Sissy ValidStyle: «Συγκινούμαι με τα σχόλια των κοριτσιών που μου λένε ότι τους κάνω να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Έχουμε δώσει ραντεβού σε ένα café. Την παρακολουθώ να πλησιάζει και αντιλαμβάνομαι ότι ξεχωρίζει. Το ροζ χρώμα των μαλλιών της, το άψογο και ιδιαίτερο στυλ της «προδίδει» ίσως την ιδιότητα της fashion blogger. H κουβέντα μας κυλά σαν νερό: μόδα, blogging, instagram, social media, Έλληνες σχεδιαστές, YouTube, όνειρα και μια συνέντευξη που απόλαυσα πραγματικά. Η Σίσσυ Κυριάκου και το ValidStyle έχει τον τρόπο να σε κερδίσει και offline!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Σόφη Θεοδωρίδου: «Είναι σαν μικρόβιο τελικά η συγγραφή»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών για το νέο της βιβλίο «Πορφυρό Ποτάμι» που κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Ψυχογιός και αντιλαμβάνομαι πόσο αγαπητή είναι στο κοινό της. Διατηρεί, άλλωστε, μια σταθερή σχέση μαζί του, έχοντας γράψει ήδη άλλα επτά έργα. Την απόλαυσα την κουβέντα μαζί της: έχει ωραίο λόγο, ψύχραιμη ματιά και όμορφη αύρα. Ελπίζω να την απολαύσεις κι εσύ!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Θάλεια Ψαρρά | Η συνέντευξη που προέκυψε από ερωτήσεις αναγνωστών!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Η χαρά μου είναι απερίγραπτη: Πριν λίγες ημέρες, ζήτησα από τους αναγνώστες να στείλουν ερωτήσεις ώστε να κάνουν συνέντευξη στη Θάλεια Ψαρρά με αφορμή το πρώτο της βιβλίο «Τα λαβωμένα σ’ αγαπώ» το οποίο κυκλοφορεί απ’ τις Εκδόσεις Ψυχογιός. Η ανταπόκριση ήταν θεαματική (στάλθηκαν πάνω από 60 ερωτήσεις από ανθρώπους που αφιέρωσαν χρόνο ώστε να γνωρίσουν περισσότερο τη Θάλεια). Γνωρίζοντας πως ως εργαζόμενη μαμά ο χρόνος της είναι περιορισμένος, της ζήτησα ν’ απαντήσει σε όσες περισσότερες… μπορεί. Εκείνη, προς τιμήν της, απάντησε σε όλες και ιδού η συνέντευξη που προέκυψε από τους αναγνώστες του publiSHIT!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Βιργινία Διακάκη: «H λογική παίζει πολύ μικρό ρόλο στις αποφάσεις μας όσο σημαντικές και να είναι αυτές»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Οι δημιουργίες της, με επιρροές απ’ τη βικτωριανή εικονογραφία, την art nouveau και τις ιαπωνικές αναφορές μου θυμίζουν σκοτεινά παραμύθια για μεγάλους.  Σύμβολα και ζώα, black humor και αγαπημένες ατάκες, αναδεικνύουν μύχιες σκέψεις μας και σκιαγραφούν με έντονα χρώματα την ανθρώπινη φύση. Η δημιουργός των “The Greener Pastures” Βιργινία Διακάκη μου μας ξεναγεί στον κόσμο των υπέροχων πλασμάτων της.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Δημήτρης Παπαδόπουλος: «Χρειάζονται πολλά ανώνυμα ρυάκια για να γίνει ο ποταμός»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Πρωταγωνιστεί στην ανεξάρτητη παραγωγή «Έξοδος 1826», μια ταινία που αφορά στην ιστορία 120 αντρών από τη Σαμαρίνα Γρεβενών και τα γύρω χωριά που έσπευσαν να βοηθήσουν στην Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Υποδύεται τον καπετάνιο Μίχο Φλώρο, εκείνον που πρωτοστάτησε στο εγχείρημα και μας μιλά για τη δική τους «έξοδο» στους κινηματογράφους.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Στέλλα Γουλινούδη: «Η Access in Music ιδρύθηκε για να δώσει την ευκαιρία στους καλλιτέχνες να αναδείξουν το ταλέντο τους σε Ελλάδα και εξωτερικό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο»

