Γιώργος Τσιτιρίδης | What a fag(azine)!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Εκδότης του gay free press «fagazine», διοργανωτής δύο gay φεστιβάλ, τύπος με άποψη που δε διστάζει να την πει και ανεξάντλητο χιούμορ (αν κρίνεις από τα tweets του), απολαυστικός σε μια συζήτηση για την κρίση στο χώρο του εντύπου, τα gay friendly bars, το Gay Pride, τη συντηρητική Θεσσαλονίκη, την υποκρισία, το Άμστερνταμ και…την καύλα!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Γιώργος Τσιτιρίδης

Ξεκίνησα από την τηλεόραση και τη διαφήμιση από όπου έχω να θυμάμαι πολύ καλές στιγμές και έχω ζήσει ωραίες εμπειρίες. Κατάλαβα σχετικά νωρίς ότι μ’ αρέσει οτιδήποτε έχει να κάνει με το επικοινωνιακό κομμάτι, συνδυασμένο με δημιουργία. Ξεχωρίζω, λοιπόν, το Πανόραμα Ομοφυλοφιλικών ταινιών, το πρώτο φεστιβάλ γκέι ταινιών της Ελλάδας που ξεκίνησε το 1996 ως ιδέα, πήρε σάρκα και οστά και συνεχίστηκε με μεγάλη επιτυχία. Θα ξεχωρίσω αυτό που με έκανε γνωστό στους περισσότερους: το περιοδικό «Screw» που αποτελεί για μένα μια νέα άποψη για το πώς πρέπει να είναι ένα γκέι περιοδικό και τέλος αυτό που θεωρώ περισσότερο παιδί μου: το «fagazine». Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος και συνάμα τυχερός, γιατί κατάφερα να κάνω πάντα αυτό που πραγματικά μου άρεσε και είχα ανάγκη την κάθε στιγμή. Ελπίζω να συνεχιστεί και στο μέλλον αυτό.

 

521318_10150940361918324_1695004199_n

Το «fagazine» ήταν η εξελιγμένη μορφή του «Screw». Πιστεύω ότι είχε αισθητική, άποψη και ήταν μια νέα πρόταση. Δυστυχώς, όμως, έναν τέτοιο εγχείρημα είχε πάρα πολλές απαιτήσεις από πρόσωπα και ήταν και πάρα πολύ μεγάλο το κόστος του. Θέλαμε πάντα το καλύτερο αποτέλεσμα και αυτό δεν γίνεται χωρίς πολύ κόπο και χρήμα. Η οικονομική κατάσταση είναι δύσκολη και η κρίση άγγιξε πάρα πολύ τον έντυπο χώρο. Δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε βοήθεια από κάπου, από την άλλη δε θέλαμε να κάνουμε τίποτα λιγότερο, να ρίξουμε την ποιότητα και έτσι το σταματήσαμε. Προσεχώς έχουμε πολλά στο μυαλό μας, αλλά σίγουρα θα πάρουν λίγο καιρό να γίνουν. Πρέπει να ωριμάσουν οι συνθήκες και να βελτιωθεί η κατάσταση.

 

536284_10150844904113324_1335058105_n
Τα φεστιβάλ που διοργανώνουμε είναι το «fuck aids» και το «homotopia». Το πρώτο γίνεται Δεκέμβριο και έχει να κάνει με τον HIV και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και το άλλο το Μάιο και αφορά στην ομοφοβία. Είναι αρκετά ενημερωτικά και τα δύο, αλλά παράλληλα περιλαμβάνουν δραστηριότητες που αρέσουν στο ευρύ κοινό και συνομιλούν πάντα με την τέχνη. Ομιλίες, βιβλιοπαρουσιάσεις, προβολές, ζωγραφική, φωτογραφία, θέατρο. Τα φεστιβάλ πολεμήθηκαν πάρα πολύ από γκέι κόσμο που είχε τα δικά του συμφέροντα, αγκαλιάστηκαν όμως από τους υπόλοιπους. Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντικά τα κάθε είδους φεστιβάλ και δράσεις γιατί σπάνε τη μονοτονία και εισβάλουν στην καθημερινότητα του πολίτη και τον ενημερώνουν. Η άγνοια έχει πολλές φορές ως αποτέλεσμα το φόβο και τη βία.

