Μιχάλης Παππάς | Επάγγελμα φωτορεπόρτερ

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Τον γνώρισα όταν επισκέφτηκε το προηγούμενο Behance Thessaloniki αφού επιλέχθηκε για να παρουσιάσει τη δουλειά του. Ήθελα να τον γνωρίσω καλύτερα όταν στα mingle drinks μου είπε λίγα πράγματα για την ιστορία του. Όπως για παράδειγμα ότι  έπαιρνε τα… βουνά, ενώ δεν έχανε πανηγύρι ή γάμο Ρομά προκειμένου να εξασκηθεί στη φωτογραφία. Ώρα να τον γνωρίσεις κι εσύ μέσα από τις απολαυστικές απαντήσεις και τις δυνατές φωτογραφίες του.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Μίλησέ μου για τον τόπο που γεννήθηκες και μεγάλωσες.

Γεννήθηκα το Μάη του 1980 στο χωριό Κήρινθος στη Βόρεια Εύβοια. Ένα μικρό χωριό 60 χιλιόμετρα μακριά από τη Χαλκίδα, την πρωτεύουσα του νησιού. Μικρό, αλλά με μεγάλη ιστορία. Στην παραλία του χωριού, την Κρύα Βρύση (βρίσκεται από την πλευρά του Αιγαίου απέναντι από την Σκόπελο) ήταν χτισμένη η Αρχαία Κήρινθος την οποία αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα καθώς πήρε μέρος στον πόλεμο κατά της Τροίας.

Νιώθω τυχερός που μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον πλούσιο σε πράσινο, μέσα σε πευκόδασος, πλατανόδασος και μεγάλους κάμπους. Σε έναν τόπο πλούσιο σε νερά, θάλασσα, ποτάμια, πηγές, λίμνες. Πιστεύω ότι το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει κάποιος παίζει μέγιστο ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του.

Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ατελείωτο παιχνίδι. Ούτε για φαγητό δε γύριζα, οι  γονείς μου φώναζαν. Θυμάμαι πολλούς και καλούς φίλους. Πολλοί απ’ αυτούς δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας, μου λείπουν. Με σημάδεψε η μέρα που έμαθα ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Θυμάμαι τη στεναχώρια μου. Ένας ολόκληρος κόσμος γκρεμίστηκε μέσα μου.

Ας παραμείνουμε “πίσω”. Σε εκείνη τη στιγμή που είδες μια φωτογραφία που σε συγκλόνισε κι αποφάσισες να ασχοληθείς κι εσύ.

Δε θα πάμε και πολύ πίσω. Είχα ήδη αποφασίσει ότι θα ασχοληθώ με τη φωτογραφία.  Η στιγμή που με σημάδεψε συνέβη στο μάθημα της Ιστορίας Φωτογραφίας στη σχολή.  Καθόμουν τελευταίο θρανίο, μπαίνει η δασκάλα μας, ανοίγει τη γιγαντοοθόνη, σβήνει τα φώτα και μας δείχνει φωτογραφίες του Νίκου Οικονομόπουλου από το πρακτορείο Magnum.

Δε θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο, θυμάμαι όμως ότι η μία μετά την άλλη φωτογραφία ήταν για εμένα γροθιά στο στομάχι. Εκεί κατάλαβα πόση δύναμη μπορεί να έχει μία φωτογραφία, γιατί η καθεμία ήταν γεμάτη αλήθεια και ζωή. Αυτό που έβλεπα δεν ήταν απλά φωτογραφία, ήταν ποίηση, ήταν «ποιητική φωτογραφία» και κατάλαβα αμέσως ότι αυτό ήθελα να κάνω.

Μιχάλης Παππάς

Πώς άρχισες να πειραματίζεσαι; Θυμάμαι την ιστορία που πήγαινες μόνος σου στο βουνό και φωτογράφιζες.

Άρχισα με μία αναλογική που αγόρασα από έναν φίλο από το χωριό. Δεν είχα καμία γνώση πώς να την χειριστώ. Αργούσα να δω και το αποτέλεσμα μέχρι να πάνε τα φιλμ στη Χαλκίδα για εμφάνιση κι έτσι πήρα μία compact. Δεν την κράτησα ούτε μήνα γιατί δεν είχε ρυθμίσεις ώστε να κάνω εγώ κουμάντο στο φως. Στη συνέχεια πήρα την πιο φθηνή DSLR για να πειραματιστώ.

Για να βγάλω την πρώτη μου φωτογραφία πήγα στον κάμπο του χωριού μου. Σε ένα καταπράσινο χωράφι που είχε ένα μοναχικό δέντρο στη μέση. Ήταν μέρα μεσημέρι κι έτσι την έβγαλα κατάμαυρη. Καμία πληροφορία καταγεγραμμένη.

Μετά από πολύ ψάξιμο έμαθα να την χειρίζομαι κι έτσι πήρα τα βουνά, τα χωράφια, τις παραλίες, τα ποτάμια και τις λίμνες. Μου άρεσε να πηγαίνω να φωτογραφίζω με δύσκολες καιρικές  και φωτιστικές συνθήκες: νωρίς το πρωί και το απόγευμα που πέφτει ο ήλιος.

Δεν υπήρχε μέρα που να μην πάρω τα βουνά, σε σημείο παρεξηγήσεως από τους ανθρώπους στο χωριό. Νόμιζαν ότι τρελάθηκα. Κάποιοι έλεγαν ότι έχω μπλέξει με παράνομες δουλειές.

Στην κουβέντα μας είχες αναφέρει τα πρώτα σου φωτογραφικά βήματα στα πανηγύρια της Εύβοιας και σε γάμους των Ρομά. Πώς το σκέφτηκες ως τρόπο εξάσκησης της φωτογραφικής σου τέχνης;

Τα πρώτα μου βήματα τα έκανα επηρεασμένος από τις φωτογραφίες του Νίκου Οικονομόπουλου. Φωτογράφιζε σε πανηγύρια, σε καταυλισμούς τσιγγάνων, σε φτωχές περιοχές, στην επαρχία. Το πρώτο πανηγύρι που επισκέφθηκα για να φωτογραφίσω ήταν της Αγίας Παρασκευής στο χωριό μου. Μαγείρευαν όλο το βράδυ κρέας σε καζάνια με φωτιές από ξύλα. Είδα ότι μου πήγαινε να φωτογραφίζω σε τέτοιες καταστάσεις. Μπορούσα και ήμουν διατεθειμένος να αφιερώσω χρόνο. Έτσι, έψαξα και βρήκα κι άλλες γιορτές και πανηγύρια στην Εύβοια όπου θα είχα πιο εύκολη πρόσβαση. Πήγα και σε καταυλισμούς τσιγγάνων.

Είχα βρει ένα στυλ να φωτογραφίζω και απλά μετά  ήθελα, πηγαίνοντας σε τέτοιες κλειστές κοινωνίες, να δουλέψω τον τρόπο προσέγγισής μου γιατί πιστεύω ότι η μισή δουλειά, η μισή φωτογραφία είναι το πώς θα προσεγγίσεις το θέμα.

