Γιώργος Λεμπέσης

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ανέκαθεν με γοήτευαν οι άνθρωποι που έγραφαν παιδικά παραμύθια. Τους φαντάζομαι σαν μικρούς «Πίτερ Παν» που αρνούνται να μεγαλώσουν. Ο Γιώργος Λεμπέσης είναι αναμφισβήτητα ένας εξ αυτών, καθώς η πορεία του είναι εξίσου παραμυθένια.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Γιώργος Λεμπέσης

Έχω σπουδάσει Μουσική Τεχνολογία και Μουσική Βιομηχανία κι έχω εργαστεί σ’ αυτό το χώρο για οκτώ χρόνια.  Σ’ ένα βιβλίο που ετοιμάζω τον τελευταίο καιρό, έχω γράψει την εξής φράση: «το πιο σημαντικό απ’ όλα για να φτιάξεις το φευγιό σου, είναι να στήσεις μέσα σου, ένα σπουδαίο γυρισμό»… Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που προέκυψε αυτή η ανάγκη να γράφω παραμύθια. Απ’ τη μια θέλω να ξεφεύγω απ’ το σκληρό ρεαλισμό κι απ’ την άλλη, θέλω πάντα να έχω κάπου να επιστρέφω. Γι’ αυτό και εξακολουθώ να εργάζομαι ως παραγωγός, ενώ ταυτόχρονα γλιστράω στον κόσμο των παραμυθιών.

Η αρχική ιδέα για το πρώτο μυθιστόρημα της Ψαρόσουπας μου ήρθε το 2008, κατά την διάρκεια της παραγωγής του 1ου παιδικού φεστιβάλ Town For Kids. Χρειαζόμουν μια ιστορία για να μπορέσω να πλαισιώσω το συγκεκριμένο φεστιβάλ, έτσι ώστε να υπάρχει δομή και ροή σ’ αυτή τη διοργάνωση. Ήξερα ότι μέσα από ένα «σενάριο» θα μπορούσα να κάνω πιο σωστή την παραγωγή και μέσα από συγκεκριμένους ήρωες πιο σίγουρη την επικοινωνία. Έτσι έψαχνα βδομάδες μια ιστορία που θα είχε ισχυρούς ήρωες και πλοκή με νόημα, ώσπου ένα βράδυ, μετά από πολλές ώρες δουλειάς, είχα βγει με μια μεγάλη παρέα για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μιας φίλης μας. Καθώς παρατηρούσα τους φίλους μου χωρίς να μπορώ να τους ακούσω, λόγω της δυνατής μουσικής, άρχισαν να μου έρχονται εικόνες. Μπήκα ακόμα πιο βαθιά σ’ αυτή τη διαδικασία κι έτσι τις πρώτες πρωινές ώρες είχα φτιάξει την Ψαρόσουπα. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή μου είχε αλλάξει ριζικά.

9789604963232

Θα ήθελα πραγματικά να πιστέψω πως θα έρθει μια μέρα που η επιρροή της τηλεόρασης στα παιδιά – και σ’ όλους μας- θα μας κάνει πιο εκλεκτικούς έτσι ώστε να συγκινούμαστε πιο σπάνια και πιο ουσιαστικά, όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο τρόπος που επιλέγουμε να χειριζόμαστε τα μέσα μας κάνει μονοδιάστατους με ελάχιστες επιρροές και λιγοστά συναισθήματα. Συνεπώς, θεωρώ πως το γεγονός ότι το παιδικό κοινό είναι δύσκολο πηγάζει από αλλού. Τα παιδιά είναι δύσκολο κοινό γιατί δε χρειάζεται να φιλτράρουν τις απαντήσεις και τις διαθέσεις τους. Είναι ειλικρινείς δέκτες και ισοπεδωτικοί συνομιλητές. Επιπλέον, ένα ακόμα στάδιο δυσκολίας, είναι το γεγονός ότι η ευθύνη απέναντι στα παιδιά και στους γονείς είναι τεράστια.

Για ποιο λόγο θα πρότεινα σε έναν γονιό να αγοράσει στο παιδί του κάποιο βιβλίο μου; Βρίσκομαι σε αυτή την ερώτηση πάνω από δέκα λεπτά σκεπτόμενος τι θα έλεγα σε έναν γονιό για να αγοράσει το βιβλίο μου. Λοιπόν, θα σας απαντήσω με ειλικρίνεια. Δε θα έλεγα τίποτα, γιατί ντρέπομαι να κάνω κάτι τέτοιο. Συνήθως όταν μιλάνε για τα βιβλία μου, σκύβω το κεφάλι και παρακαλάω να τελειώσει γρήγορα αυτή η ομιλία. Πόσο μάλλον να μιλήσω εγώ για αυτά. Το μόνο που θα ήθελα να συμβεί είναι να διαβάσει ο γονιός το οπισθόφυλλο και να διαπιστώσει πως πρόκειται για μια ιστορία που μιλάει για την ανιδιοτελή αγάπη και για τις αληθινές αξίες της ζωής, που δεν έχουν καμία σχέση με τα χρήματα ή την οικονομική επιφάνεια. Από εκεί και πέρα, σαφώς θα ήθελα να το επιλέξει και να το χαρεί μαζί με τα παιδιά του.

Έχοντας επιστρέψει από την Αφρική, στο πλαίσιο της αποστολής με την ομάδα της ActionAid έχει αλλάξει κατά πολύ ο τρόπος και η οπτική που βλέπω τη ζωή. Αυτό το ταξίδι δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε λίγες γραμμές, ούτε και να περιγραφεί με λέξεις. Είναι σαν να βγαίνει η ψυχή σου βόλτα πάνω απ’ τη γη, να βλέπει ότι μπορεί να υπάρχει πέρα απ’ το μικρό κόσμο και να επιστρέφει πίσω γαλήνια. Νιώθω ευγνωμοσύνη, βλέπω πιο καθαρά, μπορώ να έχω γνώμη για το «τίποτα» και το «όλα» και να αντιλαμβάνομαι τις διαφορές και τις ομοιότητες σ’ ένα ανθρώπινο είδος που απ’ τη μια θεοποιεί την ύπαρξη του κι απ’ την άλλη τη δαιμονοποιεί. Ένα σωρό αντιφάσεις, για να μπορεί αυτός ο κόσμος να κυλάει παραπέρα.

lempesis

Οι εικόνες ήταν άπειρες και τα συναισθήματα άλλαζαν κάθε λίγο. Αν όμως πρέπει να σας πω μια, αυτή είναι στα μάτια των παιδιών. Αυτή η καθαρότητα στο βλέμμα που χωρίς να σου ζητάνε τίποτα συγκεκριμένο, θες να τους χαρίσεις όλο τον κόσμο. Μια σιωπή που μέσα από μια ματιά, γίνεται κραυγή, γέλιο, αγκαλιά και κάθαρση.

Marianna says: «Μάθε περισσότερα για το Γιώργο Λεμπέση με μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Ψυχογιός, ενώ μην παραλείψεις να περάσεις μια βόλτα κι απ’ το blog του. Περιμένω τα σχόλιά σου» !