HeArt Attack films | Με αφορμή τη νέα τους ταινία «Ασφυξία» αφηγούνται τη δική τους ιστορία

Μαρία-Άννα Τανάγια

Αυτή η συνέντευξη έχει τα πάντα: Τρία νέα κορίτσια -γεμάτα όνειρα και φιλοδοξίες-, πολλές ιστορίες για ταινίες, ταξίδια, όνειρα και σκέψεις για την τέχνη. Αυτή η ομάδα, η HeArt Attack films, αποτελείται από ανθρώπους με μεράκι για έναν εναλλακτικό κινηματογράφο και μας παρουσιάζουν τη νέα τους ταινία «Ασφυξία» στο Locus 17|a. Λίγο πριν την προβολή, γνώρισέ τους μέσα από μια άλλη οθόνη, αυτή του υπολογιστή ή του κινητού σου.

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

 

Ας πάμε πίσω στο 2014. Θα ήθελα να θυμηθείτε τη στιγμή που αποφασίσατε να δημιουργήσετε την HeArt Attack Films και πώς το ανακοινώσατε σε φίλους και γνωστούς σας.

 

Εύη Μίνου: Η ιδέα μιας ομάδας που  θ’ αποτελείται από «ψυχοπαθείς» καλλιτέχνες που θέλουν να κάνουν αντισυμβατική τέχνη, ξεκίνησε από τότε που εγώ ήμουν  έφηβη και παγιδευμένη σε μια μικρή πόλη που όλοι αδιαφορούσαν για την τέχνη, πόσο μάλλον για τον πειραματισμό στην τέχνη. Άρα, καταφθάνοντας στη Θεσσαλονίκη, η γη της επαγγελίας για έμενα, άρχισα να είμαι ευτυχισμένη και να ανακαλύπτω ότι το σινεμά είναι ομαδικό σπορ.

Με την Ίλμα Τυρμπεταρη (παραγωγός) κάναμε την πρώτη μας ταινία χωρίς να ξέρουμε τι είναι παραγωγή, ούτε τη δικαιολογία «δεν έχω λεφτά και εξοπλισμό για να κάνω ταινία».

Ακόμα και σήμερα η ταινία “Bloody Bastards’’ είναι η αγαπημένη μας γιατί μας θυμίζει όταν είμαστε σε αδιέξοδο και όταν οι στόχοι μας μπερδεύονται, ότι είμαστε εδώ για να κάνουμε τέχνη και τίποτα παραπάνω. Έτσι, λοιπόν, είδα την HeArt Attack ν’ αυτοδημιουργείται από μόνη της, άρα θα μπορούσα να πω ότι δεν ήταν απόφαση, αλλά μια στιγμή της ζωής μου που «ήθελα δεν ήθελα» αυτή η ενέργεια δεν έπρεπε να πάει χαμένη. Οι φίλοι ήταν και συνεργάτες άρα ήταν και πιο εύκολη η αναμετάδοση του μηνύματος.

Τι σημαίνει «ρευστή ομάδα παραγωγής», από ποια βασικά άτομα αποτελείται η ομάδα και πόσο ανοιχτοί είστε σε νέες συνεργασίες;

Εύη Μίνου:  Ρευστή θα πει ότι άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν και ξαναέρχονται –ε ναι, κάνεις δεν μπορεί να δουλέψει μαζί μας ΜΟΝΟ μια φορά- κι έτσι καταφέρνουμε να φτιάξουμε ένα τεράστιο και παγκόσμιο δίκτυο καλλιτεχνών.

Πρόσφατα αρχίσαμε τις συμπαραγωγές με άλλες ομάδες και εταιρείες όπως η Medea Films στην Αυστραλία. Προσωπικά, λατρεύω να δουλεύω με μουσικούς (η αγαπημένη μου πάντα θα είναι η αδερφή μου η Αντριάνα φυσικά, η οποία είναι αγαπημένη μας συνεργάτιδα).

