Μαρία Καλύμνου | Η maryhop.gr μάς “ταξιδεύει”στις εμπειρίες της!

Μαρία-Άννα Τανάγια

Ένας από τους λόγους που αγαπώ φανατικά το Facebook είναι επειδή «πέφτω» τυχαία σε υπέροχους, συναρπαστικούς ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να μου πουν την ιστορία τους. Κάπως έτσι (αν θυμάμαι καλά, «υπεύθυνη» είναι η Ιωάννα Σεραφειμίδου του «paperboat.gr» και το like της) γνώρισα το maryhop.gr και άρχισα να δηλώνω «συνοδοιπόρος» του και να ταξιδεύω έστω και νοερά μαζί με τη Μαρία Καλύμνου. Δεν άργησα να πάρω την απόφαση να την «ψάξω». Μου απάντησε αμέσως, μου δήλωσε πως είναι επίσης Θεσσαλονικιά και μου έστειλε φιλιά από τη Βραζιλία.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Storyteller: Μαρία Καλύμνου

Είμαι η Μαρία ή πλέον Μαίρη, όπως συνηθίζουν να με αποκαλούν πια. Κατάγομαι από τη Θεσσαλονίκη αλλά ζω στην Αθήνα τα τελευταία οκτώ χρόνια. Στην περίπτωσή μου βέβαια, καμία βάση δεν υφίσταται αφού το “όπου γη και πατρίς” είναι πια τρόπος ζωής.

 

Εργάζομαι ως αεροσυνοδός από το 2006. Ένα επάγγελμα που δεν ονειρευόμουν να κάνω από μικρή, ούτε κυνήγησα ποτέ. Αυτό με βρήκε τυχαία και ήταν τόσο καρμικό που άλλαξε τη ζωή μου για πάντα. Αυτό που μου άρεσε από μικρή ήταν οι εναλλαγές και με δελέαζε πάντα το καινούριο, το αλλιώτικο, αυτό που θα διαφοροποιούσε την κάθε μου μέρα. Γι´ αυτό και στα ταξίδια έχω βρει την ευτυχία της ζωής μου. Είναι αυτό που συμπληρώνει κάθε μου κομμάτι.
Το πρώτο μου “HOP” έγινε πριν οκτώ περίπου χρόνια. Ήταν ένα ταξίδι στη Στοκχόλμη και ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά που έφευγα τόσο μακριά από το σπίτι μου. Πέρασα μία εβδομάδα με ανθρώπους που μέχρι και ένα μήνα πριν δε γνώριζα, περπάτησα σε μία πόλη με υποδειγματικούς κανόνες ζωής και γραμμές, μύρισα και γεύτηκα τα υπέροχα Κanelbulle, έφτασα τόσο βόρεια όσο ποτέ άλλοτε και ήμουν τόσο ευτυχισμένη. Δεν ήταν όμως αυτό το HOP που με έκανε να αγαπήσω τα ταξίδια, αυτό ήταν απλά η αρχή. Τότε απλά, ήταν που ένιωσα ότι είμαι στο σωστό δρόμο, είμαι εκεί που θα ήθελα να είμαι.

hutongs
Το maryhop.com ήταν κάτι σαν ένα άναρχο παζλ εικόνων και συναισθημάτων. Αμέτρητες εικόνες, πολλές εμπειρίες, καλές και κακές ιστορίες, αεροπλάνα, ταξίδια, βαλίτσες, αναχωρήσεις, αφίξεις, γεύσεις, συναισθήματα και μυρωδιές. Ένιωσα ότι αυτό το παζλ πρέπει να το βάλω σε μια σειρά κάποια στιγμή. Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ όλα αυτά που βλέπω και ζω με τον υπόλοιπο κόσμο, να τους εμπνεύσω και έτσι να τους παροτρύνω να βάλουν τα ταξίδια στη ζωή τους. Γιατί τα ταξίδια είναι επένδυση ζωής. Έστω κι ένας να εμπνευστεί, για εμένα θα είναι επιτυχία και μεγάλη ευτυχία.

