Δημήτρης Παπαδόπουλος: «Χρειάζονται πολλά ανώνυμα ρυάκια για να γίνει ο ποταμός»

Μαρία-Άννα Τανάγια

Πρωταγωνιστεί στην ανεξάρτητη παραγωγή «Έξοδος 1826», μια ταινία που αφορά στην ιστορία 120 αντρών από τη Σαμαρίνα Γρεβενών και τα γύρω χωριά που έσπευσαν να βοηθήσουν στην Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Υποδύεται τον καπετάνιο Μίχο Φλώρο, εκείνον που πρωτοστάτησε στο εγχείρημα και μας μιλά για τη δική τους «έξοδο» στους κινηματογράφους.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Θα ήθελα να θυμηθείτε τη στιγμή όταν ο Βασίλης Τσικάρας σας πρότεινε το ρόλο. Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη;

Τέλεια, πάμε για καινούργιες περιπέτειες.

Διαβάζοντας το σενάριο, τι είναι εκείνο που σας συγκίνησε περισσότερο στην ιστορία των παιδιών της Σαμαρίνας;

Η αγνή και τίμια στάση όλων απέναντι στο γεγονός. Όταν ο σκοπός είναι ιερός δεν διαπραγματεύεσαι. Εκφράζεις τη γνώμη σου ελεύθερα, αλλά προχωράς. Ο λόγος του Καλογιάννη, της Ελένης, του Λιάκου και της Ελευθερίας, για τα παιδιά, τους ηλικιωμένους, τους αβοήθητους και τον τόπο μας, με ξεπερνά.

Ποιο είναι το κυριότερο μήνυμα που περνά για σας αυτή η άγνωστη στους περισσότερους πτυχή της ιστορίας;

Χρειάζονται πολλά ανώνυμα ρυάκια για να γίνει ο ποταμός. Όλοι είμαστε, ο καθένας με τον τρόπο του, υπεύθυνοι για τη ζωή. Ήρωες, είναι όλοι οι άνθρωποι.

Η ταινία διαφέρει κατά πολύ από τις παλιές ελληνικές ταινίες που είχαμε συνηθίσει να παρακολουθούμε. Πώς θα την περιγράφατε σε κάποιον που δεν την έχει δει ακόμα;

Ως road movie του 1826. Ακολουθεί την πορεία, καθώς και τον εσωτερικό αγώνα 27 ανδρών να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους. Παράλληλα, παρακολουθούμε την αγωνία όλων αυτών που έμειναν πίσω για να τους περιμένουν. Σ’ ένα τρίτο, παράλληλο σύμπαν σκιαγραφεί τους αντιπάλους. Κι εκεί οι ίδιες αγωνίες, οι ίδιοι φόβοι, οι ίδιες απώλειες. Σ’ ένα πόλεμο είναι όλοι χαμένοι.

Ποια στιγμή των γυρισμάτων δεν θα ξεχάσετε και για ποιο λόγο;

Δεν θα ξεχάσω τις μαζώξεις με τα ανέκδοτα του «Μπούσια». Επίσης, την τελευταία μέρα που γυρίζαμε την τελική μάχη και μαζεύτηκε πολύς κόσμος από τη γύρω περιοχή. Όταν «πέθαινε» κάποιος έκλαιγαν όλοι. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόσους ανθρώπους να δουλεύουν τόσο πολύ και να είναι τόσο χαρούμενοι.

Ως θεατής ποια θεωρείτε πως είναι η πιο συγκινητική στιγμή της ταινίας;

Κάθε φορά που βλέπω την ταινία κάτι καινούργιο με συγκινεί. Τελευταία, είμαι ξετρελαμένος με τις φάτσες των Τούρκων στο τέλος της ταινίας.

Ποια είναι τα σχόλια που λαμβάνετε από όσους έχουν παρακολουθήσει την ταινία;

Δεχόμαστε πολύ αγάπη από τον κόσμο και τον ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας στηρίζει.

Για ποιο λόγο θα προτείνατε σε κάποιον να δει την ταινία;

Επειδή είναι πραγματικά καλή και αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο στη μεγάλη οθόνη. Η ελληνική φύση (ΟΜG), το έμψυχο υλικό μπροστά και πίσω απο τις κάμερες, η υπέροχη μουσική, όλα αυτά μαζί, δημιουργούν κινηματογράφο.

Πόσο δύσκολο/εύκολο είναι να δημιουργεί κανείς εν καιρώ κρίσης;

Η κρίση, ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής, μας βοηθάει να δούμε τα πράγματα καθαρότερα. Η ουσία γίνεται οδηγός και η αλήθεια μονόδρομος. Έτσι έγινε και στην ταινία μας. Ένα καθαρό όραμα, που συσπείρωσε γύρω του τους καταλληλότερους δημιουργούς. Όσους το πίστεψαν δηλαδή. Όλοι βοήθησαν με την καρδιά τους. Όπως και τα παιδιά της Σαμαρίνας.

Ποιο είναι το πιο τρελό σας όνειρο που θέλετε να πραγματοποιηθεί τα επόμενα χρόνια;

Να σταματήσουν οι πόλεμοι, η βία και το μίσος παντού και για πάντα.

Marianna says: «Εάν θέλεις, μπορείς να διαβάσεις και τη συνέντευξη του Λεωνίδα Κακούρη, ο οποίος απάντησε στις ίδιες ερωτήσεις εδώ, να μάθεις περισσότερα για την ταινία στην επίσημη ιστοσελίδα της και να δεις το πρόγραμμα των προβολών σ’ ολη την Ελλάδα στη Fan Page της».