Σταθερός δεν είναι κανένας μας. Τίποτα δεν είναι σταθερό στην τέχνη. HeArtattackers, όμως, είναι όλοι όσοι μας στηρίζουν και έχουν δουλέψει κάτω από την ομπρέλα της ρευστότητας μας.  Ήμαστε υπερβολικά ανοιχτοί σε όποιον πιστεύει ότι θέλει και μπορεί να συμμετάσχει σε παραγωγή μας, όπως αναφέρουμε και σαν κάλεσμα στο site μας. Ειδικά τον τελευταίο καιρό λαμβάνω καθημερινά email από καλλιτέχνες που μας μαθαίνουν και θέλουν να συνεργαστούν μαζί μας και μπορώ να πω ότι είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ημέρας, βλέποντας το όραμα της HeArt Attack να κάνει αισθητή την παρουσία του στον καλλιτεχνικό χώρο. Θέλουμε να σας γνωρίσουμε Ο-Λ-Ο-Υ-Σ!

Πώς επιλέγετε τα θέματα με τα οποία θ’ ασχοληθείτε;

Εύη Μίνου:  Οι σεναριογράφοι που θα συντελέσουμε την ομάδα μας θα έχουμε κάτι να εκφράσουμε. Όταν αυτό το «θέμα-συναίσθημα» αντιπροσωπεύει όλους τους καλλιτεχνικούς συντελεστές, τότε it’s a deal. Γι’ αυτό, άλλωστε, είμαστε και ρευστοί. Είναι και ο μοναδικός μας κανόνας: Όλοι να γουστάρουμε την ταινία. Τα θέματά μας συνήθως είναι ανθρωποκεντρικά. Είμαι κατά των «κοινωνικών μηνυμάτων» γιατί για εμάς κινηματογράφος είναι τρόπος έκφρασης, όχι τρόπος διδασκαλίας και νουθεσίας των θεατών. Αν ήταν έτσι, θα ήμασταν κοινωνιολόγοι. Προτιμούμε να χρησιμοποιούμε μια κοινωνική πραγματικότητα σαν στοιχείο της πλοκής, χωρίς αυτό να καθορίζει το θέμα της ταινίας.

Θυμάμαι αυτό το κείμενο της Lifo για την ταινία μικρού μήκους «3» και το πόσο εξαιρετική ιδέα μου φάνηκε και σεναριακά και ως τελική παραγωγή. Θα ήθελα να θυμηθείτε τη στιγμή που δε θα ξεχάσετε ποτέ.

Εύη Μίνου: Δε θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που μου ήρθε η ιδέα. Όπως όλες μου οι «φλασιές», έτσι κι αυτή μου ήρθε από κάτι άσχετο και καθημερινό. Κλασικά, είχα writers block. Εκεί που έπινα τον καφέ μου, καταλαβαίνω το εμμονικό βλέμμα μίας μοναχικής ηλικιωμένης, καρφωμένο πάνω μου. Γυρνάω το κεφάλι μου αμήχανα προς τα έξω και βλέπω μια κοπέλα να περπατάει μέσα στα τετραγωνάκια του πεζοδρομίου. «Ok Εύη, είναι προφανές τι πρέπει να κάνεις», είπα από μέσα μου.

Το πρώτο φιλί μιας κοπέλας με OCD. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ τον έρωτα μέσα απ’ τις εμμονές μας. Τις εμμονές που μας τρώνε…όπως κι ο έρωτας. Άλλη αξέχαστη στιγμή ήταν στο γύρισμα με τη σκηνή στο café, όταν η παραγωγός μας Ίλμα, κατάλαβε ότι έξω απ’ το καφέ (στο οποίο ήμασταν ολομόναχοι) γινόταν μια ληστεία και έσκασε μύτη η αστυνομία. Κανείς μας δεν θα ξεχάσει, βέβαια, την μεγάλη προβολή και αγάπη που πήρε η ταινία.