Η αλήθεια είναι πως λόγω δουλειάς και ταξιδιών, το μόνιμο είναι σχετικό και λίγο με τρομάζει. Αν θα επέλεγα όμως κάποια πόλη, αυτή είναι σίγουρα το Λονδίνο. Εκεί έχω περάσει τον περισσότερο καιρό μακριά από το σπίτι μου και ήταν κάτι σαν “love at first sight”. Ίσως να έμενα και στο Παρίσι, ίσως και σε κάποια πόλη της Ιταλίας (δεν την έχω βρει ακόμη). Η αλήθεια είναι πάντως, πως με ένα και μόνο ταξίδι δεν μπορείς να πεις εύκολα αν σου ταιριάζει μια πόλη. Απαιτείται χρόνος και βοηθά αν καταφέρεις να ζήσεις τους πραγματικούς, καθημερινούς ρυθμούς της και να βγεις λίγο έξω από τη φιλοσοφία του τουρίστα.

Έχω αμέτρητες ιστορίες από ταξίδια που θα διηγούμαι όσα χρόνια κι αν περάσουν με τον ίδιο ενθουσιασμό. Κάθε φορά διηγούμαι και κάτι καινούριο και κάθε φορά νομίζω ότι αυτό είναι και ό,τι πιο ενδιαφέρον έχω ζήσει. Το επόμενο ταξίδι όμως μου δίνει πάντα κάτι νέο, κάτι ιδιαίτερο. Μία ωραία ιστορία, όμως, από τα τελευταία μου ταξίδια, ήταν όταν τριγύριζα με ένα ποδήλατο στα Χουτόνγκ του Πεκίνου, γύρω από την Απαγορευμένη Πόλη. Με ειδική άδεια, κατάφερα να μπω σε ένα παραδοσιακό σπίτι σε κάποια από αυτές τις γειτονιές και είδα τη ζωή σε πραγματικό πλάνο. Ήπια τσάι με την ιδιοκτήτρια, συνομίλησα με τα πουλιά στο κλουβί τους και χάζεψα φωτογραφίες της κόρης τους, ντυμένη νύφη και με μιά δαντελένια ομπρέλα στα χέρια. Η μέρα έκλεισε με μία υπέροχη παράσταση στον πύργο Drum Tower, με θέα όλα τα γκρίζα Χουτόνγκ τριγύρω. Κάτι τέτοιες εικόνες μου δίνουν πάντα και τις καλύτερες ιστορίες.

forbiddencity

Πριν κάποια χρόνια, στην πρώτη μου εταιρεία, χρειάστηκε να κάνουμε μία rescue flight κατά την περίοδο του πολέμου στη Βηρυτό το 2006. Αναχωρήσαμε από Σουηδία με γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό και παραλάβαμε κόσμο από τη Δαμασκό της Συρίας, οι οποίοι έφταναν εκεί με όποιο μέσο μπορούσαν, ταλαιπωρημένοι και χτυπημένοι. Παρέμεναν στο αεροδρόμιο, ίσως και για ημέρες πολλές, με την ελπίδα να μπορέσουν κάποια στιγμή να φύγουν, με όποιο αεροπλάνο και για όπου. Είδα παιδιά να κοιμούνται ανάποδα στο κάθισμα, είδα και γυναίκες να μου φιλούν το χέρι όταν τους έδινα φαγητό. Ήταν πραγματικά μία εικόνα που με βρήκε τελείως απροετοίμαστη. Δεν ξέρω αν έγινα πιο σοφή μετά από αυτό, πάντως σίγουρα εκτίμησα τα πράγματα τελείως διαφορετικά. Και είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που εδώ και χρόνια αγαπώ ιδιαίτερα τη Βηρυττό (είναι άλλωστε και το “Παρίσι της Ανατολής”).

