Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης | Ημέρα πρώτη!

Mαρίνα Κοντού

Ημέρα πρώτη: αναγνωριστική, μέχρι να βρούνε όλοι τους ρυθμούς τους, θεατές και διοργανωτές. Αν και μου «μυρίζει» λίγο low key αυτό το φεστιβάλ, από όλες τις απόψεις. Χαλαρή κινητικότητα, φειδωλοί συμβολισμοί (τα φουλάρια μετρημένα, για να καταλάβεις), περιορισμένες κοσμικότητες (δεν έλειψαν ασφαλώς τα κοσμικά φωτογραφικά ενσταντανέ: την αύρα του έργου τέχνης δεν την κλέβουν οι μηχανές ρε Walter, οι πολιτικοί και οι λοιποί κυνηγοί κύρους τη λαθροτρυγούν).

Mαρίνα Κοντού

Φωτoγραφίες: Έλενα Αγγελίδου

Οργανωτικά, γίνεται κάθε χρόνο και πιο λειτουργικό το Φεστιβάλ θαρρώ, πιο «διεθνών προδιαγραφών». Οι περισσότεροι γκρίνιαξαν για τις –ακατέβατες- τιμές των καρτών (μεγάλες γαρ οι μαύρες τρύπες), εγώ θα γκρινιάξω για τους κανονισμούς. Καταλαβαίνω το σκεπτικό του περιορισμού των τεσσάρων εισιτηρίων ανά ημέρα ανά κάρτα (σα να λέμε ταινίες με το δελτίο), αλλά δεν είναι όλες οι ημέρες ίδιες. Ας επιβάλουν περιορισμό συνολικού αριθμού εισιτηρίων και να κανονίσει ο καθένας την πορεία του.

Το πρόγραμμα πολύ συμμαζεμένο, αν και με ελλείψεις (κάθε χρόνο περιμένουμε να μεταλάβουμε ευλαβικά δανικό σινεμά, φέτος ατυχήσαμε) και κακό προγραμματισμό. Η διασπορά των ταινιών μέσα στις ημέρες μου θυμίζει τα κύματα στη φυσική: όρη και κοιλάδες ενδιαφέροντος. Όσο για την πολιτική των επαναλήψεων, προφανώς παίζουν το ρόλο τους οι συμφωνίες και τα δικαιώματα, αλλά αφού ξέρουν, αυτές που παίζονται άπαξ ιντριγκάρουν το κοινό.

Οι ταινίες: Άκι, Άκι, Άκι. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη περίπτωση σύγχρονου σκηνοθέτη που να αγαπάει τόσο πολύ το σινεμά, αλλά ταυτόχρονα να αγαπάει τόσο πολύ και τους ανθρώπους. Οι ταινίες του είναι ένα συνεχές κινηματογραφικό «Βρες το Γουόλι»: δανεικές ατάκες, βλέμματα, χρώματα, ακόμα και σώματα (εντόπισε τον Jarmusch, τον Fuller ή τον Louis Malle να κάνουν περαντζάδα στις ταινίες του Καουρισμάκι και κέρδισε στιγμές κινηματογραφικής αγαλλίασης). Ο τύπος πρέπει να βλέπει γαλλικό κινηματογράφο τρεις φορές τη μέρα, σα φαρμακευτική αγωγή (η οποία, τώρα που το σκέφτομαι, πρέπει να συνταγογραφηθεί και όσους υποστηρίζουν ότι ο Tarantino κάνει σινεμά και μάλιστα σινεφιλικό.)

Αλλά την ίδια στιγμή, φτιάχνει κάθε φορά με στοργή ένα κινηματογραφικό κουκούλι για να στεγάσει τους λούμπεν τύπους που εποικούν τις ταινίες του. Σύμπαντα κομμένα με ακρίβεια chef pâtissier από το ετοιμόρροπο περιθώριο της κοσμικής ζωής μας. Αλλά τι άλλο είναι το φεστιβάλ από το να μπαινοβγαίνεις σε τέτοια σύμπαντα που απέχουν μία αίθουσα το ένα από το άλλο;

Φτάνει τώρα λόγια, ώρα για έργα. Διότι το σινεμά είναι σαν το σεξ: ή θα μιλάς γι’αυτό ή θα το κάνεις.