Διαβάζω πως η επόμενη ταινία μικρούς μήκους που δημιουργήσατε, το “Tattoo” κέρδισε το βραβείο «Της πιο περίεργης ταινίας» και του «καλύτερου σκηνοθέτη» στο μεγαλύτερο φεστιβάλ virtual film του κόσμου, ενώ ταξίδεψε μέχρι το Μαϊάμι και το φεστιβάλ IndieWise. Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη όταν σας ανακοινώθηκε η διάκριση;

Εύη Μίνου:  Χαρήκαμε απίστευτα πολύ γιατί αυτό ήταν μία απόφαση του κοινού, το οποίο μας στήριξε πιο πολύ από ποτέ. Η χαρά για εμένα ήταν διπλή, γιατί σκηνοθετώντας και γράφοντας το «Tattoo’’ φοβόμουν ότι μπορεί και ν’ απευθύνεται μόνο στο ελληνικό κοινό. Μια τεράστια διεθνής φεστιβαλική πλατφόρμα ήρθε για να με διαψεύσει. Μεταξύ μας όμως …το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν οι διακοπές το Miami. Το καλοκαίρι θα πραγματοποιηθεί και η προβολή σ’ ένα φαντασμαγορικό event στο Miami πολύ έξω από τα συνηθισμένα μας.  Πρέπει να πω, ότι και η ταινία μας ‘’AsphyxiA’’ κέρδισε βραβείο ‘’Καλύτερου σχεδιασμού ήχου’’.

 

Θα ήθελα να μου περιγράψετε την ταινία «Ασφυξία», η οποία θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο των προβολών Locus 17| a, όπως θα την περιγράφατε σ’ έναν φίλο σας.

Εύη Μίνου: Η Ασφυξία είναι μια ταινία αποδόμησης. Αποδομεί τις αναμνήσεις, τα όνειρα, την πραγματικότητα, μέσα από πολλά επίπεδα πλοκής. Θα σας μπερδέψει και θα χαρούμε που θα σας μπερδέψει. Θα σας βάλει μέσα σ’ ένα ταξίδι ερμηνειών και προσωπικής ταύτισης.  Βασίζεται σε μια ονειρική ερμηνεία όπου τα σκουπίδια συμβολίζουν τις καταπιεσμένες αναμνήσεις που προσπαθούμε να «πετάξουμε στα σκουπίδια» αντί να τις αντιμετωπίσουμε κατάματα. Είναι το «κάτι» –δεν ξέρουμε αν είναι όνειρο, ιστορία, ανάμνηση κλπ, εσείς θα το αποφασίσετε- ενός άντρα που παλεύει με τις αναμνήσεις του και τα παιδικά του τραύματα. Η συνάντηση με μια μυστηριώδη γυναίκα θα τον αναγκάσει να τις αντιμετωπίσει επιτέλους. Το σενάριο υπογράφει η πολύ ταλαντούχα και ανερχόμενη κινηματογραφίστρια, Χρυσάνθη Χασιώτη.

 

Σοφία Σπύρου: Είναι μία ταινία που αφορά κυρίως τα «κατάλοιπα» του καθενός. Όλοι μας κουβαλάμε τραύματα και μνήμες που δεν τους έχουμε ποτέ δώσει την ευκαιρία να γιατρευτούν και να τα αποχωριστούμε. Είναι μία ταινία που κάνει άμεσο διάλογο με «αυτό που πάει στραβά» σε κάθε θεατή ξεχωριστά και ξεκινά, κατά τη γνώμη μου, μια πολύ όμορφη συνειρμική διαδικασία, κάνοντάς μας να κοιτάξουμε κάτω απ το χαλάκι, στα δικά μας «σκουπίδια».

Γιατί πήρατε την απόφαση να συμμετάσχετε σ’ ένα «αντιφεστιβάλ» αυτή τη φορά;

Εύη Μίνου: Είναι δελεαστικό ότι το διοργανώνουμε όλοι οι συμμετέχοντες μαζί και για εμάς αυτή η ομαδικότητα και το πνεύμα του «γνωριζόμαστε» διαφορετικοί καλλιτέχνες μεταξύ μας, είναι το βασικό moto και της HeArt Attack Films.

Εύη Δρακοπούλου: Κάθε κινηματογραφική δράση που γίνεται στη Θεσσαλονίκη μας ενδιαφέρει. Πόσο μάλλον όταν απευθύνεται σ’ όλους και προωθεί ταινίες διαφορετικές που ξεφεύγουν από τον εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο, έχουν πραγματοποιηθεί από νέους ανθρώπους με αγάπη και φιλοδοξίες για την τέχνη τους.

