Do- Nation Day Thessaloniki | Η ιστορία μιας παρέας που γράφει… ιστορία

 

Μαρία-Άννα Τανάγια

Χριστούγεννα 2014. Ο Χρήστος Εξαρχόπουλος μέσω Facebook αρχίζει και χαρτογραφεί  τους άστεγους της πόλης. Κάθε μέρα, πολλές φορές μέσα στην ίδια μέρα, τα posts του εμπερικλείουν πληροφορίες όπως: «στην Τσιμισκή 108, θα βρείτε έναν άστεγο, μόλις τώρα μίλησα μαζί του, του αγόρασα ένα σάντουιτς κι έχει ανάγκη από παπούτσια», αλλά και «στην Εγνατία ζει μια κυρία που έχει ανάγκη από ένα μπουφάν».

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

Βλέποντας, υποθέτω, πως οι ανάγκες αυτών των ανθρώπων -που κάνουμε ότι δεν τους βλέπουμε προσπερνώντας τους καθημερινά- οδήγησε σε περισσότερες εκκλήσεις: «Θέλουμε μπουφάν, παπούτσια, κασκόλ…». Μέσω Facebook έβρισκε λύσεις και ανθρώπους πρόθυμους να προσφέρουν ζεστά είδη και τρόφιμα και κάθε κρύο βράδυ άρχιζε απλά να τα μοιράζει σε όσους τα είχαν πραγματικά ανάγκη.

Παραμονή Χριστουγέννων 2014. Υποθέτω πως το «πνεύμα» χτύπησε και τη δική μου πόρτα και αποφάσισα να επικοινωνήσω μέσω inbox με τον ίδιο, με σκοπό να του δώσω κάποια λίγα πράγματα. Μου έδωσε ραντεβού στο L’ autre Café. Εκείνη τη μέρα, είχα την τύχη να ζήσω τη «στιγμή» που άρχισε η offline κινητοποίηση. Ο Χρήστος Εξαρχόπουλος και η Έλενα Αγγελίδου συζητάνε και μεταξύ γνωστών αβροτήτων πετάνε την ιδέα: «Να κάνουμε ένα event για να συγκεντρώσουμε περισσότερα είδη και χρήματα για τους άστεγους». Ξέρω την τρέλα της Έλενας, είμαι σίγουρη για την τρέλα του Χρήστου, οπότε αναμένω απλά στην οθόνη του υπολογιστή για τις… εξελίξεις.

«Μωρό μου, μπορούμε να ετοιμάσουμε ένα ραδιοφωνικό σποτάκι; Τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου έχουμε event!», μου λέει η Έλενα στο τηλέφωνο και προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς πάνε να κάνουν: Για πρώτη φορά, τα bars της πόλης ενώνονται για ένα σκοπό: επιλέγουν μια –«νεκρή» για διασκέδαση- μέρα και αποφασίζουν να δώσουν τα έσοδα αυτής με σκοπό να αγοραστούν κι άλλα πολύτιμα είδη για τους άστεγους. Είμαι σίγουρη για την αποτυχία του. Πότε, άλλωστε, αυτή η πόλη ενώθηκε για κάτι χωρίς γκρίνιες, καβγάδες, μεμψιμοιρίες και άλλα τέτοια ευχάριστα; Ευτυχώς, διαψεύστηκα.

Η συνέχεια γράφτηκε στην ιστορία. Τα μέρη όπου συγκεντρώνονταν τα είδη ξεχείλισαν από ρούχα και τρόφιμα, τα bars που συμμετείχαν στη δράση ξεχείλισαν από κόσμο που βγήκε Δευτεριάτικα μόνο γι’ αυτό το σκοπό, οι ψυχές μας ξεχείλισαν από αισιοδοξία καθώς το σαββοπουλικό κλισέ «οι παρέες γράφουν ιστορία», κοίτα να δεις, ισχύει!

Οι επόμενες μέρες είχαν ακόμα μεγαλύτερο τρέξιμο για εκείνους. Το σημαντικό χρηματικό ποσό που συγκεντρώθηκε έπρεπε να μετατραπεί σε άπειρα είδη: από sleeping bags και μπουφάν μέχρι αφρόλουτρα και νυχοκόπτες. Με τη βοήθεια της Άρσις και έπειτα από πολλές-πολλές ώρες που αφιέρωσαν σ’ αυτό το σκοπό, αποστολή εξετελέσθη!

9 Νοεμβρίου 2015:  Φυσικά και δεν εφησυχάζουν ποτέ αυτοί οι τύποι. Φυσικά και δεν μπορούν να μείνουν αμέτοχοι σε αυτά που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες που περνούν από την πόλη.  Γι’ αυτό, ενώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους, κινητοποιούν bars, djs, καλλιτέχνες, συγκεντρώνουν και πάλι «για κάποιους πολύτιμα-για εσένα αυτονόητα» είδη, σε θέλουν πάλι στο πλευρό τους. Do-nation Day, λοιπόν, γιατί αν υπάρχει κάτι που μας διδάσκει αυτή η ιστορία είναι πως όταν σκέφτεσαι έναν αποτελεσματικό τρόπο για να προσφέρεις, το μόνο που μένει, είναι να σηκωθείς και απλά να το κάνεις.

Marianna says: «Τα είδη που συγκεντρώνονται είναι: Μπουφάν, αθλητικά παπούτσια, γάντια, κάλτσες, σκούφοι, κασκόλ, γαλότσες, τσάντες πλάτης, φόρμες, αδιάβροχα, ζακέτες, μικρά νερά (500ml), κρουασάν, σταφίδες χουρμάδες, κονσέρβες (όχι κρέας), χυμοί σε μικρή συσκευασία, διάφορες πάνες, μωρομάντηλα, σερβιέτες. Οι διοργανωτές σε παρακαλούν να φέρεις αποκλειστικά και μόνο κάτι από τα παραπάνω, δε θα δεχτούν άλλα είδη. Περισσότερα για τα bars και τους djs που συμμετέχουν θα βρεις εδώ»!