και για τα πολύχρωμα όνειρά του!

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

 

Θα ήθελα να μάθω κάποια πράγματα για εσένα: Πού γεννήθηκες, τι θυμάσαι απ’ τον τόπο καταγωγής σου;

Γεννήθηκα στην πόλη των Σερρών πριν 28 χρόνια, όπου και έζησα μέχρι τα 19 μου. Υπήρξα τυχερό παιδί,  είχα δύο γονείς που μου έκαναν  όλα τα χατίρια και  μου έδειχναν πώς είναι να αγαπάς ανιδιοτελώς, κάτι που συμβαίνει μέχρι και σήμερα.

Πάντα, όμως, ευχόμουν να είχα άλλη καταγωγή, να ήμουν είτε από μέρος που έχει θάλασσα είτε από μία ισπανική πόλη με μεγαλύτερο πληθυσμό και περισσότερα όμορφα τοπία και ερεθίσματα. Θυμάμαι πως η μεγαλύτερη επιθυμία μου ήταν να καταφέρω να φύγω από την πόλη που μεγάλωσα, γιατί μέσα σ’ αυτή ένιωθα να πνίγομαι. Δυσκολευόμουν να εκφραστώ, ήταν αδύνατο να είμαι έξω ο εαυτός μου.

Με τι ασχολείσαι και πώς θα συστηνόσουν εάν βρισκόσουν σε μια παρέα αγνώστων;

Εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια ασχολούμαι εθελοντικά με διάφορες οργανώσεις και ομάδες, οι οποίες ως βασικό στόχο τους έχουν την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την εξάλειψη του στίγματος απέναντι σε καταπιεσμένες ομάδες και τη διεκδίκηση της ορατότητας αυτών.

Το τελευταίο διάστημα δοκιμάζω για πρώτη φορά τον ακτιβισμό: έχω δημιουργήσει πολύ πρόσφατα μία ομάδα κατά της χονδροφοβίας (fatphobia) και είμαι Υπεύθυνος Επικοινωνίας του Πολύχρωμου Σχολείου. Παράλληλα, προσπαθώ να πάρω επιτέλους το πτυχίο μου και στη συνέχεια να διεκδικώ ό,τι και σήμερα, αλλά από τη θέση πια του επαγγελματία Κοινωνικού Λειτουργού.

 

15228041_1244361352287739_1237509572_n

 

Η «διάσημη» πια φωτογραφία σου με το κοραλί φόρεμα στο Pride της Αθήνας έγινε viral και αποτέλεσε αφορμή για διάφορα σχόλια. Θα ήθελα να μου εξηγήσεις το λόγο που επέλεξες αυτό το φόρεμα για τη συμμετοχή σου στο Pride.

Είχα αγοράσει, λοιπόν, αυτό το φόρεμα για να το βάλω σε ένα queer party που είχαμε διοργανώσει η LGBTQ+ ομάδα του ΤΕΙ Αθήνας. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα τολμούσα κάτι τέτοιο. Αφού το πάρτι τελείωσε, άρχισα να γκρινιάζω, επειδή δεν ήθελα να βγάλω το φόρεμα από πάνω μου. Ήταν ό,τι πιο άνετο έχω φορέσει και σκεφτόμουν πώς θα ήταν να επιστρέψω σπίτι φορώντας το. Εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να το κάνω αυτό, γιατί όλα τα βλέμματα θα ήταν πάνω μου και ίσως να έβαζα τη σωματική μου ακεραιότητα σε κίνδυνο. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση να το βάλω και στο Athens Pride που ομολογουμένως ήταν μία δυνατή εμφάνιση για τα ελληνικά δεδομένα, καθώς πήγαινε κόντρα σε ένα μεγάλο στερεότυπο που υπάρχει, ότι δηλαδή τα φορέματα είναι για να τα θαυμάζουμε μόνο πάνω σε γυναικεία σώματα. Τα ρούχα δε θα έπρεπε να τα επιλέγουμε με βάση το φύλο, γιατί τα ρούχα δεν έχουν φύλο.

Υπήρξαν αρκετά ειρωνικά σχόλια. Γιατί πιστεύεις πως ο κόσμος μπαίνει στη διαδικασία να βγάλει «χολή» με τόση ευκολία;

Προσωπικά, όλα τα χλευαστικά σχόλια που γράφτηκαν για εμένα τα διάβασα κάτω από μία συγκεκριμένη δημοσίευση μιας κυρίας που θέλει να λέγεται ότι ανήκει στο χώρο της τέχνης. Ξέρεις, είναι τόσο αστείο να ασχολείται ο κόσμος με ένα φόρεμα, ενώ γύρω μας υπάρχει πόνος, φτώχεια, πόλεμοι. Δεν μπορεί ένα φόρεμα να είναι τόσο απειλητικό, δε βγήκα δα κρατώντας και όπλο –που σίγουρα θα ήταν κάτι πιο σύνηθες. Κάποια άτομα έχουν μάθει να κοροϊδεύουν και πολλές φορές να φτάνουν σε σημείο να εκφράζονται κακοποιητικά απέναντι στη διαφορετικότητα των άλλων, επειδή δεν την αντιλαμβάνονται και επειδή νιώθουν ότι απειλείται η ετεροκανονικότητά τους μέσα στην οποία έχουν βολευτεί, καθώς κοιτάνε τα πράγματα από μία προνομιούχα θέση.

