Flight | Μία «ακυβέρνητη» πτήση

Ιωάννα Δανδέλια

Καμία φορά δεν είναι αρκετά ούτε τα ειδικά εφε, ούτε ένας πολύ ικανός σκηνοθέτης, ούτε καν ένας βετεράνος ηθοποιός για να «απογειώσουν» μια ταινία, όταν ως θεατής αναρωτιέσαι: «Το μήνυμα γνωστό, η ταινία αρκετή;». Ήθελα πάρα πολύ να δω τη νέα ταινία του Denzel Washington, που τσαλακώνει τον «Ήρωα», που υποδύεται σε μία προσπάθεια να φτάσει άκρα μία υπόθεση που ξεκινά διαφορετικά από ότι περιμένεις και καταλήγει αντίστροφα από αυτό που ελπίζεις.

Ιωάννα Δανδέλια

Σας μπέρδεψα; Και εγώ στην αρχή μπερδεύτηκα, βλέποντας έναν κατεστραμμένο από το ποτό και τη χρήση ναρκωτικών ουσιών πιλότο να πιλοτάρει ένα ακυβέρνητο ελαττωματικό αεροσκάφος και να το προσγειώνει κόντρα στις πιθανότητες σώζοντας 96 από τους 102 επιβαίνοντες.
Είναι τελικά αυτός ο άνθρωπος ένας πολύ ικανός πιλότος; Ένας ήρωας; Ή ένα θύμα των εξαρτήσεων από τις οποίες δεν μπορεί να ξεφύγει και που μπορεί τελικά να του στοιχίσουν το μέλλον του ως πιλότου και ως ελεύθερου ανθρώπου στην κοινωνία;
Καθώς το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται (και εδώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι πέρα από τη σκηνή της πτήσης με την εξαιρετικά ρεαλιστική προσομείωση της πτώσης και της σύγκρουσης) και της σκηνής στην ακροαματική διαδικασία (για τα αίτια της πτήσης) που οδηγεί στη λύτρωση θεατή και πρωταγωνιστή, η υπόλοιπη ταινία σου αφήνει ανάμικτα συναισθήματα και μία απρόσμενη προσδοκία για αυτό που δεν ολοκληρώνεται ούτε σαν σενάριο, ούτε και σαν κινηματογραφική αίσθηση.


Αυτό που σίγουρα δεν ξέρεις από την αρχή μέχρι το τέλος είναι αν πρέπει να συμπάσχεις με τον ήρωα, να τον θαυμάζεις ή να το λυπάσαι. Η λογική, σου λέει να τον ξεγράψεις ή ίσως και να νιώσεις ένα βαθμό οίκτου για την κατάσταση του. Το συναίσθημα όμως, σου αφήνει ένα δεος για έναν άνθρωπο που έχει φτάσει στο χείλος, στα όρια του, στον πάτο του μπουκαλιού που κρατά πάντα στο χέρι του, αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί. Ίσως γιατί η ίδια η ζωή του είναι μία πτήση που ακόμη δεν έχει προσγειωθεί…

Η σκηνοθεσία του Robert Zemeckis αποδεικνύει όπως και σε άλλες του ταινίες (Contact, Cast Away, Forest Gump, Back to the Future), πως η θητεία του στη σχολή του Steven Spielberg δεν πήγε χαμένη. Ως θεατής «κολλάς» στην οθόνη από το πρώτο λεπτό της μοιραίας πτήσης μέχρι το τελευταίο και… σκέφτεσαι αρκετά το αν και πότε θα ξαναμπείς σε αεροπλάνο! Από τις τεχνικές λεπτομέρειες, μέχρι την ορολογία, και τις θεαματικές λήψεις μέσα και έξω από το αεροπλάνο, η ταινία χωρίς αντίρρηση σε καθηλώνει και κάνει τα λεπτά της πτώσης αγωνιώδη και μαρτυρικά.

Στην εξέλιξη της όμως, η ταινία δεν «απογειώνει» και δεν «απογειώνεται» παρά το ότι ο Denzel Washington (ίσως λίγο καλύτερος στην προηγούμενη ταινία του το Safe House), προσπαθεί και καταρρέει αρκετές φορές στην οθόνη ως μεθυσμένος και εθισμένος στο αλκοολ, όπως θα περίμενε κανείς. Και ενώ ο Whip Whitaker (Denzel Washington) πιλοτάρει εξαιρετικά στην αρχή της ταινίας το αεροπλάνο που του εμπιστεύονται, ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος της ταινίας αφήνουν προς στιγμή και σε αρκετά σημεία «ακυβέρνητη» την ταινία με κίνδυνο να χάσουν το ενδιαφέρον των θεατών. Ίσως, γιατί, ο σεναριογράφος John Gatins (πλαισιώνει με το σενάριο του και τον Hugh Jackman στο Real Steel), δεν πείθει και σε αρκετά σημεία κουράζει χωρίς να εξηγεί τις όποιες καθυστερήσεις στην εξέλιξη του σεναρίου που πραγματικά δεν οδηγούν ομαλά και σταδιακά στην κορύφωση της υπόθεσης.


Παρόλα αυτά, η Ακαδημία του έχει προσφέρει απλόχερα μία υποψηφιότητα στη φετινή απονομή των βραβείων Όσκαρ, υποψηφιότητα που συμπλήρωνει η αντίστοιχη για καλύτερο πρωταγωνιστικό ρόλο του Denzel Washington. Ίσως γιατί, ο Denzel Washington παραμένει ένα από τα αγαπημένα παιδιά – όχι άδικα – της Ακαδημίας αλλά και μιας μεγάλης μερίδας του κινηματογραφικού κοινού.