Φωτεινή Βελεσιώτου | Το τραγούδι για εμένα δεν είναι αυτοσκοπός. Αν σταματήσω να το γουστάρω, θα φύγω

Μαρία-Άννα Τανάγια

Το ραντεβού μας δόθηκε στο Μύλο. Περιμένοντας, το τηλέφωνο του χώρου δεν έχει σταματήσει να χτυπά από άτομα που θέλουν να μάθουν αν υπάρχουν διαθέσιμα τραπέζια. Η συναυλία είναι ήδη sold out. Μαθαίνω ότι ειδικά για τη συναυλία έρχεται μια κοπέλα από τη Γερμανία προκειμένου να γιορτάσει τα γενέθλιά της ακούγοντας εκείνη. Εκείνη μπήκε μέσα φουριόζα και με κέφια, αστειευόμενη με τους μουσικούς της. Μιλήσαμε λίγο πριν την εμφάνισή της και εν μέσω soundcheck, λόγος που μας ανάγκασε να τα πούμε έξω. Βγαίνοντας, συνάντησε τους πρώτους που περίμεναν να μπουν, τους υποδέχτηκε θερμά, ρώτησε αμέσως για κοινούς τους φίλους. Αντιλαμβάνομαι την οικειότητα και τη βαθιά σχέση που αναπτύσσει με το κοινό της. Δε θέλω να την καθυστερήσω πολύ. Της ζητώ να μου πει σύντομα κάποιες ιστορίες…

Μαρία-Άννα Τανάγια

Για τα χρόνια της διδασκαλίας:  Ήμουν δασκάλα στο Λαγκαδά στη Χρυσαυγή και μετά στο Πλαγιάρι από το 1983 και μετά. Αυτά ήταν τα χρόνια μου τα «δασκαλικά». Το τραγούδι προέκυψε τυχαία. Τραγούδησα μια φορά σε ένα party στο σπίτι μου,  είπα πέντε-επτά  τραγούδια στην κιθάρα, με άκουσαν κάτι φίλοι μου, ήξεραν ότι κάποιοι γνωστοί τους έψαχναν για τραγουδίστρια και με πρότειναν. Δεν είχα κάποια ιδιαίτερη φιλοδοξία ή βλέψεις.

Για τις πρώτες εμφανίσεις: Τότε άρχισα να τραγουδώ στο καφωδείο «Τα Χνάρια» στη Φιλήμωνος Δραγούμη, κάτω από το τούρκικο προξενείο. Ήταν ένα στέκι που συγκεντρώνονταν φοιτητές κυρίως. Όταν άρχισα να εμφανίζομαι εκεί άρχισαν να έρχονται και μεγαλύτεροι από εμένα.  Θυμάμαι όταν τραγουδούσα το κομμάτι «Καίγομαι» άναβαν από κάτω αναπτήρες. Θυμάμαι να έρχονται φίλοι και οι γονείς των μαθητών μου.  Είχα πολύ καλές σχέσεις με τους γονείς των μαθητών μου, «μοιραζόμασταν» τα παιδιά τους που με πολύ κόπο τα έκαναν.

Για τους… πιστούς οπαδούς της: Γελάω με το «οπαδοί».  Δεν ξέρω, υπάρχει μια αμεσότητα με όσους έρχονται να με ακούσουν. Γινόμαστε φίλοι, έχω κάνει πολλούς φίλους μέσω τραγουδιού. Τώρα βλέπω τους μαθητές μου, μεγάλους πια σε ηλικία 30 – 35 χρόνων που έρχονται με τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να το γεύεσαι.

Για το τραγούδι «Μέλισσες»: Ήταν το 2008. Από εκεί και πέρα άρχισε να με μαθαίνει ο κόσμος. Όταν τραγουδάς σε μικρό χώρο που χωρά βαριά 80 με 100 άτομα και δεν έχεις δικά σου κομμάτια σε μαθαίνουν συγκεκριμένοι άνθρωποι. Έλεγαν «υπάρχει μία που τραγουδά ρεμπέτικα». Και αυτό τυχαία προέκυψε. Μη νομίζεις ότι  επεδίωξα τίποτα. Με άκουσε ο Γιώργος Καζαντζής να τραγουδάω. Δεν ήρθε για εμένα. Με σήκωσαν κάποιοι φίλοι να τραγουδήσω. Άκουσε τη φωνή μου και του άρεσε. Μου έδωσε μια κάρτα του και μου είπε: «κυρία Βελεσιώτου θέλω να συναντηθούμε, έχω ένα τραγούδι για εσάς». Έτσι άρχισε η συνεργασία μας και μετά κάναμε ολόκληρο δίσκο.