15218720_1244366872287187_124708388_n

Σε «υπερασπίστηκαν», όμως, και πολλοί. Βλέπεις απ’ την άλλη να υπάρχει μια μεταστροφή ως προς την ανεκτικότητά μας στη διαφορετικότητα; Κάνουμε έστω μικρά βήματα ως κοινωνία;

Η αλήθεια είναι ότι με υπερασπίστηκαν πολλά άτομα και ομολογώ ότι δεν το περίμενα. Τα αιτήματα φιλίας και τα υποστηρικτικά μηνύματα από άγνωστα άτομα έπεφταν βροχή εκείνη την εβδομάδα. Κάπως έτσι άρχισα ν’ αντιλαμβάνομαι τη διάσταση που έχει πάρει το θέμα και τι αντίκτυπο είχε, όχι μόνο σ’ εμένα τον ίδιο αλλά και σ’  άλλα ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Αύριο εγώ μπορεί να μη βάλω ξανά φόρεμα, γιατί το έκανα για ακτιβιστικούς λόγους και λίγο πειραματικά, υπάρχουν όμως πολλά παιδιά που γουστάρουν να βγαίνουν έξω καθημερινά με φόρεμα και φοβούνται. Αυτό πρέπει ν’ αλλάξει και να νιώθουμε όλοι μας ελεύθεροι να εκφραστούμε όπως επιθυμούμε. Ο κόσμος αρχίζει να συνηθίζει στη διαφορετικότητα ακόμη κι αν δεν τη δέχεται. Αντιδρά, αλλά πλέον το αντικρίζει μπροστά του, ενημερώνεται και ανταλλάζει απόψεις, γνωρίζει πλέον ότι θα βγει έξω και μπορεί να δει δύο άνδρες να κρατιούνται απ’ το χέρι κι ο ένας μάλιστα από αυτούς ίσως φοράει κάτι που δε θα περίμενε να δει. Τα βήματα βέβαια γίνονται πάντα γρηγορότερα όταν βγαίνει ένας νόμος που υποστηρίζει το δικαίωμα του ανθρώπου.

Όπως έγραψες σε post σου «Πριν λίγους μήνες σημειώθηκαν δολοφονικές επιθέσεις σε gay bars στις περιοχές Veracruz, Orlando, και Canterbury με τουλάχιστον 56 θύματα και 62 τραυματίες συνολικά». Ποια η σπουδαιότητα των Pride ανά τον κόσμο; Τι σηματοδοτεί για εσένα η διαδήλωση σ’ ένα Pride;

Είναι αδιανόητο ότι πρέπει μέχρι και σήμερα να δίνουμε απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα γι’ αυτό και θα δώσω μια σύντομη. Μας σκοτώνουν επειδή είμαστε γκέι, μας πυροβολούν επειδή είμαστε τρανς, μας παρενοχλούν σεξουαλικά επειδή είμαστε λεσβίες, δεχόμαστε λεκτική και σωματική βία, μας κοροϊδεύουν στο σχολείο, μας απαγορεύεται από το κράτος ο πολιτικός γάμος, βιώνουμε στην καθημερινότητά μας διακρίσεις, φτάνουμε πολλές φορές στο σημείο να έχουμε αυτοκτονικές τάσεις και παρατηρείς κάποια άτομα που δεν τολμούν να βγουν απ’ τη ντουλάπα, επιλέγοντας να ζήσουν κρυφή ή -χειρότερα- διπλή ζωή. Τα pride δεν είναι μόνο ένα πάρτι υπερηφάνειας για μένα, αλλά και μια ημέρα που μαζεύουμε όλοι μαζί τη διαφορετικότητά μας, καταφέρνοντας να τη γιορτάσουμε ενωμένα και αυτό μας φέρνει κοντά.

Συμμετείχες στα Pride της Αθήνας και της Πάτρας. Μπορείς να  μας περιγράψεις μια χαρακτηριστική εικόνα που σου έκανε εντύπωση και θα κρατήσεις ως ανάμνηση απ’ το καθένα;

Στην Αθήνα ήταν η πρώτη φορά που περπατούσα στο δρόμο με φόρεμα, οπότε το μόνο που θυμάμαι και μάλιστα έντονα είναι που ένιωθα σε κάθε μου βήμα όλο και πιο απελευθερωμένος και άτομα που δε γνώριζα να έρχονται να μου λένε πόσο ωραίο είναι το φόρεμα μου και να ζητάνε να βγάλουμε φωτογραφία. Από το pride της Πάτρας, όμως, έχω ξεχωρίσει τη στιγμή που τελείωσε η παρέλαση και ανεβήκαμε πάνω στο stage πέντε άτομα κρατώντας περήφανα τις asexual, bisexual, trans, genderqueer και pride σημαίες. Ήταν ένα μοναδικό pride με ένα συγκινητικό κλείσιμο που θα μας μείνει αξέχαστο.

