Δωρεά Μαλλιών | Η ιστορία μιας κοτσίδας  

Λιουντμίλα-Μελίνα Κωνσταντινίδη

Θα σας γυρίσω μερικά χρόνια πριν, όταν ήμουν 10 ετών και η μαμά μου έδενε τα πλούσια μαύρα μαλλιά μου ενώ εγώ παραπονιόμουν πως μου αρέσουν λυτά. Στη γωνία τα έλυνα, όμως, τα έπιανα τόσο ατσούμπαλα που μετά με έπαιρναν χαμπάρι από τα «κοκκοράκια».  Μετά από 13 χρόνια, τα μαλλιά μου με το ζόρι ακουμπάνε το σβέρκο μου και ήταν εκείνα που τελικά καθόρισαν τη ζωή μου. Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος έχει στη ζωή του ένα σκοπό. Έναν λόγο που θα ξυπνάει το πρωί. Για εμένα είναι τα δικά σου μαλλιά και εκείνο το χαμόγελο που θα χαρίσουν…

Λιουντμίλα-Μελίνα ΚωνσταντινίδηΣυντονίστρια της καμπάνιας "Donate Hair Greece"http://donatehair.gr/

Είναι Σεπτέμβριος του 2013. Αποφασίζω να κόψω τα μαλλιά μου περίπου 40 εκατοστά για να τα στείλω σε έναν Οργανισμό στην Αμερική για να γίνουν περούκα για παιδιά με καρκίνο. Ένιωθα άγχος μήπως το νέο μου κούρεμα δεν μου πήγαινε. Έκλεισα τα μάτια στην καρέκλα της κομμώτριας και ένιωσα πως, μαζί με το κεφάλι μου,  έγινε πιο ελαφριά και η ψυχή μου. Την ίδια στιγμή, η κολλητή μου δακρύζει ενώ δεν μου περνά κάν από το μυαλό να βγάλω μια φωτογραφία, ξέρωντας μέσα μου πως αυτή την στιγμή δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Το πακέτο μου ταξιδεύει από πελάγη και στεριά, όπως και το άρθρο που γράφω στη συντακτική στέγη που αρθογραφούσα τότε. Ο τίτλος: «Δωρεά Μαλλιών: Μπορείς και εσύ να βοηθήσεις». Τον ίδιο τίτλο έχει έως σήμερα και η σελίδα στο  Facebook. Έψαχνα έναν δελεαστικό τίτλο και αυτός τα έκρυβε όλα: τη σιγουριά πως μπορείς να το κάνεις, την αγάπη και την προσφορά, τη συλλογικότητα που κρύβει το «εσύ». Το email μου γέμισε απορίες. «Μελίνα θέλω και εγώ να δωρίσω τα μαλλιά μου», ήταν η φράση-κλειδί. Ξεκινάμε. Γίναμε 9, γίναμε 20, γίναμε 50, γίναμε 100.

Ξεκινώ να μπαίνω στις ζωές των ανθρώπων, γίνομαι η φίλη Μελίνα, η κόρη Μελίνα.

Φτάνουμε καλοκαίρι 2014. Βρίσκομαι στη Ρόδο για δουλεία. Η Δωρεά Μαλλιών έχει ξεκινήσει δειλά να οργανώνεται. Καθοριστικό ρόλο στην απογείωσή της έπαιξε το δώρο του Στέλιου, ένα τάμπλετ. Δημιουργώ τη σελίδα στο Facebook και η αγάπη γίνεται κύμα,  ένα κύμα που άλλοτε με ανεβάζει ψηλά στο ουρανό κι άλλοτε με πνίγει.

«Ελπίζουμε να γίνει και Οργανισμός στην Ελλάδα», «και τα παιδιά μας το χρειάζονται», «μόνο Αμερική μπορούμε να τα στείλουμε, εδώ»;. Τα μηνύματα πολλά κι εγώ τρομαγμένη για το τι πρέπει να κάνω. Είμαι 23 χρονών δεν μπορώ να στήσω έναν Οργανισμό, γιατί να το κάνω εγώ; Δεν είμαι πλούσια, δεν είμαι ικανή, δεν ξέρω να το κάνω. Τα μηνύματα γίνονται ολοένα και περισσότερα. Παίρνω τη μεγάλη απόφαση. Πρέπει να το κάνω κι ας μην πετύχει. Τι έχω να χάσω; Είχα μια σελίδα στο facebook, πολύ όρεξη και λίγα λεφτά.

Κάθε όνειρο έχει ένα κόστος, ένα κόστος ψυχικό και ένα κόστος πρακτικό. Αγαπούσα αυτό που ήθελα να φτιάξω, αγαπούσα το σκοπό του, αγαπούσα εκείνον το μαγικό τρόπο που έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται περισσότερο άνθρωποι. Ένιωθα ατρόμητη, ανίκητη απέναντι στη θέληση μου.