SONY DSC

Τι έμαθες από την επίσκεψή σου σε τόσα πανηγύρια; Ποιο ήταν το πιο δυνατό μάθημα που πήρες;

Μετά από τόσα πανηγύρια και μπαίνοντας σε αυτές τις κλειστές κοινωνίες έμαθα να είμαι ο εαυτός μου. Να μην προσποιηθώ ποτέ και για τίποτα, να είμαι αληθινός και ειλικρινής. Τόσο εύκολο και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα. Δεν μπορείς να σταθείς σε τέτοιους χώρους, όπου οι άνθρωποι σου ανοίγουν ακόμα και το σπίτι τους και να μην είσαι ειλικρινής.  Δεν μπορείς να γίνεις δεκτός αν προσποιηθείς έστω και για το παραμικρό.

Το πιο δυνατό μάθημα που έχω πάρει μέχρι τώρα είναι ότι καμία φωτογραφία δεν αξίζει ώστε να διακινδυνέψεις τη σωματική σου ακεραιότητα. Το κατάλαβα αυτό όταν είχα μπει σε μία πολύ κλειστή κοινωνία. Εισχώρησα αρκετά, πολύ περισσότερο απ’ όσο έπρεπε και ένας κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος μου φωνάζοντας ότι εμείς οι φωτογράφοι τους εκμεταλλευόμαστε κι ότι βγάζουμε πολλά λεφτά με τις φωτογραφίες τους. Έκατσα να του εξηγήσω ήρεμα ότι δεν είναι έτσι. Λάθος μου. Με περικύκλωσαν οι δικοί του. Και μόνο που τον άκουγαν να φωνάζει του έδωσαν δίκιο. Έπεσαν κάποια σπρωξίματα, απείλησαν να σπάσουν τη μηχανή και το κεφάλι μου. Το πιο ανησυχητικό ήταν ότι κανείς από τους υπόλοιπους δεν προσπαθούσε να ηρεμήσει τα πνεύματα. Τους είπα ότι δεν έχω φωτογραφίσει,  τους έδειξα τη μηχανή και τους διαβεβαίωσα ότι αφού δε θέλουν, θα φύγω. Έπρεπε να περάσω ανάμεσα από δύο για να πάω προς την πόρτα. Ήξερα ότι αν δεν με αφήσουν να περάσω, τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα. Ευτυχώς άνοιξαν και πέρασα.

Ποια είναι η φωτογραφία από αυτή την περίοδο που «κρύβει» την πιο συναρπαστική ιστορία που θα θυμάσαι για πάντα;

 

Μιχάλης Παππάς

Η παραπάνω φωτογραφία. Είναι στις γιορτές Παλιάς Πόλης της Ξάνθης.  2011. Το πρώτο μου μεγάλο πανηγύρι εκτός Εύβοιας. Ανέβηκα με αμάξι. Δεν είχα υπολογίσει καλά τις βενζίνες και τα διόδια, μου έτυχε και μία βλάβη στο δρόμο και με έβγαλαν εκτός μπάτζετ. Όχι ότι ήταν και κανένα μεγάλο το μπάτζετ μου. Δικά μου, βλέπεις, όλα τα έξοδα.

Έτσι, αναγκάστηκα να περάσω επτά μερόνυχτα στο αμάξι. Το είχα αράξει σε μια γειτονιά απέναντι από ένα σπίτι ώστε να νιώθω ασφάλεια και να μην είμαι απομονωμένος.

Για τουαλέτα και μπάνιο πήγαινα στο πολυτεχνείο Ξάνθης καθώς εκείνη την περίοδο είχε κατάληψη. Είχα μιλήσει με τους φοιτητές και με άφηναν να μπαίνω. Μετά από τόσες μέρες στο αμάξι εκτίμησα το κρεβάτι μου και το τρεχούμενο νερό. Έβλεπα σπίτια που είχαν φως και ζήλευα επειδή εγώ ήμουν μόνος. Έφτασα σε σημείο να βλέπω κόσμο στο δρόμο και να σκέφτομαι ότι “αυτός ο άνθρωπος θα κοιμηθεί απόψε σε κρεβάτι κι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος από εδώ που να μην κοιμηθεί σε στρώμα”.

Στο τέλος, όμως, όλο αυτό μου αφήνει γλυκιά γεύση. Θα το ξαναέκανα σίγουρα. Από τότε έχω ξανακοιμηθεί κι άλλες φορές στο αμάξι. Δεύτερο ρεκόρ, τέσσερις μέρες στην Αράχοβα για το πανηγυράκι του Αγίου Γεωργίου (εκεί λόγω κρύου είχα στήσει αντίσκηνο μέσα στο αμάξι. Το αμάξι είναι ένα μικρό δίπορτο).

Εφτά μέρες πανηγύρι, χιλιάδες φωτογραφίες από όλες αυτές τις μέρες και κράτησα μόνο αυτή. Γιατί μόνο αυτή η φωτογραφία ήταν όπως την ήθελα και αυτή την έβγαλα χωρίς να κοιτάζω μέσα από το οφθαλμοσκόπιο της μηχανής.

Από αυτά σου τα ταξίδια έχει προκύψει μια σειρά φωτογραφιών με λαογραφικά στοιχεία που απεικονίζουν την εικόνα μιας άλλης Ελλάδας. Πώς θα περιέγραφες τους πρωταγωνιστές σου;

Είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που μου βγάζουν αγνότητα. Είναι αυτοί που θα τους δει ο κόσμος και θα τους προσπεράσει, δε θα τους δώσει καθόλου σημασία. Κι όμως μέσα στην απλότητά τους,  είναι τόσο γεμάτοι από ζωή.

Σε διπλανό χωριό από το δικό μου στη Βόρεια Εύβοια, με έχουν αποκηρύξει. Ο λόγος; Κάθε Σεπτέμβριο γίνεται λιτανεία εικόνας. Την παίρνουν και την πάνε με τα χέρια έξω από το χωριό σε ένα ξωκλήσι. Έχω πάει δύο χρονιές να φωτογραφίσω.

Ένας ντόπιος, όπου βρεθεί κι όπου σταθεί λέει να μην μου επιτρέψουν να φωτογραφίσω ξανά το χωριό τους γιατί βγάζω όλους τους κουτσούς, τους στραβούς, τους τσιγγάνους και τους παππούδες και δεν φωτογραφίζω τους δημάρχους και τους αρχιεπισκόπους θεωρώντας ότι τους κάνω δυσφήμιση.

Η τραγική ειρωνεία;  Οι φωτογραφίες που έβγαλα σε εκείνο το χωριό ήταν η αφορμή να με καλέσουν στην εκπομπή “Μένουμε Ελλάδα” προκειμένου να τις παρουσιάσω μιλώντας για πολύ ώρα για το χωριό του. Τόση δυσφήμιση.

SONY DSC

Ασχολείσαι και με τη φωτογραφία γάμου αλλά με ένα πιο ντοκιμαντερίστικο στυλ. Ποιο είναι το στοιχείο που σε ιντριγκάρει σε αυτή το είδος φωτογραφίας;

Με ιντριγκάρει γιατί ο γάμος είναι από τα πιο δύσκολα είδη φωτογράφισης. Ό,τι γίνεται, γίνεται μία φορά και δεν έχεις ευκαιρία επανάληψης. Η ετοιμότητά σου εκείνη τη μέρα σχετικά με τεχνικά και θεωρητικά θέματα, αλλά και με την αντίληψη του χώρου πρέπει να είναι στο 100%.