Έχει γίνει αστείο το «δεν με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του, αρκεί να μην προκαλεί. Δε θέλω να το βλέπω μπροστά στα μάτια μου». Θα ήθελα το σχόλιό σου σ’ αυτό.

Πολλές φορές σκέφτομαι πώς θα ήταν αν απαντούσα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, τύπου “‘Δεν έχω θέμα με τα straight άτομα. Εγώ έχω φίλους straight και βγαίνουμε μαζί. Αρκεί μόνο να μην προκαλούν και να λένε μπροστά μας πόσο ωραία βυζιά έχει η γκόμενα που περνάει και να μη φιλιούνται δημόσια, γιατί το βλέπουν τα παιδιά μας”’. Είναι λυπηρό μερικά άτομα να εξισώνουν το σεξουαλικό προσανατολισμό σου με το σεξ και να θεωρούν ότι είσαι μόνο αυτό. Καταφέρνουν λοιπόν να σεξουαλικοποιήσουν τον έρωτα μεταξύ των ομοφυλοφίλων και σε αντιμετωπίζουν σαν βαμπίρ που διψάς για λίγη καυτή σάρκα. Το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι ΑΚΡΙΒΩΣ όπως και το να είσαι ετεροφυλόφιλος, απλά έλκεσαι απ’ το ίδιο φύλο. Ερωτεύεσαι, ζηλεύεις, πονάς, νοιάζεσαι, ψάχνεις την αγάπη, κάνεις σχέσεις, βλέπεις ταινίες με το σύντροφό σου, μαγειρεύετε μαζί, συζείτε, κάνετε διακοπές, ό,τι δηλαδή κάνει ένα ζευγάρι.

Θα ήθελα να μου μιλήσεις για το «Πολύχρωμο Σχολείο». Τι είναι και τι φιλοδοξεί να επιτύχει μέσα από την εκπαίδευση σε σχολικές μονάδες;

Το «Πολύχρωμο Σχολείο» είναι μία εθελοντική μη κερδοσκοπική συλλογικότητα επιστημόνων που δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2009 με αρχική ονομασία «Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση». Τα άτομα που συμμετέχουν στην ομάδα προέρχονται απ’ το χώρο της εκπαίδευσης, της ψυχικής υγείας και των κοινωνικών επιστημών.

Η ομάδα είχε ως αρχικό σκοπό να σπάσει τη σιωπή στον εκπαιδευτικό χώρο και ν’ αναδείξει το θέμα των διακρίσεων γύρω από ζητήματα Σεξουαλικού Προσανατολισμού, Ταυτότητας Φύλου και Χαρακτηριστικών Φύλου. Αυτό έχει πλέον επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό και τώρα διανύουμε περίοδο συνεργασίας με σχετικούς φορείς σε πιο ουσιαστικές δράσεις, όπως η επιμόρφωση εκπαιδευτικών και η παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού.

Η φιλοσοφία της ομάδας είναι ν’ αποκτήσουμε μια ευαισθητοποιημένη εκπαίδευση η οποία αντιλαμβάνεται την κοινωνική πραγματικότητα, προωθεί την ισότητα, αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, παρουσιάζει πρότυπα, δίνει ορατότητα και αφήνει χώρο στο «διαφορετικό». Μέσα απ’ τις δράσεις μας, λοιπόν, επιδιώκουμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ασφαλούς, φιλικού και συμπεριληπτικού σχολικού πλαισίου.

15239150_1244361375621070_1071435139_n

Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον; Ποιο είναι το πιο τρελό «σενάριο» που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις;

Η αλήθεια είναι ότι τρομάζω να κάνω όνειρα για το μακρινό μέλλον, γιατί ποτέ δε μπορείς να ξέρεις τι θα σου τύχει, χωρίς να εννοώ απαραίτητα κάτι κακό. Το μεγαλύτερο μου όνειρο, λοιπόν, είναι να κάνω καλύτερη την καθημερινότητά μου στην πραγματικότητα που ζω. Θέλω να καλλιεργώ και να εκπαιδεύω τον εαυτό μου, να ενδυναμώνομαι και να νοιάζομαι για όλο και περισσότερα άτομα γύρω μου. Επειδή όμως τα βράδια κοιμάμαι σ’ ένα κοραλί συννεφάκι, θα ήθελα κάποια στιγμή να καταφέρω ν’ αποκτήσω πάααααρα πολλά λεφτά και να τα σπαταλήσω ΟΛΑ για να έχει κάθε παιδί σ’ αυτό τον κόσμο στέγη, τροφή, ρούχα, εκπαίδευση, αγάπη και ένα συννεφάκι –του χρώματος που του αρέσει- για να μπορεί να ζητάει, λίγο πριν κοιμηθεί, κάτι που λείπει σε άλλα παιδιά.