101 Εισαγωγή στην Κοινωνιολογία | Μη μου την παράσταση τάραττε

Χριστίνα Νεδέλκου

Με αφορμή μία εκπληκτική παράσταση, την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» (με μία ασύλληπτη Νένα Μεντή), συνάντησα για ακόμη μία φορά ένα από τα απεχθέστερα είδη ανθρώπων: τον ασεβή και απαίδευτο θεατή.

Χριστίνα Νεδέλκου

Κάθε είδους θέαμα, είτε πρόκειται για κινηματογράφο, είτε για θέατρο, είτε για οποιοδήποτε άλλη μορφή μαζικής ψυχαγωγίας, διέπεται από ένα σύνολο άγραφων κανόνων. Για ένα πολύ απλό λόγο: Το παρακολουθείς μαζί με άλλους ανθρώπους. Κατά συνέπεια, οφείλεις να ανασύρεις από τα βάθη της λήθης τους όποιους τρόπους καλής συμπεριφοράς πιθανόν έμαθες κάποια στιγμή σε πολύ νεαρή ηλικία.

Στο θέατρο τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα. Οφείλεις να σεβαστείς και τους ηθοποιούς, που εκείνη τη στιγμή μία κάποια αυτοσυγκέντρωση τη θέλουν για να ερμηνεύσουν και να σε ευχαριστήσουν, αλλά και τους θεατές, που η άδικη μοίρα τους έριξε στο δρόμο σου ή στο διπλανό κάθισμα. Καταλαβαίνω τον εκνευρισμό σου. Ή και όχι.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και η έγκαιρη προσέλευση είναι μια αρχή. Οι ώρες έναρξης των παραστάσεων υπάρχουν για συγκεκριμένο λόγο. Τον προφανή. Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: Έστω ότι μια παράσταση ξεκινάει στις 9. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί ότι εκείνη την ώρα οφείλεις να βρίσκεσαι ήδη στη θέση σου. Όχι να κάνεις ένα τελευταίο τσιγάρο στο φουαγιέ, να ψάχνεις parking, να ξεκινάς από το σπίτι. Αλλιώς, στα εισιτήρια θα αναγραφόταν κάτι πιο γενικό, παραδείγματος χάριν ώρα έναρξης: περίπου στις 9, αλλά μη το δένεις και κόμπο.*

*Εδώ υπάρχει ένα μικρό ελαφρυντικό στους απανταχού αργοπορημένους, καθώς η ευθύνη τούς βαραίνει εξ ημισείας με τους υπεύθυνους θεάτρων, οι οποίοι θα όφειλαν να απαγορεύουν την είσοδο σε όσους φτάνουν μετά το πέρας συγκεκριμένης ώρας.

Φυσικά και υπάρχει συνέχεια. Το πόσο θα κρατήσει εξαρτάται από τη διάρκεια της παράστασης, την οποία, επαναλαμβάνω, παρακολουθείς μαζί με άλλους θεατές. Είναι σημαντικό να θυμάσαι, λοιπόν, ότι πλέον δε βρίσκεσαι σπίτι σου. Αυτό σημαίνει πως οφείλεις να τηρείς κάποιους απλούς και βασικούς κανόνες. Για αρχή, κλείσε το κινητό σου. Ή , έστω, βάλ’ το στο αθόρυβο. Καλό θα ήταν να μην πιάσεις ψιλή κουβέντα με την παρέα σου. Θέλεις να σχολιάσεις την παράσταση; Βγες μετά για ένα ποτό και ανάλυσε την μέχρι τελικής πτώσης. Θέλεις να συζητήσεις για τα νέα μέτρα, τα προβλήματα στη δουλειά, τα τελευταία κουτσομπολιά που έμαθες; Μην πας καθόλου στην παράσταση, βγες απευθείας για ποτό.

Τα δύσκολα πέρασαν. Μια τελευταία λεπτομέρεια έμεινε, η οποία θα εκτιμηθεί ιδιαιτέρως. Απόφυγε να τσαλαπατήσεις το σύμπαν, εγκαταλείποντας την αίθουσα περίπου δύο δευτερόλεπτα μετά το τέλος της παράστασης. Εκτός από την ενόχληση που θα προσφέρεις αφειδώς σε όποιον βρεθεί στο διάβα σου είναι, το λιγότερο, αγενές για τους ηθοποιούς. Είτε σου άρεσε, είτε όχι αυτό που παρακολούθησες μπορείς να σεβαστείς την προσπάθεια και τον κόπο τους.

Και επειδή τα τσιτάτα κάνουν μεγαλύτερη εντύπωση, αρκεί να μάθεις ότι «η ελευθερία ενός ατόμου πρέπει να φτάνει ως το σημείο που δεν παραβιάζει την ελευθερία των άλλων». Αποστήθισέ το.