Ο γάμος για εμένα είναι ντοκουμέντο, γι’ αυτό τον αντιμετωπίζω σαν ντοκιμαντέρ. Με ιντριγκάρει επίσης όταν υπάρχουν ζευγάρια που επιλέγουν αυτό το στυλ γιατί ξέρω ότι θα προκύψει μία όμορφη φωτοιστορία με αρχή, μέση και τέλος που θα την ευχαριστηθώ κι εγώ ο ίδιος. Ο κόσμος πρέπει να επιλέγει τις φωτογραφικές ματιές κι όχι τον αριθμό των άλμπουμ που δίνει ο καθένας. Ο φωτογράφος δεν πουλάει χαρτιά και μελάνια, πουλάει την ματιά του.

 Ποιους φωτογράφους παρακολουθείς και θαυμάζεις;

Παρακολουθώ μανιακά -κρατώντας προσωπικό αρχείο- τους φωτογράφους που είναι στο πρακτορείο Magnum Photos. Εκεί βρήκα αληθινή φωτογραφία κι όχι ωραία φωτογραφία.

Έχουμε πήξει στην ωραία φωτογραφία. Ψέματα και ωραιοποίηση στην καθημερινή μας ζωή, στις σχέσεις μας, στη δουλειά μας, στους γονείς μας, στους φίλους μας…ε  όχι και στην φωτογραφία. Το καλό, όμως, είναι ότι στη φωτογραφία δεν μπορείς να πεις ψέματα. Άλλωστε, πρώτος-πρώτος μέσα στην κάθε φωτογραφία φαίνεται ο ίδιος ο φωτογράφος.

Μιχάλης Παππάς

Ποιον/α θα ήθελες πολύ να ποζάρει μπροστά στο φακό σου;

Tον πατέρα μου θα ήθελα πολύ. Τον έχασα τέλη του 2009. Ήταν φυσιογνωμία από αυτές που θα φωτογράφιζα αν τον έβλεπα σε ένα πανηγύρι.

Τι θα συμβούλευες σε κάποιον που θέλει ν’ αρχίσει να φωτογραφίζει;

Να είναι διατεθειμένος να δουλέψει πολύ. Το ταλέντο μόνο του δεν φτάνει. Ίσα-ίσα που κάνει κακό αν μείνει μόνο σε αυτό και εφησυχάσει.

Να έχει τεχνικό και θεωρητικό υπόβαθρο οπωσδήποτε. Χωρίς αυτά δε θα έχει αποτέλεσμα. Ο Van Gogh έλεγε σε μία επιστολή προς τον αδερφό του ότι αν δεν έχει μελετήσει παλιούς ζωγράφους και δεν έχει θεωρητικό υπόβαθρο, να μην ξεκινήσει να κάνει ούτε μία ευθεία γραμμή.

Να είναι διατεθειμένος επίσης να κάνει θυσίες. Άλλωστε, αν του αρέσει αυτό που κάνει δε θα το νιώσει σαν θυσία. Για να κάνεις μεγάλο έργο χρειάζεται να θυσιάσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό.

70

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που έχεις λάβει ποτέ;

Στο θέμα φωτογραφίας η καλύτερη συμβουλή που έχω ακούσει -άγια συμβουλή- είναι να δω πολλή και καλή φωτογραφία. Γενικά…να κάνω αυτό που μου αρέσει γιατί έτσι θα αρέσει και στους άλλους.

Ποιο είναι το πιο τρελό σου όνειρο σχετικά με την πορεία σου στη φωτογραφία;

Δε θα ήθελα να το πω τώρα και να ξεθυμάνει η δύναμή του. Θα πρέπει να δουλέψω πολύ ακόμα κι όταν και αν κάποια στιγμή γίνει, θα το πω.

Ένα μικρό δείγμα δουλειάς του: 

 

Marianna says: «Δες το πλήρες porfolio του Μιχάλη Παππά στο Behance εδώ, μάθε περισσότερα για εκείνον στη σελίδα του στο Protagon όπου φιλοξενούνται τα φωτορεπορτάζ του». 

Thinking Cup Petit | Ένα όνειρο, τέσσερα αδέρφια και μία καμπάνια στο Indiegogo!

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Καλησπέρα σας, είμαστε μια ομάδα νέων που θέλουμε να φτιάξουμε ένα cafe. Καθώς έχουμε έλλειψη στο συνολικό budget, έχουμε δημιουργήσει μια καμπάνια στη σελίδα Indiegogo».  Κάπως έτσι γνώρισα την Παυλίνα Κατιάι και κάπως έτσι έμαθα πως εκείνη και τα  αδέρφια της έχουν βαλθεί να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και ν’ ανοίξουν το δικό τους Thinking Cup Petit  στην Αθήνα. Κάπως έτσι μου κέντρισαν την περιέργεια και ήθελα να μάθω περισσότερα για εκείνους!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Javier Labourt | Ο «τρελός» ψυχολόγος του World Party μιλά για το Μπουένος Άιρες και τους νέους φίλους του στην Ελλάδα

Μαρία-Άννα Τανάγια

Αν είσαι φανατικός του World Party τον γνωρίζεις ήδη και χαμογελάς καθώς τον θυμάσαι να μιλά «άπταιστα» ελληνικά και να γίνεται κολλητός με τον Γιώργο Μαυρίδη και τον Σάκη Τανιμανίδη. Αν έχεις χάσει… επεισόδια οφείλω να σου τον συστήσω: Ένας «τρελός» ψυχολόγος από το Μπουένος Άιρες γίνεται εν μία νυκτί «super star» στην Ελλάδα συμπρωταγωνιστώντας στο World Party που διαδραματίστηκε στην πατρίδα του και φόρτωσε τρέλα και βαλίτσες για να ακολουθήσει τους παλαβούς νέους φίλους του στην Παταγονία. Tον βρήκα στο Facebook, δέχτηκε με χαρά να  απαντήσει στις ερωτήσεις μου.  Άλλωστε, ο Javier είναι ένας αυθεντικός πρεσβευτής της YOLO φιλοσοφίας και η συνέντευξη που ακολουθεί το επιβεβαιώνει περίτρανα!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Πες μου κάποια πράγματα για το μέρος που γεννήθηκες. Τι θυμάσαι από την παιδική σου ηλικία;

Γεννήθηκα πριν 33 χρόνια σε ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες. Έζησα σε μια όμορφη περιοχή, παρέα με πολλούς φίλους. Θυμάμαι να κάνουμε ποδήλατο και να τριγυρνάμε στους δρόμους. Μία ανάμνηση που έχω και νομίζω πως με επηρέασε πολύ ήταν το Μουντιάλ του 1990 που έγινε στην Ιταλία. Μετά από ένα μήνα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Εθνική Ομάδα της Αργεντινής τα είχε πάει πολύ καλά, άρχισα να παρακολουθώ και να παίζω πολύ ποδόσφαιρο. Έγινα φανατικός κι έκτοτε η κύρια ασχολία της παιδικής μου ηλικίας ήταν να παίζω ποδόσφαιρο με τους φίλους μου. Παίζαμε κάθε μέρα μετά το σχολείο, σε ένα γήπεδο. Φίλοι κι άλλα παιδιά από τη γειτονιά, διαφόρων κοινωνικών τάξεων να γίνονται ένα και απλά να διασκεδάζουν. Κατά κάποιον τρόπο, νομίζω πως το ποδόσφαιρο μου χάρισε τους αδελφικούς φίλους της παιδικής μου ηλικίας. Μόνο αυτό κάναμε όλη τη μέρα!

