Cun’ t Behave | Η ιστορία πίσω από μία γυναικεία συνεργασία

To Project Cun’t Behave στήνεται και παρουσιάζεται από δύο γυναίκες.  Πρόκειται για έναν διάλογο Collage από τη Fata Morgana Art και ποίησης από τη Mairi Alexi γύρω από τις νόρμες, τους εθισμούς, τον έρωτα και τις διάφορες μορφές τους. Λίγο πριν τα εγκαίνια στο Art Core, τα δύο κορίτσια αφηγούνται την ιστορία τους και μοιράζονται μαζί μας ένα κολάζ κι ένα ποίημα!

Πώς προέκυψε το Cunt Behave

(Μαίρη) Η όλη φάση, ξεκίνησε πολύ απλά. Ένα απόγευμα, κάνοντας το μηχανικό σκρολ ντάουν στην αρχική του Facebook μου, έπεσα πάνω σ’ ένα κολλάζ της Fata Morgana. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Την έψαξα, μιλήσαμε, της είπα ότι, να, εγώ γράφω, κάνουμε κάτι μαζί πειραματικά; Συμφώνησε- και κάπως έτσι ξεκίνησε το cun’t behave.

Ο διάλογός άρχισε στέλνοντας στη Fata Morgana κάποια ποιήματα μου. Πάνω σ’ αυτά, άρχισε να πειραματίζεται φτιάχνοντας κολλάζ, ανάλογα με το συναίσθημα και τις εικόνες που της δημιουργούσαν. Ύστερα, τα μοιραζόταν μαζί μου και τα συζητούσαμε. Μία πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία, και για τις δύο μας: είδαμε διαφορετικές οπτικές, διαφορετικές εικόνες, διαφορετικά συναισθήματα, και πώς αυτά συναντήθηκαν και δημιουργήσαν ένα κοινό χώρο. Επιπλέον, καθώς δε γνωριζόμασταν από πριν, στην ουσία γνωρίσαμε η μία την άλλη μόνο μέσα απ’ το έργο της- πράγμα τρομερά ιντριγκαριστικό και δημιουργικό.

(Fata Morgana) Η Μαίρη επικοινώνησε μαζί μου σε μια περίοδο που συμπτωματικά είχα ανάγκη για κάτι καινούργιο και δημιουργικό. Η ποίηση με γοήτευε πάντα και η διαδικασία να απεικονίσω  ένα ποίημα δίνοντάς του την δική μου ερμηνεία ήταν κάτι που το ήθελα να το κάνω καιρό τώρα . Άλλωστε τα κολλάζ μου βασίζονται σε λέξεις . Μία μόνο φράση μου αρκεί για να στήσω μια ολόκληρη εικόνα. Έτσι λοιπόν δε θα μπορούσα ν’ αρνηθώ μια τέτοια πρόταση. Το εκπληκτικό ήταν η δημιουργική  ελευθερία που υπήρχε όταν ξεκίνησα να στήνω τις εικόνες, αφού η Μαίρη δε θέλησε να επέμβει στην ερμηνεία που έδινα εγώ στα ποιήματα της.

Το μήνυμα της έκθεσης

Το “Cun’t behave” ως τίτλος, κλείνει το μάτι και ταυτόχρονα τα βάζει με κάθε κανονικότητα, κάθε νόρμα, κάθε «πρέπει». Είναι ένα «Δεν μπορώ και δε θέλω να συμμορφωθώ» σ’ όλα τα «μην-τρως-τα-νύχια-σου-είσαι-κοριτσάκι», «κλείσε-τα-πόδια-σου», «άνοιξε-τα-πόδια-σου», «δούλεψε για να βγάλεις λεφτά»,  «ζήσε/ φέρσου/ ντύσου/ κάνε τέχνη/ ερωτεύσου με συγκεκριμένο τρόπο». Θέλαμε και προσπαθήσαμε, μέσα απ’ τις τέχνες μας, να φτιάξουμε έναν χώρο έκφρασης και κίνησης, έξω από όλα αυτά τα κουτάκια, στα οποία δε χωράμε. Όχι μόνο εμείς, αλλά και πάρα πολύς κόσμος. Αυτό είναι και το μήνυμα που ελπίζουμε να περάσει στους θεατές, αυτός ο ελεύθερος και ασφαλής χώρος, μέσα στον οποίο εμείς δημιουργήσαμε και εκφραστήκαμε, ως μέσο αντίδρασης σε κάθε τι ασφυκτικό.

Ε και, φυσικά, εκτός αυτών, ο τίτλος μας περιέχει και ένα από τα αγαπημένα μας πράγματα στον πλανήτη.