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Σπούδασε Music Management & Artist Development το Λονδίνο, το οποίο εγκατέλειψε για να ιδρύσει τη δική της εταιρεία στην Ελλάδα, βλέποντας την πρόκληση του εγχειρήματος περισσότερο ως ευκαιρία και όχι ως εμπόδιο. Αυτό, καθώς και η επιτυχημένη έως τώρα πορεία της Access in Music είναι δύο λόγοι που πρέπει να γνωρίσεις τη Στέλλα Γουλινούδη. Τους υπόλοιπους, ειδικά εάν είσαι καλλιτέχνης, θα τους ανακαλύψεις στη συνέντευξη που ακολουθεί!

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Λεωνίδας Κακούρης: «Ήρωας είναι αυτός που φοβάται και παρόλα αυτά, το ζύγι της ψυχής του γέρνει στο να βοηθήσει τους άλλους παραμερίζοντας το προσωπικό συμφέρον»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Αφορμή της παρακάτω κουβέντας ήταν η ελληνική ταινία «Έξοδος 1826», στην οποία υποδύεται τον Ηλία Μανάκα, προσωπικό φίλο του καπετάνιου Μίχου Φλώρου. Οι δυο τους, μαζί με τα υπόλοιπα «παιδιά της Σαμαρίνας» ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι προκειμένου να στηρίξουν τους συμπατριώτες τους κατά την έξοδο του Μεσολογγίου. Βέβαια, η κουβέντα μ’ έναν άνθρωπο που έχει τόσο μεστό λόγο βρίσκει πολλές αφορμές για νέες συζητήσεις και ίσως νέους προβληματισμούς.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Θα ήθελα να θυμηθείτε τη στιγμή που ο Βασίλης Τσικάρας σας πρότεινε το ρόλο. Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη;

Ότι είναι τρελός.

Διαβάζοντας το σενάριο, τι είναι εκείνο που σας συγκίνησε περισσότερο στην ιστορία των παιδιών της Σαμαρίνας;

Η Ανιδιοτέλεια. Ξεχασμένη λέξη, ε; Η έλλειψη προσωπικού «κέρδους», για να για χρησιμοποιήσω μια λέξη που έχει ξεφτιλιστεί στις μέρες μας. Το παράλογο του εγχειρήματος.

Ποιο είναι το κυριότερο μήνυμα που περνά για εσάς αυτή η άγνωστη στους περισσότερους πτυχή της ιστορίας;

Η ανάγκη που ένιωθαν να συνδράμουν. Εννιά μέρες μέσα από κακοτράχαλα βουνά για να θυσιαστούν οι περισσότεροι στο βωμό της πατρίδας και της μεγάλης τους καρδιάς.

Ήρωας δεν είναι ο ατρόμητος. Αυτός μπορεί να αποτελεί και κάποια ανωμαλία της φύσης. Να του λείπει ένα ένζυμο ή ν’ αποτελεί μια  παραλλαγή στο DNA του.

Ήρωας για εμένα είναι αυτός που φοβάται, που νοιάζεται για τους ανθρώπους που αφήνει πίσω του…και παρόλα αυτά, το «ζύγι» της ψυχής του γέρνει στο να βοηθήσει τους άλλους παραμερίζοντας το προσωπικό συμφέρον.

Η ταινία διαφέρει κατά πολύ από τις παλιές ελληνικές ιστορικές ταινίες που είχαμε συνηθίσει να παρακολουθούμε. Πώς θα την περιγράφατε σε κάποιον που δεν την έχει δει ακόμα;

Μια απλή, ανθρώπινη ματιά σε μια άγνωστη σελίδα της Ελληνικής Ιστορίας.