 

Τι σημαίνει για εσένα το Μπουένος Άιρες; Ποιο θεωρείς ως το πιο συναρπαστικό στοιχείο των ανθρώπων που ζουν εκεί;

Το Μπουένος Άιρες είναι μια απίστευτη πόλη! Μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα και έχει ένα πολύ ενδιαφέρουσα αύρα! Το 1900, η Αργεντινή κατοικήθηκε από ευρωπαίους μετανάστες και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μία μίξη της λατινικής και της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Έχει τέλεια εστιατόρια και bar, αλλά το δικό μου αγαπημένο στοιχείο είναι η καλλιτεχνική σκηνή. Μου αρέσει να παρακολουθώ συναυλίες από διεθνείς ή τοπικές μπάντες. Περίπου ένα μήνα πριν, πήγα στην τοπική εκδοχή του φεστιβάλ «Lollapalooza», όπου είδα τους Robert Plant, Jack White, Pharrell Williams και πολλούς άλλους γνωστούς μουσικούς. Ωστόσο, θα ακούσεις παντού καλή μουσική από τοπικές μπάντες σε διάφορα σημεία της πόλης. Μου αρέσει να πηγαίνω σε διάφορα μέρη και απλά να αφήνομαι στις μουσικές που ακούω. Επιπλέον, απολαμβάνω να πηγαίνω στο θέατρο, ειδικά σε όσα έργα είναι αστεία και σε κάνουν να γελάς. Είμαι κλόουν και λατρεύω την κωμωδία. Το Μπουένος Άιρες είναι γεμάτο με παραστατικές τέχνες.

Ποια είναι τα «must things to do» για έναν εναλλακτικό ταξιδιώτη στο Μπουένος Άιρες;

Σίγουρα να παρακολουθήσει έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Είμαστε τόσο παθιασμένοι μ’ αυτό: Φωνάζουμε, χοροπηδάμε, πανηγυρίζουμε, είναι φοβερή αίσθηση! Υπάρχει επίσης μια περιοχή που ονομάζεται San Telmo. Είναι εντελώς γραφική και αποπνέει την αίσθηση του παλιού Μπουένος Άιρες. Κατά τη  διάρκεια της εβδομάδας, αν ο καιρός είναι καλός, μπορείτε να επισκεφτείτε το Tigre. Είναι ένα προάστιο, όπου ξεκινά ο ποταμός και μπορείτε να επισκεφτείτε το  νησί. Είναι απίστευτο συναίσθημα κι έχεις την αίσθηση ότι είσαι πολύ μακριά από τον πολιτισμό αν και απέχει μόλις 45 λεπτά με το τρένο από την πόλη!

Πώς αποφάσισες να γίνεις ψυχολόγος;

Όταν ήμουν 18 ετών και είχα μόλις τελειώσει το Λύκειο άρχισα να σπουδάζω Διοίκηση Επιχειρήσεων. Δεν ήταν μια εντελώς συνειδητή απόφαση, ήμουν νέος και δεν το σκέφτηκα ιδιαίτερα. Ύστερα από ένα μήνα σπουδών, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά το μέλλον μου και πιο συγκεκριμένα το τι θα ήθελα να κάνω επαγγελματικά. Έτσι, ύστερα από μόλις δύο μήνες παράτησα τις σπουδές μου. Τότε ήταν το διάστημα που άρχισε μια διαδικασία βαθιάς σκέψης. Χρειαζόμουν να σκεφτώ ποιος είμαι στα αλήθεια και τι είναι αυτό που πραγματικά μου αρέσει. Ήξερα ότι είχα πάντα την περιέργεια να καταλάβω πώς αισθάνονται, δρουν ή σκέφτονται οι άνθρωποι γύρω μου. Μου άρεσε ανέκαθεν να μιλάω και να συνδέομαι με τους ανθρώπους, ένιωθα ότι είχα ενσυναίσθηση, καθώς μπορούσα εύκολα να μπω στη θέση του ανθρώπου με τον οποίο μιλούσα. Έτσι, αποφάσισα να σπουδάσω Ψυχολογία.  Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή στις σπουδές μου ήταν η πρώτη «κρίση», η οποία με βοήθησε να ωριμάσω και να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό μου και να έρθω κοντά στην ανθρώπινη μου υπόσταση.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη δουλειά σου; Και αντίστοιχα το πιο δύσκολο κομμάτι;

Θ’ αρχίσω από το πιο δύσκολο: Να βοηθήσεις κάποιον ασθενή που δεν μπορεί να βοηθηθεί. Σε αυτή την περίπτωση η βοήθεια και κάθε παρότρυνση για αλλαγή είναι μικρή. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνειδητοποιείς ότι είναι απλά αδύνατον να βοηθήσεις κάποιον. Τότε απογοητεύομαι στα αλήθεια, αλλά είναι καλό να είσαι ειλικρινής και να πεις στον ασθενή ότι δεν μπορείς να τον βοηθήσεις εσύ, αλλά μπορείς να του προτείνεις κάποιο άλλο είδος βοήθειας. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να χτίσεις μια «συμμαχία» με τον ασθενή σου. Την ονομάζουμε «θεραπευτική συμμαχία» και σημαίνει ότι και οι δύο είμαστε στην ίδια ομάδα, με τους ίδιους στόχους. Εγώ είμαι απλά ο «προπονητής» σε αυτή την προσπάθεια αλλαγής.

 

Είδα ότι έχεις ποστάρει στο Facebook προφίλ σου αυτό το video. Μίλησέ μου για την εμπειρία σου στις καταδύσεις.

