Γαλλία. Μέρα τρίτη.

Αλεξάνδρα Σιδερίδου

Αυτή τη Δευτέρα το πρωί είμαι πολύ κουρασμένη. Ξύπνησα και σήμερα με πονοκέφαλο. Με το «γιατί» να παραμένει αναπάντητο και το φόβο να σιγοκαίει στα σωθικά.

Αλεξάνδρα Σιδερίδου Φιλόλογος – Υπ. Δρ. Ιστορίας της Τέχνης και Αρχαιολογίας

Εδώ και τρεις μέρες στη Γαλλία, ακούμε να επαναλαμβάνεται η λέξη «πόλεμος». Από το στόμα του Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, του πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς, του τέως Προέδρου Νικολά Σαρκοζί και πολυάριθμων πολιτικών. Πόλεμος σε αυτούς που τσαλάκωσαν την εικόνα της Γαλλίας και έκαναν τον περήφανο γαλλικό λαό να γονατίσει, έστω και για να αφήσει ένα λουλούδι στους τόπους της τραγωδίας. Οι λέξεις λίγες, οι εικόνες πολλές.

Εικόνες νωπές προς το παρόν, που όμως θα μείνουν στη μνήμη μας για πάντα, όπως εκείνες από τα αιματοβαμμένα γραφεία της Charlie Hebdo, της βομβαρδισμένης Συρίας, των ουρών των μεταναστών, των ξεβρασμένων πτωμάτων στις ελληνικές και τουρκικές ακτές, των νεκρών παιδιών, των γαλλικών αεροσκαφών που βομβαρδίζουν τη Ράκα. Θραύσματα εικόνων που συνθέτουν το παζλ της πρόσφατης ιστορίας ενός λαού, που από το 2011 δε σταματάει να μετράει τις πληγές του.

Από την Παρασκευή το βράδυ, δε σκέφτομαι πια αν είμαστε όλοι Παρίσι ή Τσάρλι ή Σύριοι. Δε σκέφτομαι ποιος λαός υποφέρει περισσότερο και ποιος λιγότερο αυτήν τη στιγμή. Δε σκέφτομαι ποιος θα νικήσει σ’ αυτόν τον «πόλεμο» που τα μόνα θύματά του προς το παρόν είναι άνθρωποι σαν εμένα κι εσένα, που ζούσαν ανέμελοι, χωρίς να τολμούν να φανταστούν τι θα τους συμβεί.

Από την Παρασκευή το βράδυ, σκέφτομαι ότι η  Ευρώπη δε θα έχει ποτέ πια την αίγλη του παρελθόντος. Σκέφτομαι όλα αυτά τα πτώματα που εδώ και τρεις μέρες μένουν χωρίς ταυτότητα στο Παρίσι (σίγουρα όλων αυτών που οι οικογένειές τους αναζητούν ποστάροντας φωτογραφίες στο διαδίκτυο όλο το σαββατοκύριακο) ή τα άψυχα κορμιά που υποδέχεται κάθε μέρα η ελληνική γη ή -τέλος- εκείνα στη Συρία, στο Λίβανο, στην Κένυα και αλλού όπου το μίσος, ο φανατισμός και η άμετρη θρησκοληψία όπλισαν το χέρι κτηνανθρώπων βυθίζοντας στο πένθος όλον τον πλανήτη.

Εδώ και τρεις μέρες, η χώρα είναι σε εθνικό πένθος. Διαβάζουμε κάθε τόσο οδηγίες για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε, τι να αποφεύγουμε. Δήμαρχοι, Πρυτάνεις και άλλες αρχές μας ενημερώνουν και μας συστήνουν προσοχή και ψυχραιμία.

Κι όλοι εμείς που ζούμε στη Γαλλία, αρχικά συγκλονισμένοι, έπειτα φοβισμένοι, τώρα πια απέραντα θλιμμένοι, παραμένουμε αποφασισμένοι να μην αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά μας, να μην αφήσουμε τίποτα να μας γονατίσει. Και με το χέρι στην καρδιά, ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο, όσο ουτοπικό κι αν ακούγεται αυτό.