Ποια στιγμή των γυρισμάτων δε θα ξεχάσετε και για ποιο λόγο;

Όπως καταλαβαίνετε, 30 μέρες στο βουνό αποτελούν το σενάριο μιας άλλης ταινίας. Έχει πολλές στιγμές. Κωμικές  κι ανθρώπινες. Στο βουνό κατάλαβα για παράδειγμα, έμπρακτα, τι σπουδαίο εργαλείο ήταν για τους προγόνους μας η κάπα. Απίστευτο. Σκέψου, άπειρες ώρες στην ύπαιθρο (τι ωραία χώρα που έχουμε…), την άπλωνες κάτω, οπουδήποτε σε χώμα, πέτρα, αγκάθια… και ξάπλωνες.  Ξεκουραζόσουν, έτρωγες, τυλιγόσουν, προστατευόσουν στη μάχη.

Κι όλα αυτά να τα βλέπεις στην πράξη… και να τα ακούς από ανθρώπους που η ζωή τους είναι η συνέχιση της παράδοσης. Επίσης, έχω να καταγγείλω ότι οι φουστανέλες ΔΕΝ λερώνονται. Για να αποφύγουμε λάθη στα ρεκόρ, τα εξωτερικά γυρίσματα γίνονταν με χρονική σειρά.

Δηλαδή πρώτη μέρα, δεύτερη μέρα και ούτω καθεξής. Υποθέτεις, λοιπόν, ότι κάθε μέρα γίνεται πιο μαύρη… Αμ δε! Έριχνα στη λευκή φουστανέλα κάθε μέρα χώμα να «βρωμίσει», να λερωθεί. Την επόμενη μέρα στο φακό ήταν πάλι άσπρη! Καθόμουν όπου να’ ναι κι αυτή εκεί…

Επίσης,  ένα περιστατικό που θα μου μείνει είναι ένα γύρισμα όπου είμαστε ξαπλωμένοι, στην πλαγιά ενός βραχώδους βουνού και προσπαθούμε να ξεκουραστούμε γιατί έχουμε ανεβοκατέβει την πλαγιά δυο φορές. Ένας συνάδελφος που λαγοκοιμόταν –ψηλός, γεροδεμένος, παλικάρι- ξαφνικά πετάγεται πάνω φωνάζοντας έντρομος «Φίδι, φίδι!» κι άρχισε  να τρέχει πάνω κάτω, να φωνάζει, να ψάχνεται αν τον τσίμπησε και να περιγράφει πώς τον κοίταζε το φίδι κατάματα… Λες να το ονειρεύτηκε; Καταλαβαίνετε, ότι έπεσε πολύ γέλιο.

Ως θεατής, ποια θεωρείτε πως είναι η πιο συγκινητική στιγμή της ταινίας;

Η στιγμή που ο Μίχος Φλώρος με τους άντρες του, φτάνει έξω από το Μεσολόγγι και συνειδητοποιεί πόσο άνιση θα είναι η μάχη. Αλλά όχι μάταιη…

Ακούει τον αχό του πολέμου. Και ξέρει ότι δεν έχουν πολλές πιθανότητες να επιστρέψουν. Και το τέλος του Ηλία Μανάκα… Με τη σκηνή που ο φακός αποκαλύπτει το μωρό, το μέλλον στην κοιλιά της γυναίκας του.  Από τη μια το ανθρώπινο δράμα κι από την άλλη τα υψηλά ιδανικά.

«Ιδανικά» με γιώτα: Ξεχασμένη λέξη, επίσης. Τη θέση της πήρε η λέξη e-δανεικά!

Ποια είναι τα σχόλια που λαμβάνετε από όσους έχουν παρακολουθήσει την ταινία;

Δεν έχω ακούσει σχόλια.  Τρέχω απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ (πώς γίναμε έτσι). Είδα την ταινία στην πρεμιέρα στο Αλκυονίς. Έκτοτε, «αγνοούμαι». Πάντως, θα με ενδιέφερε ν’ ακούσω αν γνωρίζετε.