Τον Ιανουάριο του 1997, όταν ήμουν 14 ετών πήγαμε οικογενειακό ταξίδι στο νησί Maui, στη Χαβάη για να επισκεφτούμε τη θεία μου. Δεν ξέρω καν πώς το σκέφτηκε ο μπαμπάς μου και μου πρότεινε: «θέλεις να μάθεις να κάνεις καταδύσεις»; Έμοιαζε πολύ «cool», γι’ αυτό και είπα ναι και αρχίσαμε οι δύο μας τα μαθήματα. Η πρώτη μας κατάδυση ήταν μοναδική εμπειρία. Είναι τόσο διαφορετικός και μαγευτικός ο κόσμος του βυθού. Τόσο γαλήνιος. Έτσι, από πολύ μικρός έγινα φανατικός της κατάδυσης, ενώ ακολούθησαν και οι αδερφές μου. Πλέον είναι οικογενειακή μας συνήθεια: κάθε χρόνο επισκεπτόμαστε και κάποιο άλλο σημείο κατάδυσης στον κόσμο: έχουμε ταξιδέψει σε Χαβάη, Μεξικό, Μπελίζ, Ονδούρα, Γκαλαπάγκος, Ινδονησία και Ταϋλάνδη.  Μετρώ στο ενεργητικό μου πάνω από 170 καταδύσεις. Πριν από λίγα χρόνια αγόρασα μια υποβρύχια κάμερα και άρχισα να κινηματογραφώ και να μοντάρω τα δικά μου βίντεο!  Τον περασμένο Μάρτιο ταξιδέψαμε στα νησιά Raja Ampat στη δυτική Παπούα της Ινδονησίας, πιθανότατα ο top προορισμός για κατάδυση. Ήταν απλά απίστευτο. Έχω υλικό για βίντεο τουλάχιστον 20 ωρών! (γελάει)

Τι σε συναρπάζει περισσότερο στις καταδύσεις;

Η ανακάλυψη ενός εντελώς διαφορετικού κόσμου: του βυθού. Έχεις μια εντελώς διαφορετική επαφή με τη φύση και έχεις τη δυνατότητα να εξερευνήσεις και να δεις πώς είναι η θαλάσσια ζωή. Μπορείς να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο με καρχαρίες, φάλαινες, διάφορα ψάρια. Είναι απίστευτη αίσθηση!

Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας μια αξέχαστη στιγμή από μία κατάδυση, μια ιστορία που ενδεχομένως θα διηγείσαι στα παιδιά σου;

Λατρεύω τους καρχαρίες! Είναι τα πιο απίστευτα πλάσματα στη γη. Θα σας διηγηθώ λοιπόν μια αξέχαστη στιγμή, την αγαπημένη μου «στιγμή με καρχαρίες» στα νησιά Γκαλαπάγκος στο Εκουαδόρ. Πρόκειται για ένα μοναδικό μέρος με μεγάλη βιοποικιλότητα. Εμείς κάναμε κατάδυση στο Gordon Rock προκειμένου να εντοπίσουμε σφυροκέφαλους καρχαρίες. Επί 25 λεπτά τους ψάχναμε. Και ξαφνικά εμφανίζονται! Και κολυμπούν ανά ομάδες, ήταν περισσότεροι από 20. Ήταν τόσο εντυπωσιακό θέαμα: τόσο πολλοί καρχαρίες, τόσο μεγάλοι σε μέγεθος να κολυμπούν τόσο κοντά σου. Δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ.

 

11039306_10153114075247419_2740610390271320855_n

Ασχολείσαι όμως και ως dj. Μίλησε μου γι αυτό.

Άρχισα να ασχολούμαι χάρη στο πάθος μου για τη μουσική. Από παιδί ήθελα να ανακαλύψω νέα είδη και καλλιτέχνες. Με το διαδίκτυο είχα ακόμα μεγαλύτερη πρόσβαση σε νέο υλικό κι έτσι πάντα μου άρεσε να βρίσκω κομμάτια και να τα βάζω στους φίλους μου να τα ακούσουν. Μεγαλώνοντας αγόρασα κάποιους βασικούς μίκτες κι άρχισα να προσπαθώ. Άρχισα να παίζω σε πάρτι φίλων μου ή σε διάφορες εκδηλώσεις. Πριν μερικά χρόνια παρακολούθησα ένα εντατικό course για επαγγελματίες το οποίο μου έδωσε την ώθηση που χρειαζόμουν! Αγόρασα νέους μίκτες και άρχισα να παίζω πιο επαγγελματικά. Αλλά και πάλι δεν το βλέπω ως επάγγελμα, είναι μια ευχαρίστηση, παίζω σε πάρτι, τη μουσική που θέλω χωρίς δεσμεύσεις!

10687017_10153149657357419_7141022733630351563_n

Τι μουσική προτιμάς να παίζεις και ποιο κομμάτι θα αφιέρωνες στους έλληνες φαν σου;

Μου αρέσει η ηλεκτρονική dance μουσική, ειδικά η tech house και η deep house. Επίσης, μου αρέσει να παίζω remix ροκ κομματιών ή mashups. Έχω ένα δικό μου στυλ, το DJLAB Style (αυτό είναι το καλλιτεχνικό μου όνομα): Κάνω τον κόσμο να χορεύει! Το τραγούδι που θα ήθελα να αφιερώσω στους έλληνες φίλους μου είναι: Όταν αισθάνεστε απογοητευμένοι ή νιώθετε εντελώς αποκομμένοι από τα όνειρά σας, θυμηθείτε ότι: You Only Live Once! Νομίζω ότι καταλάβατε για ποιο τραγούδι μιλάω!

Πες μου για την εμπειρία σου στα γυρίσματα του World Party. Τι έμαθες κατά τη διάρκεια των δυο επεισοδίων;

Έμαθα ότι η Ελλάδα και η Αργεντινή είναι «δίδυμες» χώρες. Ύστερα από τις τόσες ώρες κουβέντας και ταξιδιού με τα παιδιά και αφού μοιραστήκαμε τις σκέψεις και τις εντυπώσεις μας για την Ελλάδα και την Αργεντινή συνειδητοποίησα πόσο μοιάζουν αυτές οι δύο χώρες. Έμαθα επίσης ότι έχω 4 αδέρφια στην Ελλάδα: Το Γιώργο, τον Σάκη, τον Τέο και τον Γιώργο junior, δηλαδή όλη την ομάδα του World Party! Φυσικά, έμαθα τη φιλοσοφία «You Only Live Once». Είναι απίστευτο, γιατί νιώθω ότι ταίριαξε τόσο πολύ στον τρόπο που πάντα ζούσα: να δοκιμάζω νέες εμπειρίες, να έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους, να ταξιδεύω!

 

11150772_10153196532902419_1845296228035228699_n

Ως ψυχολόγος, τι έμαθες για την ελληνική κουλτούρα και προσωπικότητα ύστερα από τη συνεδρία με τον Γιώργο και τον Σάκη;

(γελάει) Ύστερα από τη συνεδρία, ήμουν πλέον πεπεισμένος ότι είναι τρελοί! Και για να μιλήσουμε και σοβαρά, έμαθα ότι οι Έλληνες έχουν βαθιές φιλίες όπως κι εμείς. Μπορεί να διαφωνείτε, να συζητάτε, να προσβάλλετε το φίλο σας, αλλά τον αγαπάτε και τον θεωρείτε αδελφό για μια ζωή. Αυτό έμαθα από εκείνους: ότι ο δεσμός τους είναι άρρηκτος, αν και διαφωνούν πολύ! Νομίζω ότι οι περισσότεροι Έλληνες είναι σαν κι εκείνους:  Παθιάζονται με τις απόψεις τους, δεν τους ενδιαφέρει αν μαλώσουν ή αν συζητήσουν και σίγουρα δε φοβούνται να πουν αυτό που σκέφτονται σε όσους αγαπάνε διότι είναι απολύτως βέβαιοι για τη φιλία τους.