Για το αγαπημένο της τραγούδι:  Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω. Είναι σαν να λες ποιο παιδί σου αγαπάς πιο πολύ. Κάθε τι που τραγουδάω, διαβάζω πρώτα το στίχο, έπειτα με καθοδηγεί η μουσική, γίνεται πάντρεμα κι αν μου αρέσει το υποστηρίζω. Έχω απορρίψει κομμάτια που για εμένα δεν έλεγαν τίποτα. Πρέπει να «κουμπώσει» όλο το σύνολο. Άρα δεν έχω αγαπημένο. Και τα 60 κομμάτια μου έχουν διαφορετική σημασία για εμένα.

Για μια συναυλία που δε θα ξεχάσει ποτέ: Θυμάμαι μια ιδιαίτερη συναυλία. Από τις πρώτες συναυλίες με τον Καζαντζή στη λίμνη Κερκίνη με τη Λιζέτα Καλημέρη. Οι «Μέλισσες» δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμα αλλά τις λέγαμε στα live μέχρι να βγει ο δίσκος. Ξεκινάει η μουσική κι εγώ ανοίγω το στόμα να τραγουδήσω και καταπίνω ένα μυγάκι, έχει πολλά η περιοχή λόγω της λίμνης. Κάνω νόημα στη Λιζέτα να αρχίσει να τραγουδάει εκείνη και μου λέει  «δεν ξέρω τους στίχους!», ήταν τόσο καινούργιο που δεν τους ήξερε η γυναίκα. Έτσι, ακούστηκε όλο ως ορχηστρικό, μέχρι να ξεπνιγώ και να μπορέσω να το τραγουδήσω!

Για τη συναυλία στην Τεχνόπολη: Ο κόσμος μου δείχνει πάρα πολύ την αγάπη του. Στην προσωπική μου συναυλία στην Τεχνόπολη στην Αθήνα μαζεύτηκαν 5.500 με 6.000 άνθρωποι σε εποχή κρίσης. Αυτό ήταν πολύ συγκινητικό για εμένα. Στην αρχή δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Στα πρώτα δέκα λεπτά κοιτούσα κάτω και σκεφτόμουν «δεν είναι δυνατόν να γίνεται αυτό», καθώς ήμουν μαθημένη να τραγουδώ μπροστά, το πολύ,  σε 500 άτομα. Αυτή η θάλασσα που έβλεπα κάτω ήταν κάτι απίστευτο. Και σε μια δύσκολη εποχή για την Ελλάδα. Ήθελα να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Όχι γιατί ένιωθα ότι περνούσα από εξετάσεις, αλλά γιατί είδα αυτή την ανταπόκριση από ανθρώπους  όλων των ηλικιών. Αυτό ήταν μεγάλη στιγμή.

Για το αγαπημένο της μέρος στη  Θεσσαλονίκη:  Πολλά αγαπημένα. Μ’ αρέσει πολύ η παραλία αλλά και να περπατάω μέσα στην πόλη, έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς να έχω συγκεκριμένο προορισμό, σε όλα αυτά τα δρομάκια που τα ζω από το 1976.  Τα καλύτερά μου χρόνια έζησα εδώ. Εδώ ζουν και τα παιδιά μου γι’ αυτό κι έρχομαι όποτε μπορώ.

Για την αγαπημένη της εικόνα από την Καρδίτσα:  Ποδήλατα. Είναι μια πόλη που έχει τους πιο μεγάλους ποδηλατόδρομους. Σέβεται τον ποδηλάτη. Οι άνθρωποι που γνωρίζω από μικρό παιδί. Η γειτονιά μου. Το πατρικό μου που υπάρχει ατόφιο. Παρόλο που δεν ζουν οι γονείς μου κάθε φορά που περνάω από εκεί χαιρετάω τη μάνα μου.

Για τα σχέδια της για το μέλλον: Δεν κάνω όνειρα. Προσπαθώ να ζω την κάθε μου στιγμούλα ξεχωριστά. Το μόνο που θέλω είναι να μπορώ να τραγουδάω κάποια χρόνια ακόμα. Όχι πολλά, μην φανταστείς. Το τραγούδι για εμένα δεν είναι αυτοσκοπός. Το κάνω όσο γουστάρω.  Αν σταματήσω να το θέλω, θα φύγω, θα κάνω άλλα πράγματα.

Marianna says: «Η Φωτεινή Βελεσιώτου θα εμφανιστεί μαζί με τη Λιζέτα Καλημέρη το Σάββατο 21 Νοεμβρίου στο Μύλο στη Θεσσαλονίκη. Μπορείς να μαθαίνεις για τις επόμενες εμφανίσεις της παρακολουθώντας τη Fan Page της»