Εγώ την είδα στην πρεμιέρα στο Κολοσσαίον στη Θεσσαλονίκη και το κοινό ήταν κατενθουσιασμένο! Για ποιον λόγο θα προτείνατε σε κάποιον να δει την ταινία;

Η ταινία αποδεικνύει έμπρακτα, όχι με λόγια, όχι με «θα», όχι με αναθέσεις κάτω απ’ το «γραφείο», όχι απ’ τον εύκολο δρόμο, ότι όταν θέλεις, μπορείς. Αρκεί να προσπαθήσεις.

Αν πάρουμε το «έργο» ανάποδα θα δούμε το εξής:

Μια Ταινία. Ωραία. Αφίσα. Έξοδος 1826. Ωραία.

Την Παρακολουθούμε. Τελειώνει.

Κριτικές. Γνώμες. Καλή. Κακή. Μέτρια. Αριστούργημα…κλπ…

Αν θέλετε τη γνώμη μου, τίμια. Και συνεργατική.

Πάμε πάλι πίσω:

Χρήματα μηδέν. Ευρώ πολύ λίγα. Άλλωστε, δεν είναι νόμισμα.

Διάθεση να γίνει; Τεράστια. Θέληση; Τεράστια. Λάθη; Πολλά. Όμως…

Η ταινία, στο ταξίδι του Βασίλη, βρήκε φίλους, χορηγούς, συμπαραστάτες τρελούς, επαγγελματίες κι ερασιτέχνες.

Ένωσε εκατοντάδες ανθρώπους Που δούλεψαν γι’ αυτή. Που κατέθεσαν το «κεφάλαιο» τους. Αυτό δεν αποτιμάται σε ευρώ. Ούτε μπορεί να υπολογιστεί στο κόστος μιας μη ανεξάρτητης παραγωγής. Με τις ελλείψεις της. Με τις αδυναμίες της. Πώς αλλιώς θα γινόταν άλλωστε; Εκτός από το όνειρο, χρειάζονται λεφτά να αγοράσεις το αλεύρι. Να φτιάξεις μάχες αληθοφανείς, γραφικά, πλούσια σκηνικά. Το δικό μας σκηνικό είναι η Φύση του Πάικου. Ρούχα μας, οι στολές των Φίλων Γιαννιτσών και «άλλων». Κρεβάτι μας, η φιλοξενία των κατοίκων.

Για εμένα είναι κατάθεση ψυχής. Το αποτέλεσμα, στην τελική, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και όσα  με ανησυχούσαν.

Πόσο δύσκολο/εύκολο είναι να δημιουργεί κανείς εν καιρώ κρίσης;

Όσο και πριν. Γιατί και πριν τη κρίση υπήρχε μια άλλη κρίση: η Αναξιοκρατία. Έχω φίλους που τα παράτησαν, κουρασμένοι απ’ την απέξω. Το πάρτι δεν ήταν για όλους.

Ο κάθε ατάλαντος, ο κάθε πικραμένος, ήταν πάνω στην καβαλημένη του σανίδα και σέρφαρε ανενόχλητος  στα μίντια, στα κανάλια, στα σήριαλ, στις ταινίες,  παντού. Αρκεί να τον ήθελε το σύστημα. Προ κρίσης, λοιπόν, είχαμε βαθύτερη κρίση.  Όχι ότι τώρα άλλαξαν και πολύ τα πράγματα. Απλώς,  έπεσαν οι μάσκες. Κι έφυγαν και πολύ από το χώρο ή τους έδιωξε ο ίδιος ο χώρος, τώρα που τέλειωσαν τα ψέματα. Έγινε ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα.

