Φάκελος Οργή | Μετουσιώνοντας την αγανάκτηση

Ναταλία Τσούλου

Δύο δρόμοι υπάρχουν για να ακολουθήσει η οργή: η δημιουργία και η βία. Η βία (ο τρόπος με τον οποίον κάποιοι επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν το θυμικό τους) δεν αποτελεί επιλογή. Ψάχνω έναν τρόπο, λοιπόν, η οργή μου να γίνει δημιουργική, να μετουσιωθεί σε κάτι. Από να χαθεί στην απραξία, επιλέγω απλά να αποκλειστεί.

Ναταλία Τσούλου

Θέλω να ορθώσω ανάστημα. Να μην φοβάμαι. Ο φόβος είναι επικίνδυνο πράγμα. Μας κάνει εσωστρεφείς, μας τρώει και μας πετάει. Άδειους και ανήμπορους. Δε θέλω να φοβάμαι, λοιπόν, γιατί με αυτόν τον τρόπο δίνω χώρο σ’ αυτούς που θα το εκμεταλλευτούν, χώρο που μπορούν να τον γεμίσουν με βία. Εκεί βρίσκεται το πάτημα.
Ποιος πρέπει να είναι σε θέση να θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα του ανθρώπου; Και με την ανοχή ποιων; Ποιας αρχής; Πού είναι επιτέλους αυτό το κράτος προστασίας του πολίτη, να πρωτοστατήσει σε αυτόν τον αγώνα της αξιοπρέπειας, της δημοκρατίας, της ζωής; Στο δικαίωμα της διαφορετικότητας;
Κάποιοι από αυτούς που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας (με μία γενικότερη έννοια) κυκλοφορούν ανενόχλητοι. Αντιθέτως, έχω δει πολλάκις να περιορίζονται με περίσσια ευκολία, άνθρωποι που έχουν κάνει μικρή ζημιά στο δημόσιο, άλλοι που πωλούν μικροπράγματα στους δρόμους, ακόμα και αυτοί στους οποίους αποδόθηκαν άδικα ευθύνες. Ευθύνες τις οποίες πλήρωσαν με φυλάκιση ή ξύλο.

Άλλοι βέβαια, που είναι σε θέσεις «υψηλές» δεν μπορούν να υποστούν κυρώσεις. Ή αν πάλι τις δεχθούν, πιθανά να γίνει συνοδεία vip υπηρεσίων. Τι κι αν κλέβουν χρήματα, όνειρα, ζωές; Τι κι αν κλέβουν μέλλον; Τι κι αν χρησιμοποιείται απροκάλυπτα η βία, η κινδυνολογία, ο εκφοβισμός, η καταστροφολογία; Τι κι αν αφήνουν να προάγεται ο φασισμός με τον έναν ή τον άλλο τρόπο; Καλύπτοντας, αγνοώντας ή δείχνοντάς του ανοχή;

Παρατηρούμε καθημερινά τη σαπίλα να περιφέρεται σε πολλά επίπεδα, τα φαινόμενα βίας να αυξάνονται, την απόγνωση στα μάτια του κόσμου, τα άγχη, τους φόβους, την αβεβαιότητα. Σίγουρα δεν είμαι μόνο εγώ που παρατηρώ τη γενικότερη σήψη της κοινωνίας και τα καθημερινά της αποτελέσματα στον κόσμο. Αλλά είμαι κι εγώ που δεν κάνω κάτι γι’ αυτό.
Θέλουμε να μιλάμε για πολιτισμό σε μία χώρα που άνθρωποι δέρνονται, που τους παρατάνε, τους αλυσοδένουν και επιπλέον τους κατηγορούν -γιατί ανήκουν σε μειονότητα. Θέλουμε να λεγόμαστε και Ευρωπαϊκή Ένωση (να μην ανοίξω το στόμα μου), τη στιγμή που δεν είμαστε σε θέση να υπερασπιστούμε ή -το λιγότερο- να συμβαδίσουμε με τα ανθρώπινα δικαιώματα; Ανεπτυγμένη χώρα, δεν είναι μόνο αυτή στην οποία μπορούμε να σουλατσάρουμε, φορώντας ωραία συνολάκια και βγαίνοντας βόλτα στην παραλιακή για να κάνουμε επίδειξη. Αλλά αυτή, στην οποία οι πολίτες της μπορούν επίσης -τουλάχιστον- να παραμένουν μέρη του ανθρώπινου είδους, κάτι που στις λεγόμενες μη ανεπτυγμένες χώρες, ίσως να είναι πιο αυτονόητο.
Σε μια χώρα, που οι άνθρωποι, αγανακτώντας για τις συνθήκες διαβίωσης, επιβίωσης ή κράτησής τους, έχουν πλέον απομακρυνθεί κατά πολύ από τις συμβατικές μεθόδους διαμαρτυρίας. Γιατί, δυστυχώς, έχουμε δει αυτοκτονίες, απεργίες πείνας και ραμμένα στόματα.

Ας γίνει επιτέλους μέρος της κουλτούρας μας ο σεβασμός και η αγάπη προς τον άνθρωπο, τα ζώα, το περιβάλλον, το καθετί. Ας μάθουμε επιτέλους, πως το να επιβάλλεσαι ή το να κερδίζεις πατώντας επί πτωμάτων, δεν είναι αποδεκτό. Ας αρχίσουν να διδάσκονται αξίες και βιώματα της σημερινής μας κοινωνίας στα σχολεία, στα νέα παιδιά. Εκεί που οι συνειδήσεις ακόμα διαμορφώνονται, ώστε να αποτραπούν οι επικίνδυνες κατευθύνσεις που μπορεί να ακολουθήσει ένας νέος. Εκεί που το ανάχωμα μπορεί να δημιουργηθεί. Εκεί που γεννιέται το πνευματικό και πολιτιστικό κεφάλαιο, που τόσο έχουμε ανάγκη.
Ας αγανακτήσουμε και ας βρούμε τρόπο την αγανάκτηση να την κάνουμε δημιουργία, να σταθούμε αλληλέγγυοι σε όσους έχουν ανάγκη και ενάντια σε όσους θέλουν να καρπωθούν από την οργή που μας ρίχνει στην απραξία. Για το καλό μας.