Τι σημαίνει «YOLO» για εσένα;

Όπως προείπα, το YOLO ήταν το μότο μου πριν καν μάθω ότι υπάρχει. Πάντα ζούσα με αυτόν τον τρόπο. Μου αρέσει να ταξιδεύω, να αποκτώ εμπειρίες, να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα. Αυτό κάνει τη ζωή σου πλουσιότερη και φυσικά σε βοηθά να ωριμάσεις ως άνθρωπος.  Άπαξ και συνειδητοποιήσεις ότι έρχεσαι σε αυτόν τον κόσμο για να ζήσεις και να αποκτήσεις εμπειρίες, η ζωή σου δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Αυτό σημαίνει για εμένα YOLO: Προσπάθησε να αποκομίσεις το καλύτερο από την κάθε στιγμή της ζωής σου.

Έχεις έρθει στην Ελλάδα;

Όχι, ποτέ. Σχεδιάζω όμως να έρθω τον επόμενο Αύγουστο για να συναντήσω τους φίλους μου στη Θεσσαλονίκη και μετά να επισκεφτώ τις υπέροχες παραλίες σας!

Όπως πιθανότατα γνωρίζεις η Ελλάδα βιώνει μια δύσκολη οικονομική κρίση, ενώ όλα τα ΜΜΕ τονίζουν πως υπάρχει ο φόβος της χρεοκοπίας. Ξέρεις, διάφοροι πολιτικοί και δημοσιογράφοι ισχυρίζονται ότι σε μια τέτοια περίπτωση «Η Ελλάδα θα γίνει Αργεντινή». Πώς βιώσατε, αλήθεια, τη χρεοκοπία στη χώρα σου;

Η χρεοκοπία συνέβη το Δεκέμβριο του 2001 και δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ εκείνες τις ημέρες. Υπήρχε κοινωνική αναταραχή, άνθρωποι έμπαιναν σε σούπερ μάρκετ και καταστήματα και απλώς έπαιρναν ό,τι ήθελαν. Επικρατούσε απόλυτο χάος. Ήμουν 19 ετών και θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να πάρω το μισθό μου από τον τραπεζικό μου λογαριασμό. Οι τράπεζες ήταν κλειστές, υπήρχε μια γενικευμένη αβεβαιότητα. Το οικονομικό χάος οδήγησε και σε πολιτικό χάος καθώς ο εκλεγμένος πρόεδρος έπρεπε να παραιτηθεί. Κανείς δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη της χώρας. Κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών θυμάμαι ότι καθόμουν σπίτι κι έβλεπα τηλεόραση προσπαθώντας να ενημερωθώ όσο περισσότερο μπορώ για την κατάσταση. Πολλοί άνθρωποι καταστράφηκαν οικονομικά και κοινωνικά μετά από εκείνες τις ταραγμένες ημέρες. Εκείνη την περίοδο ζούσα με τους γονείς μου, οπότε δεν το βίωσα τόσο άσχημα, ωστόσο για πάρα μα πάρα πολλούς ανθρώπους οι οικονομικοί όροι άλλαξαν. Η χώρα είχε λιγότερα χρήματα και πάρα πολλοί άνθρωποι έχασαν τις οικονομίες τους. Ήταν πραγματικά λυπηρό. Μια τόσο μεγάλη κρίση, ως συνήθως, τη βιώνουν περισσότερο όσοι δεν έχουν οικονομική άνεση.

Πώς είναι σήμερα η οικονομική κατάσταση;

Σαφώς καλύτερα σε σύγκριση με εκείνες τις χαοτικές στιγμές, αλλά υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης. Έχουμε ένα πολύ υψηλό ποσοστό πληθωρισμού, οι τιμές ανεβαίνουν, οι μισθοί πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτές τις αυξήσεις. Έχουμε μια χώρα που παράγει τόσα πολλά τρόφιμα κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε. Μπορούμε να τα πάμε καλύτερα, είναι ανάγκη να τα πάμε καλύτερα. Διαθέτουμε τα μέσα, ελπίζω να τα καταφέρουμε!

Μιλάς ελληνικά πολύ καλά. Στείλε ένα μήνυμα στους Έλληνες φίλους σου!

(γελάει) «Έμαθα» ελληνικά από τους φίλους μου στο World Party, κάποιες βασικές φράσεις. Εκείνοι γελούσαν πολύ, η προφορά μου είναι αστεία. Ωστόσο, θα το προσπαθήσω: Αγαπώ την Ελλάδα, θέλω να την επισκεφτώ σύντομα!

Marianna says: «Δες τα επεισόδια του World Party με συμπρωταγωνιστή τον Javier στην Αργεντινή εδώ και στην Παταγονία εδώ και ακολούθησε τον Γιώργο και τον Σάκη στο Facebook για να μαθαίνεις τα πάντα για τα συναρπαστικά ταξίδια τους».

 

 

Δουλευταράς | Η…εκδίκηση του freelancer!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Με λογότυπο το άοκνο μυρμήγκι, μια παρέα «δουλευταράδων» (Ανδρέας Γραμμάτης, Ιωάννης Πουλουπάτης, Νίκος Δούνης, Μυρτώ Χλιόβα, Αριάδνη Γραμμάτη, Αλέξανδρος Φατλές, Άρις Χελάς. Γιώργος Παπαδρόσου) παρουσιάζει την πρώτη ελληνική πλατφόρμα που αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα του freelancing και βάζει ως στόχο τη δημιουργία ενός ευέλικτου μοντέλου εργασίας στο πλαίσιο του οποίου ο υποψήφιος υπάλληλος «επιλέγει» τον εργοδότη του, ενώ αντίστροφα ο εργοδότης επιλέγει συνεργάτες για το project του με αντικειμενικότητα και διαφάνεια.  Ο  Ανδρέας Γραμμάτης λύνει όλες τις απορίες μας!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Μανώλης Αντωνιάδης |  O παππούς έχει κέφια!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ήμουν 40 ημερών κι εκείνος ερχόταν κάθε πρωί για να με πάει στη γιαγιά επειδή η μαμά δούλευε, μια τελετουργία την οποία ακολουθούσε αδιαμαρτύρητα για τα επόμενα τρία τουλάχιστον χρόνια. Ήμουν τεσσάρων ετών κι εκείνος κάθε Δευτέρα με πήγαινε βόλτα στην πλατεία Αριστοτέλους και με κερνούσε πορτοκαλάδα στο café Άννα-Μαρία (κάνοντας πάντα λογοπαίγνιο με το δικό μου όνομα). Είμαι κοντά 32 ετών κι έτσι και δεν περάσω μια βδομάδα να τον δω και να του πω τα νέα μου γκρινιάζει ότι «θα ξεχάσει τη φάτσα μου». Είναι ο ήρωας μου: Γιατί μου δίδαξε ήθος και αξίες που τις κρατώ ως φυλαχτό. Είναι το πρότυπό μου: Γιατί ήταν πάντα φιλότιμος, εργασιομανής μέχρι αηδίας, γενναιόδωρος, δίκαιος, δραστήριος και φύσει αισιόδοξος. Είναι ο αγαπημένος μου παππούς που σε λίγες μέρες μπαίνει στα 80 και μου χαρίζει μια συγκινητική συνέντευξη.