Το καλό είναι ότι το θέατρο και το σινεμά «μπολιάζεται» πάντα από τη φρεσκάδα νέων ανθρώπων που μαζεύονται γύρω απ’ τη λάμπα σαν τα μαμούνια τη νύχτα. Γι’ αυτό δε φοβάμαι.

Ποιο είναι το πιο τρελό σας όνειρο που θέλετε να πραγματοποιηθεί τα επόμενα χρόνια;

Τα όνειρα είναι για τη νύχτα. Το πρωί πρέπει να ξυπνάμε. Το πιο τρελό μου όνειρο, λοιπόν, για τα επόμενα τρία χρόνια, είναι να «ξυπνήσουμε».

 

 

Μαρία Τσακίρη: «Συνειδητά έγραψα ένα σκληρό βιβλίο γιατί πιστεύω ότι τίποτε πιο σκληρό και απάνθρωπο δεν υπάρχει στον κόσμο από το βιασμό ενός παιδιού από τον πατέρα του»

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Πάντα με δυσκόλευαν οι εισαγωγές. Άλλες φορές, προσπαθώ να είναι  εντυπωσιακές, άλλες ειλικρινείς. Να έχουν κάτι να σου τραβήξουν την προσοχή.

Αυτή είναι, ομολογουμένως, η δυσκολότερη. Δεν ξέρω τι να γράψω για το  βιβλίο «Ιφιγένεια, ο κύκλος της σιωπής», την αληθινή ιστορία μιας γυναίκας η οποία υπέστη το βιασμό και την κακοποίηση από τον ίδιο της τον πατέρα. Δεν ξέρω καν πώς να περιγράψω την πιο επώδυνη μακράν διαδικασία ανάγνωσης στην οποία υπέβαλα τον εαυτό μου.

Ίσως κάποιες φορές δεν χρειάζονται εισαγωγές. Ούτε πολλά λόγια. Ίσως καλύτερα να πάρει το λόγο η Μαρία Τσακίρη, η δημοσιογράφος από τη Θεσσαλονίκη η οποία τόλμησε να δημοσιοποιήσει αυτή την τόσο σοκαριστική ιστορία  με απώτερο στόχο να σπάσει ο κύκλος της σιωπής.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Αναστασία Δημητρά: «Πολλοί νέοι δημιουργοί πειραματίζονται και μας προσφέρουν εξαιρετικές δημιουργίες»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Animator, διευθύντρια του κλάδου Animation & Interactive Media του ΑΚΤΟ, μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης Κινουμένων Σχεδίων (ASIFA Ελλάς). Η Αναστασία Δημητρά, δέχτηκε την πρόσκληση* για μια συνέντευξη στην οποία μας μίλησε για το ελληνικό animation!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Μαρίνα Γρυπονησιώτη: Το μότο της Convert Art είναι «Μην ακολουθείς τη μόδα, δημιούργησέ την»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Δημιούργησε την πρώτη της ζώνη όταν βρήκε μερικά πεταμένα λάστιχα σ’ ένα συνεργείο. Ακολούθησαν τσάντες από σαμπρέλες, εκπληκτικά κοσμήματα από εξαρτήματα ηλεκτρονικών ειδών και μια ανοδική πορεία απ’ το Ξυλόκαστρο στην Αθήνα που έχει επόμενο σταθμό το διαγωνισμό των StartUp Europe Awards στις Βρυξέλλες. Κάτι μου λέει ότι  η συνέχεια θα είναι ακόμα πιο συναρπαστική!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Έχω διαβάσει την εκπληκτική ιστορία ότι κάποια στιγμή έμεινες με το αυτοκίνητό σου, πήγες σ’ ένα συνεργείο, είδες κάποια πεταμένα λάστιχα, πήρες το ok να χρησιμοποιήσεις μερικά απ’ τα εργαλεία τους κι έτσι έφτιαξες την πρώτη σου ζώνη. Θα ήθελα να θυμηθείς εκείνη τη στιγμή και να μου πεις πώς σου ήρθε αυτή η ιδέα.

