Διάβασέ μου | Η εμπειρία μιας εθελόντριας!

Φιλιώ Γαβριηλίδου

Είναι Παρασκευή, 10:25 το πρωί. Πηγαίνω στην πρώτη μου συνάντηση με την ομάδα. Βρισκόμαστε στο 5ο παράρτημα ΚΑΠΗ Θεσσαλονίκης. Πρόκειται να διαβάσουμε ένα μικρό απόσπασμα από την «Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι» του Μίλαν Κούντερα. Έχω το κείμενο εδώ και λίγες μέρες και ανυπομονώ. Το έχω διαβάσει ήδη πολλές φορές και προσπαθώ να φανταστώ τι με περιμένει. Ό,τι κι αν κατάφερα να φανταστώ τελικά ήταν λίγο.

Φιλιώ Γαβριηλίδου Podcaster, blogger http://phyllisgabriel.com/

10:30. Μπαίνουμε στην αίθουσα και μας περιμένουν εκεί τρεις κυρίες. Ημέρα εκδρομής σήμερα κι έτσι έχουμε πολλές απουσίες. Αυτό όμως δεν αποτελεί εμπόδιο. Όμορφες, περιποιημένες κυρίες μας χαμογελούν και μας καλωσορίζουν.

Συστηνόμαστε. Η ανάγνωση ξεκινά και είμαστε όλες συνεπαρμένες από το κείμενο και τη δυναμική του. Τα θέματα είναι το «ελαφρύ» και το «βαρύ», οι επιλογές ζωής, το παρελθόν και η επανάληψή του. Διόλου εύκολα ζητήματα που σηκώνουν πολλή σκέψη και έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν πολύ δυνατά συναισθήματα.

Μας μιλούν για τις ζωές τους, τις επιλογές που έκαναν, για όσα έμαθαν και μαθαίνουν ακόμα. Για το αν θα επέλεγαν ή όχι να επαναλάβουν την ίδια ζωή και τι θα σήμαινε αυτό. Για το βάρος του να αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωής σου.

Χαμογελά η καρδιά μου. Συζητάμε και αισθάνομαι τη σοφία τους να πλημμυρίζει την αίθουσα κι έχω την αίσθηση πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο τριγύρω, πως έχει σταματήσει ο κόσμος για να ακούσει όσα έχουν να πουν.

Πόσα πράγματα δεν έχουμε να μάθουμε από τους ανθρώπους που βρίσκονται στη λεγόμενη τρίτη ηλικία; Με ενοχλούν τέτοιοι όροι. Τι θα πει τρίτη ηλικία; Τέτοιες λέξεις είναι σχεδιασμένες για να μας βάζουν σε κουτάκια, να μας κάνουν να αισθανόμαστε πως δεν ανήκουμε μαζί, πως είμαστε διαφορετικοί και πως αυτό είναι το φυσιολογικό. Οι νέοι με τους νέους, οι γέροι με τους γέρους, τα παιδιά με τα παιδιά. Εκείνα όμως που έχουμε να μάθουμε αν συνειδητοποιήσουμε την ομορφιά του να συνυπάρχουμε είναι τόσο πολλά και σημαντικά. Όσο δεν το συνειδητοποιούμε και επιτρέπουμε να δημιουργούνται νοητά σύνορα, που μας σταματούν από το να ανήκουμε, χάνουμε την ουσία της ζωής. Πόσο λιγότερο θα παιδευόμασταν αν όντας νέοι δεχόμασταν να μάθουμε από τους πιο μεγάλους και πόσο νεότεροι θα αισθανόμασταν αν όντας μεγαλύτεροι συνυπήρχαμε αρμονικά με τις νεότερες γενιές και μεταδίδαμε όσα η ίδια η ζωή μας έχει μάθει;

11:30. Κλείνουμε τη συζήτηση απρόθυμα. Πώς να σταματήσεις τόσο όμορφες και ουσιαστικές συζητήσεις; Αποχαιρετιόμαστε.

Η πρώτη μου συνάντηση με την ομάδα ήταν μοναδική. Όταν δήλωσα συμμετοχή στη «Διάβασέ μου» δεν είχα ιδέα τι με περίμενε και πόσο πολλά είχα να μάθω και να πάρω από τους ανθρώπους που θα επισκεπτόμασταν για να διαβάσουμε μαζί τους κάποιο απόσπασμα. Ακόμα κι εκείνη η πρώτη συνάντηση στο Δημαρχείο που στόχο είχε να κατατοπίσει τους νέους εθελοντές και να τους δώσει μια μικρή γεύση του τι θα ακολουθούσε δεν κατάφερε να χωρέσει όσα  θα μετέδιδε η ίδια η εμπειρία.

Η ομορφιά είναι στο να δίνεις. Δεν ξέρω όμως τελικά ποιος δίνει και ποιος παίρνει σε αυτές τις συναντήσεις. Το σίγουρο είναι πως φεύγω κάθε φορά με μια καρδιά γεμάτη κι ένα χαμόγελο όλο φως.

 

***

Η ομάδα «Διάβασέ μου» είναι μια άτυπη εθελοντική ομάδα της οποίας τα μέλη επισκέπτονται ιδρύματα, ευπαθείς ομάδες, δημοτικές βιβλιοθήκες, νοσοκομεία, γηροκομεία & οργανισμούς και με όχημα ένα λογοτεχνικό κείμενο δημιουργούν παρέες που συζητούν, επικοινωνούν, ανοίγονται και βελτιώνουν μέσα από τη λογοτεχνία τη σκέψη τους και τη στάση τους απέναντι στη ζωή.

 

Marianna says: «Αν θέλεις κι εσύ να συμμετέχεις ενεργά στο publiSHIT, μπορείς να γίνεις αρχισυντάκτης, συντάκτης ή και πρωταγωνιστής. Μάθε περισσότερα στην Αίθουσα Σύνταξης»