δωρεά μαλλιών, η ιστορία μιας κοτσίδας

Γυρνάω Θεσσαλονίκη με τις αποσκευές μου και βρίσκω ένα φίλο που θέλει να στήσουμε μαζί τον Οργανισμό. Μετά έρχονται οι κάμερες, μετά έρχεται η ομάδα, μετά έρχονται τα κομμωτήρια, οι δεκάδες δωρητές, τα δεκάδες μηνύματα. Μετά έρχονται και τα προβλήματα, τα λάθη, η αδυναμία.

Αδύναμη να αντιμετωπίσω την Ελλάδα και τη γραφειοκρατία της, τους ανθρώπους που δε διστάζουν να εκμεταλλευτούν την αθωότητα μου. Περνάω βράδια χωρίς ύπνο, με μοναδικό άγχος πότε θα γίνει το όνειρό μας πραγματικότητα.

Μαζί με την απέραντη αγάπη, το σεβασμό, την υποστήριξη ήξερα πως θα αντιμετώπιζα και τον πόλεμο, την αμφιβολία, την εκμετάλλευση. Δεν ήθελα να κρατήσω τίποτα από όλα τα άσχημα. Ένα μήνυμα μπορούσε να με κρατήσει σταθερή.

 “Η δωρεά έκανε τα παιδιά μου καλύτερους ανθρώπους”, “έζησα την πιο όμορφη στιγμής της ζωής μου, σας ευχαριστώ”, “το ζήσαμε κι εμείς”.

Συγκίνηση.

Η κυρία Μαρία έχασε την κόρη της από καρκίνο, 40 χρονών, θέλει να δώσει την εφηβική της κοτσίδα.

Μια φίλη από Ξάνθη, έχασε τη γιαγιά της από καρκίνο και θέλει να βοηθήσει.

Μια γυναίκα από Γρεβενά, έχασε το γιο της από καρκίνο, 9 χρονών, θέλει να δώσει την παιδική της κοτσίδα.

Μια κοπέλα από Αθήνα,  άτομο με αναπηρία, θέλει να βοηθήσει.

Μια άλλη φίλη από Αθήνα έχει καρκίνο και θέλει να δώσει τα μαλλιά της  στα παιδιά πριν της πέσουν.

Μια γυναίκα από Καστοριά που ο γιος της έχει καρκίνο, θέλει να δώσει τα μαλλιά της.

δωρεά μαλλιών, η ιστορία μιας κοτσίδας

Πόσο υπέροχη, αλήθεια, είναι η αλληλεγγύη. Ξεπέρνα τα πάντα. Ξεπερνάει την ίδια τη ζωή. Εκπλήσσει, ενώνει. Είναι σαν εκείνο το φιλί που σου δίνει η μαμά, το βράδυ πριν κοιμηθείς. Γεμίζει την ψυχή σου, το θυμάσαι πάντα και νιώθεις αχόρταγος. Θέλεις συνεχώς να προσφέρεις, συνεχώς να ψάχνεις αφορμές να το νιώσεις. Δίνεις αίμα, δίνεις μαλλιά, δίνεις τρόφιμα, δίνεις νερό.

Μετά από έναν χρόνο, βρίσκομαι στην Αθήνα, εκεί που η Δωρεά θέλησε να με πάει. Είμαι κοντά στο όνειρο μου. Καρτερώ εκείνο το φιλί της μαμάς. Για να κλείσω πάλι τα μάτια μου όπως πριν δυο χρόνια και να νιώσω την ψυχή μου πιο ελαφριά.

δωρεά μαλλιών, η ιστορία μιας κοτσίδας

Ελπίζω να σε έπεισα ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Ό,τι σου λείπει δημιούργησε το. Η δημιουργία είναι θαύμα. Ό,τι δεν σου αρέσει, άλλαξε το. Μην περιμένεις να το αλλάξει ο άλλος. Θες να κάνεις ένα μαγαζί, θέλεις να κάνεις έναν οργανισμό, θες να γράψεις ένα βιβλίο, να σχεδιάσεις ρούχα. Κάν’ το, όποιο κι αν είναι το όνειρό σου. Μην κολλάς στα προβλήματα. Κι εγώ κόλλησα, κι εγώ φοβήθηκα. Μα τα όνειρα είναι για να πραγματοποιούνται. Κι έχω πολλά ακόμα να πραγματοποιήσω. Η Δωρεά είναι μόνο η αρχή.

Marianna says: «Μάθε για τη δωρεά μαλλιών με μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα της καμπάνιας, αλλά και στη Fan Page, διάδωσε το κι ετοιμάσου να αποχωριστείς κι εσύ την κοτσίδα σου σκορπώντας χαμόγελα»!