Αφορμή ήταν τα χιλιάδες περασμένα λάστιχα που υπήρχαν τριγύρω και οι στίχοι από ένα αγαπημένο τραγούδι του Κ. Βήτα που εκείνη την περίοδο είχα ξανακολλήσει στο repeat και σιγοτραγουδούσα συνεχώς: «Θα δώσω σημασία σ’ αυτό που εσύ πετάς, μιας και στο τίποτα μπορεί να βρεις αυτό που ζητάς». Κ έγινε έτσι ακριβώς…πήρα το λάστιχο, έφτιαξα την πρώτη μου ζώνη και κάπως έτσι ξεκίνησε η Convert Art!

 

Αντίστοιχα, θα ήθελα να θυμηθείς και να μου περιγράψεις εκείνες τις διακοπές στις οποίες χάλασε το ηχειάκι και απ’ τα εξαρτήματά του δημιούργησες το πρώτο σου κόσμημα.

Το συγκεκριμένο ηχειάκι ήταν το πολυταξιδεμένο μου…οπότε σίγουρα δεν ήθελα να το πετάξω! Θυμάμαι, όμως, ότι οι τελευταίες του διακοπές ήταν στα Κύθηρα κι εγώ ξεκίνησα να το εξερευνώ τον επόμενο χειμώνα, λίγες μέρες μετά το λάστιχο!       

Εκτός απ’ το αναμενόμενο μήνυμα της ανακύκλωσης και του «τίποτα δεν πηγαίνει χαμένο», τι άλλο μήνυμα θεωρείς ότι πρεσβεύουν οι δημιουργίες σου;

Έχω δυο μότο μέχρι στιγμής: Το πρώτο είναι το «Μην ακολουθείς τη μόδα, δημιούργησέ την», και το δεύτερο «…η επαναχρησιμοποίηση είναι μόνο η αρχή..» (της αλλαγής που θέλουμε. Εσωτερικής και εξωτερικής).

 

Μίλησέ μου για την πορεία της Convert Art: Η έδρα είναι στο Ξυλόκαστρο Κορινθίας ή πλέον έχεις μεταφερθεί στην Αθήνα;

Απ’ το Ξυλόκαστρο είναι η καταγωγή μου. Έζησα εκεί μέχρι τα 17 μου και ξαναγύρισα ουσιαστικά το Δεκέμβριο του 2014, όταν αποφάσισα να στήσω εκεί το εργαστήριο μου και παράλληλα το Convert Art Lab, έναν χώρο όπου μπορεί να βρει κανείς εκτός απ’ την πλήρη συλλογή της Convert art, χειροποίητα κοσμήματα και αξεσουάρ από 20 τουλάχιστον Έλληνες σχεδιαστές.

Μέσα στα επόμενα δυο χρόνια, η Convert Art μεγάλωσε και εξαπλώθηκε σε πάνω από 35 σημεία διανομής σ’ όλη την Ελλάδα. Έτσι, δημιουργήθηκε η ανάγκη για το πρώτο επίσημο showroom της Convert Art. Ένα παλιό εργαστήριο υποδημάτων και μια πολύ όμορφη στοά στην πλατεία Ψυρρή στάθηκε αφορμή και πριν από δυο μήνες περίπου εγένετο το επίσημο Showroom στην οδό Παλλάδος 24-26!

 

Θα ήθελα να μου περιγράψεις την αγαπημένη σου εικόνα απ’ το Ξυλόκαστρο και την αγαπημένη σου «ιεροτελεστία» όταν δημιουργείς τα έργα σου εκεί.

Εικόνες απ’ το Ξυλόκαστρο έχω πάρα πολλές, με πιο αγαπημένη το ηλιοβασίλεμα που βλέπεις από την παραλία του Πευκιά!