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Πες μου δυο λόγια για το μέρος που γεννήθηκες.

Γεννήθηκα το 1936 στον Κολινδρό Πιερίας. Ο Κολινδρός ήταν μία από τα καλύτερες κωμοπόλεις της Ελλάδας, με δήμο, υποδιοίκηση και πολύ καλή περιφέρεια. Είχαμε γύρω στους 6.000 κατοίκους. Θυμάμαι το ταχυδρομείο, τα δύο δημοτικά σχολεία και τα γυμνάσια, τις δύο ενορίες μας. Έχει σπουδαία ιστορία αυτός ο τόπος και τον θυμάμαι πάντα με πολύ γλυκές αναμνήσεις.

Ώσπου ξέσπασε ο Εμφύλιος…

Ήμουν στην Ε’ Δημοτικού όταν άρχισε ο ανταρτοπόλεμος. Έτσι τον λέγαμε εμείς. Τον πατέρα μου τον φυλάκισαν σε ένα μοναστήρι. Θυμάμαι να πηγαίνω ξυπόλητος για να τον δω. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τη φτώχεια και την ταλαιπωρία μας. Παίρναμε μια φέτα ψωμί από κάτι θείες και γλύφαμε τα καζάνια μπας και χορτάσουμε.

Από πότε άρχισες να δουλεύεις;

Από 11 χρονών πουλούσα γλυκά έξω από την εκκλησία με έναν ταμπλά. Όταν πήγα Ε’ δημοτικού άρχισα να δουλεύω ως τσιράκι σε ένα κουρείο. Σκούπιζα,  καθάριζα και βοηθούσα το αφεντικό και τον υπάλληλο. Ακριβώς απέναντι από το κουρείο βρισκόταν η διοίκηση χωροφυλακής. Το μεσημέρι που έφευγε το αφεντικό άρχισα να ξυρίζω κρυφά όλους τους χωροφύλακες για να μάθω την τέχνη.

Και πότε έγινες «επαγγελματίας» κουρέας;

Το 1951, όταν ήμουν 15 ετών, ο δήμαρχος και ο διοικητής του Κολινδρού μου άνοιξαν κουρείο. Δύο χρόνια αργότερα έχασα τον πατέρα μου και έκτοτε ως προστάτης οικογενείας ανέλαβα τη μάνα μου και τις δύο αδερφές μου.

Τη γιαγιά πώς την ερωτεύτηκες;

Η γιαγιά ήταν από την Κατερίνη, αλλά η μάνα της ήταν Κολινδρινή κι έτσι ερχόταν να δει τη γιαγιά της. Ήταν 13 ετών όταν την είδα πρώτη φορά: Πανέμορφη και αρχοντική. Την ερωτεύτηκα αμέσως. Εγώ ήμουν 17 τότε. Στα 20 μου αρραβωνιαστήκαμε, παντρευτήκαμε κάναμε τρία παιδιά και τα πρώτα χρόνια ζήσαμε στον Κολινδρό.

Στη Θεσσαλονίκη πότε ήρθατε;

Το 1967 αποφασίζω να πάρω γυναίκα και παιδιά και να ξεκινήσω από το μηδέν στη Θεσσαλονίκη. Δεν είχα τίποτα: Ούτε ένα ποτήρι, ούτε μισή κουβέρτα. Μέσα σε 10 ημέρες τα δημιούργησα όλα από την αρχή. Κι εδώ κουρέας ήμουν, στα Λουτρά «Ναδίρ» του Ευτυχιάδη.

Τα θυμάμαι αμυδρά, μπορείς να μου τα περιγράψεις;

Το «Ναδίρ» βρισκόταν επί της πλατείας Αριστοτέλους και είχε:  ντους καθαριότητας, καθαριστήριο και κάτω κουρείο και κυλικείο που διαχειριζόμουν εγώ. Εκείνη την εποχή –το 1967- τα περισσότερα σπίτια δεν είχαν ντουζ. Κι έτσι εξυπηρετούσαμε χιλιάδες άτομα την ημέρα που έρχονταν για να κάνουν το μπάνιο τους.  Έζησα τόσα χρόνια στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Η αγορά έσφυζε από ζωή. Κάθε μέρα γινόταν κοσμοσυρροή στο Καπάνι, στο Μοδιάνο, στη Βαλαωρίτου, στη Βασιλέως Ηρακλείου. Να μη σου πω για Εγνατία και Τσιμισκή. Τώρα πια κατεβαίνω πάσει θυσία κάθε Δευτέρα για να κάνω βόλτα στα μέρη που έζησα και δούλεψα τόσα χρόνια.

Πες μου την ιστορία με εκείνον τον τύπο που είχε κατάστημα με γραβάτες.

Λοιπόν, είχα έναν πελάτη που πουλούσε γραβάτες. Τις έφερνε από Ιταλία και τις πουλούσε 50 και 70 δραχμές, αλλά δεν τις αγόραζε κανείς. Του πρότεινα, λοιπόν, να τις πουλήσει έναντι 300 δραχμών και εκείνος ξεπούλησε σε μια βδομάδα!

Έκανες όμως κι άλλη μια αρχή ξανά…

Ναι, παραμονή Πρωτοχρονιάς του ’91 μας ανακοίνωσαν ότι τα λουτρά κλείνουν γιατί ο χώρος δόθηκε για να ανοίξει το γνωστό κατάστημα παιχνιδιών. Δεν πτοήθηκα. Πήγα και δούλεψα παρέα με την κόρη μου –είναι κομμώτρια- στη Θεαγένους Χαρίση μέχρι να βγω σε σύνταξη.

 

DSCN0016

Το επάγγελμα του κουρέα τείνει να εξαφανιστεί πάντως.

Λίγοι κουρείς έχουν μείνει. Η μόδα επέβαλλε την κομμωτική, αλλά και στα κομμωτήρια υπάρχει μεγάλη κρίση και αθέμιτος ανταγωνισμός. Έχει χαλάσει η πιάτσα με τις πολύ χαμηλές τιμές. Πλέον, ο κάθε επαγγελματίας δε σέβεται τον ανταγωνιστή του, δεν υπάρχει ενιαίος τιμοκατάλογος ούτε συνέπεια στους όρους του σωματείου.

Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να είναι καλός επαγγελματίας;

Θα πρέπει να είναι καλός τεχνίτης. Να είναι συνεπής πρώτα απ’ όλα απέναντι στον εαυτό του. Να σέβεται τον πελάτη και να στέκεται δίπλα του. Να εκτιμά πάντα τους ανταγωνιστές του. Εκείνοι είναι που θα τον κάνουν καλύτερο.

Ας περάσουμε και στα προσωπικά. Είσαι 60 χρόνια μαζί με τη γιαγιά. Ποιο είναι το μυστικό για να μείνεις τόσα πολλά χρόνια με έναν άνθρωπο;

Να κάνεις υποχωρήσεις. Να ξέρεις πότε πρέπει να κάνεις πίσω. Κι ο ένας και ο άλλος. Και να βρίσκεις τρόπους να αναζωογονείται η σχέση. Εγώ έλειπα πολλές ώρες από το σπίτι λόγω δουλειάς. Άφησα όμως τη γιαγιά σου να γυρίσει τον κόσμο, πήγε 2 φορές Αμερική, πήγε μόνη της Βιέννη και σε πολλά ακόμα μέρη.

