Φεστιβάλ Κινηματογράφου | Ημέρα βου!

Mαρίνα Κοντού

Έτσι μάλιστα. Άρχισε το sold out στις ταινίες και το σπρώξιμο στις ουρές, εθεάθησαν και οι σαλεπιτζήδες. Ηabemus festival λοιπόν (αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, δε μύρισε μανταρίνι ακόμα).

Mαρίνα Κοντού

 

Φωτογραφία: Έλενα Αγγελίδου

Τι έγραφα για τους πολιτικούς χθες; Όσοι «ατύχησαν» να επιλέξουν να δουν το Tabu του Miguel Gomes , πήραν μπόνους ένα τέταρτο πολιτικής αερολογίας, καθότι η ταινία τυγχάνει υποψήφια για το βραβείο Lux του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Τα μεγάλα πνεύματα, λοιπόν, της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής έσπευσαν να μας ενημερώσουν για τον άκρως σημαντικό ρόλο του πολιτισμού στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και για τη grassroots συμμετοχή του κοινού στη σύγχρονη άσκηση πολιτικής. Εννοείται ότι το γιουχάρισμα πήγε σύννεφο. Δεν τους φτάνει που κάνουν τη ζωή μας κάθε μέρα και πιο ανέραστη, τώρα θα περιλάβουν και το σινεμά; (Έγραφε ο Ιονέσκο το 1974, «Τι ανακατεύονται οι πολιτικοί και οι Υπουργοί με την κουλτούρα; Δεν είναι διόλου δική τους δουλειά. Ίσως μάλιστα το Υπουργείο Πολιτισμού δεν έπρεπε καν να υπάρχει και θα έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα Υπουργείο επιμελητείας που θα έδινε, απλούστατα, μελάνι και χαρτί στους συγγραφείς, μουσαμάδες και πινέλα στους ζωγράφους, φιλμ στους κινηματογραφιστές, όργανα στους μουσικούς…».)

Κατά τα λοιπά, η ταινία λίαν ενδιαφέρουσα. Λίγο τα βραβεία που απέσπασε στο Βερολίνο, λίγο η σινεφιλική αναφορά στο Tabu του Murnau , λίγο ο εξπρεσιονισμός, η προβολή λειτούργησε ως πάρτυ συγκέντρωσης σινεφίλ και κριτικών κινηματογράφου. (Μακριά από μένα η κριτική, αλλά ο λυρισμός σε ασπρόμαυρο δεν είναι επίτευγμα, στο άχρωμο της καθημερινότητας φαίνεται η μαγκιά).

Μια τελευταία παρατήρηση με αφορμή τη συγκεκριμένη ταινία, την οποία ωστόσο κάνω κάθε χρόνο (και δε νομίζω ότι είναι θέμα προσωπικής διαστροφής. Επίσης, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξέρω ποιον να ψέξω, γιατί δε συγκράτησα το όνομα του υπεύθυνου). Αλλά πείτε μου, ποιος άνθρωπος με στοιχειώδεις γνώσεις υποτιτλισμού (που σημαίνει εν προκειμένω, επαρκής γνώση της ελληνικής, της αγγλικής, της μεθοδολογίας της μετάφρασης και των πρακτικών υποτιτλισμού) θα έγραφε ποτέ σε υπότιτλο ταινίας που προβάλλεται σε διεθνές φεστιβάλ «…τα ατυχές συμβάντα»; Ή θα «έκοβε» λέξεις από το «Πάτερ Ημών» για να υπακούσει στους χωροχρονικούς περιορισμούς του υποτιτλισμού (δηλαδή αριθμός γραμμάτων ανά σειρά ανά υπότιτλο);

Έγινε το πρωί και η συνέντευξη Τύπου για την έναρξη λειτουργίας της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης . Μια μικρή ένσταση στον ενθουσιασμό των υπευθύνων: Κανέναν κινηματογράφο δε θα διασώσει μια Ταινιοθήκη εν έτει 2012. Ειδικά όταν ο οργανισμός που φιλοδοξεί να την «τρέξει» έχει απίστευτο αρχειακό υλικό να σκονίζεται σε ράφια και σε αποθήκες. Καλό θα ήταν όμως διασώσει το κοινό. Όσο για την κινηματογραφική παιδεία που όλοι οι ομιλητές επικαλέστηκαν, ας μην ξεχνάμε ότι δεν αφορά μόνο την καλλιέργεια ενός αυτενεργού προσωπικού κινηματογραφικού κριτηρίου, αλλά και την πολιτιστική ποιότητα του ατόμου. Δε γίνεται να μπαίνεις -κατά τ’άλλα έμπλεος κουλτούρας- σε μια κινηματογραφική αίθουσα σπρώχνοντας.

Κατά τ’ άλλα χθες το κουνήσαμε -όσο μπορούσαμε τουλάχιστον στην ασφυκτικά γεμάτη Αποθήκη Γ΄- στη συναυλία των The Souljazz Orchestra, σε μία από αυτές τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ που έχουν πάντα την επιτυχία (από άποψη προσέλευσης) γκαραντί. Διότι ως γνωστόν, η φτώχεια θέλει καλοπέραση και το σινεμά το spectacle του. À demain.

Marianna says: «Η Μαρίνα Κοντού έγραψε τις εντυπώσεις της και από την πρώτη μέρα του φεστιβάλ και αλήθεια ζηλεύουμε τόσο πολύ τον τρόπο που γράφει”!