Η ιεροτελεστία για να μπω στον κόσμο του εργαστηρίου ξεκινάει πάντα με μουσική, μία κούπα καφέ και αρχίζω να ψάχνω τα πράγματα μου όπως ένα μικρό παιδί τα παιχνίδια του! Κάπως έτσι, ξεκινάει η έμπνευση και συνεχίζεται με πάρα πολλές ώρες δουλειάς, υπομονή, επιμονή και πολύ πολύ φαντασία!

Ποιο είναι το κομμάτι (σαμπρέλα, πυκνωτής, οτιδήποτε) που έχεις βρει κι έχεις μάθει τη μικρή του ιστορία;

Βρήκα σ’ έναν παλιατζή κάποιες σπάνιες σαμπρέλες ποδήλατου του 1960 και μάλιστα πορτοκαλί! Έχουν πάνω τους ακόμα και τις στάμπες με τα χαρακτηριστικά τους και το κουτί τους σχεδόν άθικτο. Αυτός μου είπε ότι τότε στις σαμπρέλες έβαζαν μπάλωμα στη μια μεριά και μετά τις γύριζαν και από μέσα και ξεκινούσαν πάλι τα μπαλώματα.
Άλλη μια φορά, καθώς καθάριζα τις σαμπρέλες μου και πριν ξεκινήσω την επεξεργασία τους, είδα σε μια σαμπρέλα χαραγμένο το όνομα «Γιώργος». Αυτή είναι σίγουρα η ιστορία που θα ήθελα πολύ να μάθω!

Πρώτα έρχεται η εύρεση των υλικών κι ύστερα η έμπνευση ή το αντίθετο;

Η έμπνευση πάντα έρχεται απ’ τα υλικά και την ανάγκη μου για ομορφιά. Εκτός απ’ τις σαμπρέλες και τα λάστιχα που χρησιμοποιώ, μαζεύω οτιδήποτε άλλο δω γύρω μου και μ’ αρέσει. Έχω μία αδυναμία στα βιομηχανικά υλικά και σε οτιδήποτε σχετίζεται με το δρόμο. Οπότε η έμπνευση τις περισσότερες φορές είναι ακαριαία!

Προσπαθώ να σε φανταστώ να μαζεύεις τα υλικά σου από μάντρες και συνεργεία. Μίλησε μου για τη διαδικασία εύρεσης υλικών.

Στην αρχή ξεκίνησα να μαζεύω σαμπρέλες από όπου έβρισκα, αλλά πλέον συνεργάζομαι με εταιρείες οι οποίες κάνουν τη συλλογή για εμένα. Γιατί, πλέον, όλα τα οχήματα είναι tubeless και δεν χρησιμοποιούν σαμπρέλες!

Ποιο είναι το feedback που έχεις απ’ τον κόσμο και ποιο το συγκινητικό ή συναρπαστικό σχόλιο που σου έχει κάνει κάποιος που αγόρασε τις δημιουργίες σου;

Μέχρι στιγμής εισπράττω πολύ θετικά σχόλια. Ο κόσμος εντυπωσιάζεται όταν δει τη δουλειά μου από κοντά. Ειδικά όταν ρωτάνε πόσα άτομα δουλεύουν στην Convert Art και απαντάω ότι η Convert Art είναι one woman show (μέχρι στιγμής τουλάχιστον)!
Εντύπωση μου είχε κάνει ένας κύριος ο οποίος, αφού περιπλανήθηκε στο χώρο αρκετά και κοίταζε όλα τα πράγματα με απίστευτο θαυμασμό, στο τέλος αγόρασε μια ζώνη και όταν έφτασε στο ταμείο δάκρυσε. Μου είπε ότι του θύμισα τα παιδικά του χρόνια και τον πατέρα του ο οποίος είχε βουλκανιζατέρ και αυτός μεγάλωσε ουσιαστικά εκεί. Το ότι θα είχε μια ζώνη και θα μπορούσε να την φοράει καθημερινά για να κρατήσει τη θύμηση αυτή ζωντανή τον έκανε ιδιαίτερα χαρούμενο κι εμένα ακόμα περισσότερο βλέποντας το χαμόγελό του.


