Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης | Η…συνέχεια!

Mαρίνα Κοντού

Κυριακή και Δευτέρα του συνωστισμού. Γεμάτα πλακόστρωτα στο Λιμάνι και ουρές στο Ολύμπιον ως το γυάλινο κουτί. Πώς μετράται καλύτερα η επιτυχία όμως;

Mαρίνα Κοντού

Είναι ωραίο πράγμα οι ηλιόλουστες βόλτες να καταλήγουν σε μια αίθουσα. Ωραίο πράγμα που κάθε χρόνο την περίοδο του Φεστιβάλ ο κινηματογράφος μπαινοβγαίνει αυθόρμητα στην καθημερινότητα της πόλης. Δεν είναι καθόλου ωραίο πράγμα να μπαινοβγαίνουν άνθρωποι στις αίθουσες επειδή απλώς κάποιος τους έδωσε μια πρόσκληση. Ή τουλάχιστον, ας το κάνουν, αλλά γίνεται να το κάνουν πιο διακριτικά;

Εκνευριστική, όμως, είναι και η πρακτική των υπεύθυνων στις εισόδους των αιθουσών, που επιτρέπουν να μπαίνει κόσμος στην αίθουσα αρκετή ώρα μετά την προβολή (με όποια ενόχληση συνεπάγεται αυτό), αλλά αφήνουν κόσμο να περιμένει στην ουρά -ενώ δεν έχει αρχίσει η προβολή- για να μη διακόψουν τις διαφόρων ειδών «παρουσιάσεις». Δηλαδή τον ομιλητή να τον σεβαστούμε, τον θεατή όχι;

Και τώρα που μιλάμε για εκνευρισμό, δεν είναι κρίμα που φέτος το Φεστιβάλ φιλοξενεί ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλια στη θεωρία του κινηματογράφου σε διεθνές επίπεδο, τον πρόεδρο της Επιτροπής Thomas Elsaesser και δε σκέφτηκε κανείς, μηδέ το Φεστιβάλ, μηδέ το Τμήμα Κινηματογράφου π.χ., να διοργανώσει μια ομιλία, ένα σεμινάριο, ένα masterclass (που απουσιάζουν γενικώς), κάτι; Όχι ότι θα μας κακόπεφτε κάτι αντίστοιχο για τον Καουρισμάκι (εκτός αν έγινε πρόταση και αρνήθηκαν οι εν λόγω, οπότε πάσο).

Οι ταινίες:

(N)Iceland. Η ισλανδο-νορβηγικής παραγωγής ταινία Στα βαθιά δεν είναι από τις ταινίες που σου αλλάζουν τη ζωή, ούτε κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Είναι όμως μια καλή παραγωγή, χαρακτηριστικό δείγμα της πολύ ενδιαφέρουσας προσπάθειας που γίνεται στην Ισλανδία τα τελευταία χρόνια στο πεδίο του κινηματογράφου. Δείτε εδώ και εδώ (για πιο προχωρημένους) για το πώς μια χώρα με πληθυσμό περίπου 300.000 κατοίκους -και με ρημαγμένη οικονομία τα τελευταία χρόνια- κατάφερε να εφαρμόσει με μεγάλη επιτυχία το δημοφιλές πρόταγμα της δημιουργικής βιομηχανίας. Επιπλέον, η ταινία είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς μπορείς να αξιοποιήσεις μια ενδιαφέρουσα και πολύ συναισθηματική ιστορία (χωρίς να υποπίπτεις στο σύνηθες «φάουλ» του ελληνικού κινηματογράφου, την εύκολη καταφυγή στον μελοδραματισμό) και να κάνεις έντιμο, αξιοπρεπές σινεμά. Κινηματογραφικό σινεμά. Που να βλέπεται. (Δε φταίει μόνο η γκρίνια για τον ελληνικό κινηματογράφο για την κατάσταση του ελληνικού κινηματογράφου.)

Τα ίδια και στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, που συνεχίζει να μοσχοβολάει. Η Πειρατεία διαχειρίζεται ένα ζήτημα που καίει από όπου κι αν το πιάσεις τη μαύρη τρύπα της σύγχρονης ποντοπόρου ναυτιλίας: την πειρατεία (πείτε σε έναν ναυτικό «Κόλπος του Άντεν» και θα καταλάβετε) με εγκράτεια στα όρια του fudoshin. Δε χρειάζεται να φωνάζεις για να σε ακούσουν όταν αυτό που λες το λες όμορφα.

Κλειδαρότρυπα. Είναι παράξενο το σινεμά του Guy Maddin (του Καναδού «ξαδέρφου» του Νίκου Νικολαΐδη). Δυστοπικό. Οι κόσμοι του βγαίνουν έξω από τα συνήθη «παραθυράκια» και το βλέμμα του προκαλεί το βολεμένο βλέμμα του θεατή. Δεν προκαλούν λοιπόν καμία απορία οι ακραίες αρνητικές αντιδράσεις απέναντι στις ταινίες του. Όμως η βασική δουλειά του κινηματογράφου είναι να απελευθερώνει το βλέμμα, να σου μαθαίνει να θεάσαι κάθε φορά από την αρχή. Ένα viewmaster για ενήλικες. Και, όσο κι αν σε ζορίζει το σινεμά του Maddin, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις πόσο προσεγμένες είναι οι παραγωγές του, τεχνικά σχεδόν αψεγάδιαστες. Οι αποχωρήσεις κατά τη διάρκεια της προβολής της Κυριακής ήταν πολλές. Ουδεμία έκπληξη. Προφανώς δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να δει κάτι που δεν του αρέσει.

Η έκπληξη ήταν ότι στην προβολή της ταινίας Ένα πλοίο για την Παλαιστίνη του Νίκου Κούνδουρου, που είναι μια πραγματικά κακή παραγωγή, οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες. Συμπέρασμα;

Η εποχή του ρινόκερου. Αγαπητέ κ. Γκομπαντί, ταπεινή υπόκλιση. Τίποτε άλλο.

publiSHIT says: «Η Μαρίνα Κοντού έγραψε τις εντυπώσεις της από την πρώτη και τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ και αλήθεια ζηλεύουμε τόσο πολύ τον τρόπο που γράφει”!