Την καλύτερη συμβουλή και συγχρόνως ατάκα την άκουσα από μία ηλικιωμένη κυρία που καθόταν δίπλα μου σε ένα εστιατόριο στη Ζυρίχη. Με ρώτησε με τι ασχολούμαι, της είπα ότι είμαι αεροσυνοδοός και ταξιδεύω. Μου είπε: “Άσε τους άλλους να νομίζουν ότι μπορεί να είσαι πριγκίπισσα. Εσύ να είσαι βάτραχος. Να ταξιδεύεις για όσο περισσότερο μπορείς και να ρουφάς κάθε στιγμή που περνά από μπροστά σου σαν έντομο”. Και το κάνω.

new-york

Τα ταξίδια είναι ένα χόμπι που προσαρμόζεται στις ανάγκες αλλά και τα γούστα του καθενός. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν να ταξιδεύουν με πολυτέλεια και μένουν μόνο σε ακριβά ξενοδοχεία, υπάρχουν αυτοί που οργανώνουν το ταξίδι τους πιο οικονομικά και συστηματικά και υπάρχουν και αυτοί που κυνηγούν μόνο τις low budget διακοπές, τα hostels ή τα campings. Κάθε κατηγορία έχει τις υποκατηγορίες της και πλέον το ταξίδι είναι τόσο προσωπική υπόθεση που δυστυχώς δεν υπάρχει ο ίδιος κανόνας για όλους. Υπάρχουν όμως κάποια μικρά tips τα οποία μπορούν να εξοικονομήσουν χρήματα, όπως το να κλείνει κανείς πτήσεις αρκετά νωρίτερα, να συγκρίνει πάντα τις τιμές των εταιρειών, να συμπεριλαμβάνει το πρωινό στο ξενοδοχείο (ώστε να αποφεύγει τα διπλά γεύματα εκτός) να κάνει έρευνα αγοράς για τα ξενοδοχεία, να αγοράζει online εισιτήρια για μουσεία, εκθέσεις κτλ, ώστε να εξοικονομεί χρήμα και χρόνο και το πιο ενδιαφέρον για μένα, να περπατάει τις πόλεις. Λιγότερα ταξί, περισσότερες εικόνες, καλύτερες στιγμές.

Μέσα από τα ταξίδια γίνεται κάποιος καλύτερος άνθρωπος. Με τα ταξίδια μαθαίνεις να περπατάς μόνος και να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι, να ρισκάρεις και να αγαπάς το καινούριο. Εκπαιδεύεις το μυαλό σου σε νέες εμπειρίες, γεμίζεις τα μάτια σου με νέες εικόνες και το σώμα σου εγκλιματίζεται σε αλλιώτικες συνθήκες. Εκεί έξω υπάρχουν κόσμοι που δεν πρέπει να αγνοήσεις και τα ταξίδια σου δείχνουν το δρόμο. Τα ταξίδια είναι προίκα ζωής και αυτή η προίκα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το πιστεύω και πάντα θα το πιστεύω.

beirut

Σε κάποιον που δεν έχει ταξιδέψει θα έλεγα αυτό που είχε πει κάποτε ο St. Augustine, ακριβώς όπως το έχει πει: “The world is a book and those who do not travel read only one page”. O κόσμος είναι ένα βιβλίο και αν δεν ταξιδέψεις θα μείνεις για πάντα στη πρώτη σελίδα. Ό,τι πιο σοφό και περιεκτικό. Μα αυτό συμβαίνει και με τα βιβλία άλλωστε, δυσκολεύεσαι να τα ξεκινήσεις αλλά μετά ανυπομονείς να τα ξεφυλλίσεις. Σου εγγυώμαι όμως, ότι ο κόσμος θα είναι ό,τι πιο συναρπαστικό έχεις διαβάσει ποτέ!

Marianna Says: “Θέλεις να “ταξιδέψεις” μαζί με τη maryhop; Μπες στην ιστοσελίδα της, βρες την στο Facebook, στο Twitter, στο Pinterest ή στο flickr!  Yπάρχει κάποιο ταξίδι σου που το θυμάσαι με ενθουσιασμό; Που το συνοδεύει μια πολύ καλή ιστορία; Μη διστάσεις να τη μοιραστείς μαζί μας στο publishitmagazine@gmail..com και…let’s publishit it”!