Περί γυναικείας συνεργασίας

Δε νομίζουμε ότι έχει νόημα να σχολιάσουμε και ν’ αναπαράγουμε τέτοιες πατριαρχικές πεποιθήσεις περί συνεργασίας και ανταγωνισμού των γυναικών. Άλλωστε αν δε ζούσαμε σ’ έναν κόσμο στημένο σε πατριαρχικά πρότυπα και στερεότυπα δε θα καλούμασταν  ν’ απαντήσουμε τώρα  αυτή την ερώτηση.  Είμαστε γυναίκες, κάνουμε τέχνη, και πιστεύουμε πολύ στο πρότζεκτ μας- αλλιώς δε θα το μοιραζόμασταν. Καμία συνεργασία δεν είναι εύκολη, ειδικά όταν μιλάμε για τις τέχνες δύο τελείως άγνωστων και διαφορετικών ανθρώπων. Και τελικά, ακριβώς το ότι είμαστε και οι δύο μας γυναίκες, με το βίωμα που φέρει αυτό, τα έκανε όλα πιο εύκολα, και το αποτέλεσμα του πειραματισμού μας τόσο δυνατό.

Ένα Cun’t Behave δείγμα 

Συγχαρητήρια

που κατάφερες να φτάσεις ως εδώ. Και έφτιαξες έναν χαρακτήρα, ένα όνομα, ένα πλαίσιο, μία ταυτότητα, ένα διαβατήριο, το κάτι τις

που κατάφερε να φτάσει ως εδώ.

Θα πεθάνεις φυσικά στο τέλος, αλλά: το ανάμεσα είναι το ζόρι

το πώς περιμένεις. Όπως τα αεροδρόμια , όπως οι αίθουσες αναμονής που απαγορεύεται το κάπνισμα

το πώς περνάει ο χρόνος αν όχι σε τσιγάρα.

Πώς περιμένεις είναι το ζόρι.

Οι περισσότεροι φίλοι μου που δεν καπνίζουν, φύγανε στο εξωτερικό (σε ένα ιδανικό σύμπαν θα ήθελα κάποτε να το κόψω

απλά όχι σήμερα)

άλλοι μένουν, μερικοί ξοδεύουν, μερικοί ξοδεύονται, μερικοί δουλεύουν τόσο όσο πρέπει, μερικοί καθόλου, μερικοί

περνάνε ολόκληρη θάλασσα για να πεθάνουν κάπου πιο ήρεμα, και μερικοί περιμένουν στη στεριά να αποκτήσουνε ταυτότητα

μόλις δούνε τους άλλους να πλησιάζουνε τη Γη Τους

Τσεκ πόιντ.

Συγχαρητήρια.

 

Μερικοί σπέρνουν βόμβες-όχι στα αεροδρόμια, δηλαδή, μάλλον και στα αεροδρόμια αλλά αυτοί είναι άλλοι. Μερικοί σπέρνουν βόμβες ο ένας μέσα στον άλλον

και εκεί που τελειώσανε, χτίζονται μικρά εκκλησάκια που μετά ξεχνιούνται μέχρι να τα ρίξουν, για να περάσει από κει ο νέος περιφερειακός

έτσι όπως κάποιοι γεμίζουν την αναμονή, περιφερειακά, περιμένοντας μόνο

με το ζεν τους ακουμπισμένο στη βαλίτσα.

Εγώ πιο πολύ σκέφτομαι τα τσιγάρα που θα κάπνιζα, να, ο καπνός που φεύγει μόνο, ποτέ δεν επιστρέφει,

ένας άξονας,

να ξέρεις γύρω από ποιο άχρηστο πλαίσιο κινείσαι σήμερα, να πάρεις τα συγχαρητήρια, που διάβασες όσο έπρεπε, που μπόρεσες όσο έπρεπε και ένιωσες τις βόμβες να σκάνε μέσα σου και έξω σου με ψυχραιμία και λογική και όπως έπρεπε, και όπως έπρεπε

ερωτεύτηκες στην πρώτη ματιά, τσεκάροντας πρώτα φυσικά ταυτότητα και δίπλωμα οδήγησης και άδεια παραμονής, και ήταν αμοιβαίο (τσεκ πόιντ) μόλις σιγουρεύτηκε ότι ξέρεις από πολιτική και ζώδια

ήταν αμοιβαίο

να πεθάνεις στο τέλος.

Άλλα πέρασες τον έλεγχο, έφτασες εδώ με το πλαίσιο και το όνομα και τον χαρακτήρα σου κάτω από τη μασχάλη εισπνέοντας και εκπνέοντας ζεν

και σου αξίζουν συγχαρητήρια

και σου αξίζει ένα τσιγάρο, ακουμπώντας κουρασμένα την πλάτη στον τοίχο

-αν καταφέρεις να βρεις το καπνιστήριο στην ώρα σου-

αλλιώς πολύ φοβάμαι, έχεις κι άλλη αναμονή

και μία ολόκληρη θάλασσα να περάσεις.

Σχεδόν τσεκ πόιντ- σχεδόν γκέιμόβερ.

Marianna says: «Η έκθεση Cun’t Behave θα φιλοξενηθεί στο Art Core από την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου έως την Τρίτη 28 Νοεμβρίου. Μάθε περισσότερα εδώ»