Ποιο ταξίδι που κάνατε θα επαναλάμβανες ευχαρίστως;

Κάναμε και μαζί πολλά ταξίδια. Θα ήθελα να ξαναπάω στη Σμύρνη. Μου θυμίζει το πώς ήταν η Θεσσαλονίκη την πρώτη φορά που ήρθα για να μείνω εδώ.

 

DSCN0026

Τρία παιδιά, τέσσερα εγγόνια και πριν λίγο καιρό απέκτησες και δισέγγονο. Τι άλλο θα σε έκανε ευτυχισμένο;

Να δω τις οικογένειες όλων των εγγονών μου. Να είμαι δίπλα στα παιδιά μου και να τα βοηθάω όπως και όσο μπορώ. Ο γονιός δεν ησυχάζει ποτέ, ακόμα και όταν τα παιδιά του γίνονται 50 χρόνων.

Ύστερα από 70 χρόνια σχεδόν δουλειάς δεν κουράστηκες;

Είναι δυνατόν; Κάθε πρωί σηκώνομαι στις 5.30! Περπατάω μια ώρα και μετά πηγαίνω στο κομμωτήριο για να βοηθάω την κόρη μου. Δεν μπορώ να μείνω χωρίς αντικείμενο ή χωρίς στόχο. Έχω τρέλα πάνω μου. Σε λίγες μέρες μπαίνω στα 80 και συνεχίζω απτόητος. Ξέρεις τι λένε; Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια. Κι εγώ θέλω να πεθάνω όρθιος.

Τι σε φοβίζει;

Τίποτα απολύτως. Κανένας δεν πρέπει να φοβάται. Όταν έχεις θέληση και ενέργεια όλα λύνονται. Περάσαμε φτώχειες, κακουχίες, δημιουργηθήκαμε ξανά και ξανά από το μηδέν και προχωράμε.  Αυτό είναι η ζωή και πρέπει να σεβόμαστε τη ρότα της.

Live in Athens | Σαν το σπίτι σου!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ο Ανδρέας, ο Αντώνης, ο Βασίλης και ο Βαρνάβας είναι οι πιο ανατρεπτικοί οικοδεσπότες που μπορεί να συναντήσει ένας τουρίστας στην Αθήνα! Και αυτό γιατί διαθέτουν δύο υπέροχα διαμερίσματα με θέα στην Ακρόπολη και αναλαμβάνουν χρέη ξεναγού προτείνοντας στους φιλοξενούμενούς τους, ό,τι μη τουριστικό. Απώτερος στόχος; Να παρουσιάσουν το πιο λαμπερό πρόσωπο της πόλης και να τους κάνουν να νιώσουν σαν το σπίτι τους. Επετεύχθη!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Μαρία Καλύμνου | Η δημιουργός του maryhop.gr μας ταξιδεύει στις αναμνήσεις της!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ένας από τους λόγους που αγαπώ φανατικά το Facebook  είναι επειδή «πέφτω» τυχαία σε υπέροχους, συναρπαστικούς ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να μου πουν την ιστορία τους. Κάπως έτσι (αν θυμάμαι καλά, «υπεύθυνη» είναι η Ιωάννα Σεραφειμίδου του «thepaperboat.gr» και το like της) γνώρισα το maryhop.gr και άρχισα να δηλώνω «συνοδοιπόρος» του και να ταξιδεύω έστω και νοερά μαζί με τη Μαρία Καλύμνου. Δεν άργησα να πάρω την απόφαση να την «ψάξω». Μου απάντησε αμέσως, μου δήλωσε πως είναι επίσης Θεσσαλονικιά και μου έστειλε φιλιά από τη Βραζιλία. Θα τη ζήλευα θανάσιμα, αλλά τη συμπάθησα πολύ και δεν μου πάει η καρδιά!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Matina Sous Peau | Και θα πει δέκα ιστορίες!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ήταν τυχαία, αλλά «καρμική» η συνάντησή μου μαζί της, κι αυτό γιατί «φταίει ο έρωτας». Αρκούσαν μόλις 3.40 λεπτά (όσο διαρκεί το mashup «Daft Punk – Give Lady Back to Music») για να τη λατρέψω και να ψάξω να βρω στο Facebook ποια είναι η κοπέλα που «παντρεύει» μουσικά το Στράτο Διονυσίου με τον James Blake ή το Μενιδιάτη με τους Chinese Man με τον ίδιο ενθουσιασμό που ανεβαίνει στη σκηνή για να τραγουδήσει στο πλευρό των My Drunken haze ή με την ίδια δημιουργική τρέλα που δεν την εμποδίζει να ντυθεί ζαχαρωτό και να οργανώνει με την παρέα της τα πιο σουρεαλιστικά θεματικά parties της Αθήνας. Είναι η Matina Sous Peau και γι’ αυτό της ζήτησα να μας «πει» 10 μικρές ιστορίες. Δικό σας!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more

Beat Bukowski | Καλώς το, το πουλάκι μου!

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Tην τελευταία φορά που τσέκαρα το twitter του είχε 10.918 tweets και 5.397 followers. Την τελευταία φορά που μιλήσαμε και του πρότεινα συνέντευξη γελούσε κανένα δεκάλεπτο. Την τελευταία φορά που μπήκα στο mail μου, μου έκανε τη χάρη να απαντήσει στις ερωτήσεις που επιμόνως του έστειλα (κάνοντας επίκληση στο συναίσθημα και στα κοινά φοιτητικά μας χρόνια). Του είχα θέσει, άλλωστε, μόνο έναν όρο:  Οι απαντήσεις του θα έπρεπε αυστηρά να μην υπερβαίνουν στους 140 χαρακτήρες.

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Read more

Tolee Media «Πρέπει να έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου το γιατί θέλεις να κάνεις κάτι…το πώς θα το βρεις εύκολα»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Το να κάνεις συνέντευξη με ανθρώπους που εκτιμάς και είναι χρόνια φίλοι σου έχει θετικά και αρνητικά. Στα θετικά, συμπεριλαμβάνω το γεγονός ότι γνωρίζεις με σιγουριά ποιες θα είναι οι «ιντριγκαδόρικες» ερωτήσεις που θα θέσεις. Στα αρνητικά, ότι δυσκολεύεσαι να είσαι αντικειμενικός στην εισαγωγή σου. Θα κάνω μια προσπάθεια: Ο Τόλης Φωτιτζίδης, δημιουργός του Tolee Media είναι ο άνθρωπος που με ενέπνευσε ν’ ακολουθήσω το όνειρό μου (και με εκνευρίζει κάθε μα κάθε φορά που μου υπενθυμίζει αλήθειες που αδυνατώ ή δε θέλω να δω). Είναι ο άνθρωπος που αποτελεί δάσκαλο για πολλούς δημιουργικούς ανθρώπους κι έχει να μοιραστεί πολλές υπέροχες ιστορίες!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Read more