 Δεν είμαστε, υποκριτές είμαστε. Ενώ μας αρέσουν τα προχωρημένα και μας αρέσει και να τα κάνουμε, θέλουμε να τα σχολιάζουμε στους άλλους και να νιώθουμε ότι είμαστε εμείς οι ηθικοί. Μας αρέσουν τα πάντα πίσω από κλειστές, όμως, κουρτίνες. Η Θεσσαλονίκη ήταν και θα είναι η πιο πρωτοπόρα πόλη της Ελλάδας. Σε όλα τα θέματα κουβαλάει, όμως, και τα κατάλοιπα από την οικογένεια και την παράδοση. Η Θεσσαλονίκη, όπως και η Αθήνα, είναι μια πόλη που αποτελείται από άτομα προερχόμενα από επαρχίες με άλλες αρχές και συνήθειες. Από την άλλη, είναι και φοιτητούπολη, άρα εδώ ο νέος θα ξεπεράσει και τα όποια ταμπού και προκαταλήψεις. Είμαστε μια φοβερή μίξη ανθρώπων ιστορίας και κουλτούρας, κουβαλάμε λίγο και το Βυζάντιο. Αυτή είναι η γοητεία της Θεσσαλονίκης η οποία σιγά-σιγά ξυπνάει σε όλα τα επίπεδα. Το Pride, πρώτα από όλα, απελευθέρωσε τους στρέιτ της πόλης και τους έβαλε να κατέβουν στο δρόμο να διασκεδάσουν και αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Σε δεύτερο επίπεδο, θα απενοχοποιήσει και μεγάλη μερίδα των γκέι.

600818_10150999536248324_1270429371_n

Δεν νομίζω να υπάρχει γκέι bar και φιλικό μέρος σε όλη την Ελλάδα: από Αθήνα μέχρι Πάτρα και από Λάρισα μέχρι Θεσσαλονίκη που δεν έχω πάει. Ο διαχωρισμός καλώς ή κακώς είναι αναγκαίος, γιατί μόνο σε έναν τέτοιο χώρο νιώθει ο άλλος ασφαλής να εκφραστεί ελεύθερα. Δεν σημαίνει αυτό ότι οι γκέι δεν πάνε σε όλα τα άλλα μαγαζιά. Εκεί όμως δεν μπορούν να φλερτάρουν και να εκφράσουν τη σεξουαλικότητα τους, διότι θα τους χλευάσουν και θα ασκήσουν και βία επάνω τους. Δεν ζούμε στην ιδανική κοινωνία που μπορείς να φλερτάρεις τον οποιονδήποτε οπουδήποτε. Σκέψου κάποιος να κεράσει μια αντροπαρέα στην παραλία. Θα τους κολακέψει ή θα τους εκνευρίσει; Από την άλλη, είμαστε άτομα που μας αρέσει το σεξ με το ίδιο φύλο και για να βρούμε ίδια άτομα με εμάς υπάρχουν και bars. Το ροκάδικο που είναι bar γι’ αυτούς που ακούνε ροκ ή το ελληνάδικο γιατί δεν είναι γκέτο και είναι το γκέι μπαρ; Εδώ έρχονται στρέιτ στα γκέι μαγαζιά τούς φλερτάρουν και στραβώνουν. Πού να πας, ας πούμε, σε ένα και καλά εναλλακτικό στη Βαλαωρίτου; Όλοι θέλουμε να το παίζουμε ψαγμένοι και άνετοι…δεν είμαστε όμως.

182892_10150970516628324_519759779_n

Ένα άλλο κακό που έχουμε εμείς οι άνθρωποι είναι να μη θέλουμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας και τις όποιες ευθύνες, αλλά να ψάχνουμε να βρούμε αλλού τα εξιλαστήρια θύματα. Αντί, λοιπόν, σε μια τέτοια δύσκολη περίοδο να γίνουμε καλύτεροι και να ενωθούμε -οι διάφορες ομάδες που ψάχνουν τρόπο να ανέλθουν-, υπάρχουν κάποιοι που εφευρίσκουν εχθρούς και αυτοχρίζονται προασπιστές του καλού και της πατρίδας. Οι κακοί είναι πάντα οι μειονότητες. Αρχίζουν από τους μετανάστες –τους ξένους από εμάς – πάμε στους γκέι – τους διαφορετικούς από εμάς- και η αλυσίδα συνεχίζεται. Σειρά θα έχουν οι γυναίκες οι ΑΜΕΑ. Είναι ένα φαινόμενο που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις και θα συνεχιστεί -ελπίζω όχι για πολύ- όσο η κοινωνία οι νόμοι και το κράτος κοιμούνται. Ρατσισμός πάντα θα υπάρχει, είναι θέμα παιδείας πρώτα από όλα και η παιδεία μας είναι για κλάματα.

Αυτό που θα μας σώσει από την κρίση είναι… Οι φίλοι, η αγάπη και η καύλα.