Μίλησε μου για τη συμμετοχή σου στον τελικό του StartUp Europe Awards στις Βρυξέλλες.

Το Δεκέμβριο του 2016 η Convert Art επιλέχθηκε πρώτη StartUp εταιρεία στην Ελλάδα στην κατηγορία Creative και διαγωνίζεται στον τελικό του StartUp Europe Awards στις Βρυξέλλες! Τα αποτελέσματα θ’ ανακοινωθούν μέχρι το τέλος Μαρτίου! Έως τότε καλή μας επιτυχία!

Για ποιο έργο σου είσαι περισσότερο περήφανη και γιατί;

Εκτός απ’ τις πολυμορφικές τσάντες -και συγκεκριμένα την Polymorphic Body Bag η οποία είναι απόλυτα ασφαλής για τις μετακινήσεις με συγκοινωνίες μιας κι έχει εσωτερικό φερμουάρ κι έτσι δεν μπορεί κάποιος να την ανοίξει ή να κλέψει το περιεχόμενο της-, ξεχωρίζω μια σειρά κοσμημάτων από ηλεκτρονικό υλικό τα οποία δεν εμπορεύομαι, αλλά θα τα συναντήσετε σε εκθέσεις Design και εικαστικού κοσμήματος, καθώς λόγω των υλικών τους είναι δύσκολη η αναπαραγωγή.

Και σίγουρα την πρώτη σειρά από χειροποίητες τσάντες οι οποίες είναι ραμμένες στο χέρι με μηδενική κατανάλωση ρεύματος και κατασκευασμένες με εργαλεία χειρός.

Ποια δημιουργία σου φοράς συνεχώς και δε θα πουλούσες ποτέ και για κανέναν λόγο;

Την πορτοκαλί ζώνη μου από σαμπρέλα kowalit 1958 και τα δύο πρώτα μου αντικείμενα (το κόσμημα απ’ το ηχείο και τη ζώνη απ’ το λάστιχο αυτοκινήτου)

Είναι κλισέ, αναμενόμενο αλλά ρωτώ από πραγματική περιέργεια: Δεν σκέφτηκες ποτέ να φύγεις εκτός Ελλάδας;

Δεν έχω σκεφτεί ποτέ να φύγω εκτός Ελλάδας, γιατί μ’ αρέσει ο ήλιος και το κλίμα μας. Η μόνη αφορμή για να σκεφτώ κάτι τέτοιο θα ήταν σίγουρα η Convert Art και η εξέλιξή της.

Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο που θέλεις να πραγματοποιηθεί τα επόμενα χρόνια;

Το πιο τρελό μου όνειρο είναι να μπορέσω να μεταδώσω σε όλους τη χαρά της δημιουργίας! Γιατί πιστεύω ότι η δημιουργία είναι ο μόνος αληθινός δρόμος να έρθεις σε επαφή με τον εαυτό σου και την πραγματική αναζήτηση της ομορφιάς.

Δες δημιουργίες της Μαρίνας στη photo gallery:

*Info

Τις δημιουργίες της Μαρίνας μπορείς να της βρεις:

Στο Convert Art |Παλλάδος 24-26 πλ.Ψυρρή (εντός στοάς)

Στο Convert Art Lab | Π.Τσαλδάρη 67, Ξυλόκαστρο

Αλλά και στο Facebook

 

Μarianna says: «Η Νατάσα Χατζηαγγελή μου πρότεινε να κάνω συνέντευξη με τη Μαρίνα και την ευχαριστώ θερμά που συμμετείχε ενεργά στη συνδιαμόρφωση της θεματολογίας του περιοδικού. Έχεις κάποιον υπόψη σου που θα ήθελες να ψάξω για να κάνω συνέντευξη; Γράψε μου τις ιδέες σου στην Αίθουσα Σύνταξης».