Σοφία Σπύρου: Ως νέα κινηματογραφίστρια, ομολογώ πως δεν έχω δείξει τη δουλειά μου σε «κανονικά» φεστιβάλ, αλλά γνωρίζοντας  τον εαυτό μου θεώρησα ότι η καλύτερη αρχή θα ήταν ανάποδη. Το Locus δίνει τεράστια ελευθερία στους συμμετέχοντες σε ό,τι αφορά τη μορφή και το θέμα, γνωρίζοντας παράλληλα τους τοπικούς δημιουργούς στο κοινό.  Είναι ένα βήμα για τους νέους κινηματογραφιστές της πόλης, να μπορέσουν να δείξουν τη δουλειά τους και να έχουν άμεσο feedback.

 

Έχετε αγωνία για την αντίδραση του κόσμου σ’ αυτή τη νέα σας δουλειά;

Εύη Δρακοπούλου: Έχουμε αγωνία για την κρυφή αντίδραση του κόσμου. Με φοβίζει το ενδεχόμενο την ώρα της προβολής ν’ ακούσω έναν ψίθυρο που θα σχολιάζει την ταινία.Ένας κινηματογραφιστής συνήθως δεν είναι δημόσιο πρόσωπο και είναι πολύ πιο προσιτός απ’ ό,τι φαντάζεστε. Θα ενθουσιαστώ εάν, αντί να ψιθυρίσεις, έρθεις στο τέλος της προβολής, μου εκφράσεις face to face το σχόλιό σου και υπάρξει μια εποικοδομητική συζήτηση.

Σοφία Σπύρου: Έχω πειστεί ότι είμαι η χειρότερη κριτής του εαυτού μου, τα χειρότερα τα έχω ακούσει από εμένα. Η συζήτηση μετά την προβολή της ταινίας είναι κάτι το οποίο περιμένω, γιατί πολλές φορές απ’ το κοινό μπορείς να μάθεις πράγματα για την ταινία που δεν μπορούσες να δεις λόγω προοπτικής.

Τι θα έλεγε η πρόσκληση την οποία θα στέλνατε σε κάποιον με σκοπό να έρθει στο Locus 17| a;

Εύη Δρακοπούλου: Κι εγώ κατεβάζω συνέχεια ταινίες στο λάπτοπ μου, αλλά θα ήθελα πολύ να έχω κι έναν προτζέκτορα στο σπίτι μου. Ό,τι και να μου πεις, είναι αλλιώς να βλέπεις την ταινία στο σπίτι σου και αλλιώς με την παρέα σου σ’ έναν χώρο όπου οι συνθήκες προβολής είναι κινηματογραφικές.

Κι εγώ πήγα και είδα το καινούριο Star Wars, αλλά φροντίζω να στηρίζω και τις ελληνικές παραγωγές ακόμα και αν δεν είναι τόσο θεαματικές γιατί θέλω να υπάρχει ελληνικός κινηματογράφος.

Κι εγώ έχω μείνει με 1 ευρώ στην τσέπη αλλά θα το διέθετα με μεγάλη μου χαρά σ’ αυτή την εκδήλωση για να περάσω λίγο διαφορετικά το Σαββατοκύριακό μου. Η πραγματικότητα θ’ ανταποκριθεί στις προσδοκίες σου και με το παραπάνω.

Σοφία Σπύρου: Αν γκρινιάζεις για την έλλειψη τοπικών δημιουργών, πιστεύεις ότι η θεσσαλονικιώτικη κινηματογραφική σκηνή είναι ψόφια, σου αρέσει να καίγεσαι με πειραματικές ταινίες και έχεις 1,5 ευρώ στη τσέπη, look no further.

Ποιο είναι το πιο τρελό σας όνειρο για την πορεία της heΑrt Attack Films;

Εύη Μίνου: Το πιο τρελό μου όνειρο είναι η HeArt Attack ν’ αποκτήσει ακόμα πιο διεθνή χαρακτήρα και καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο που αισθάνονται «μόνοι»  να μπορέσουν να επικοινωνήσουν μέσω της ομάδας μας. Ένα HeArtattackolywood απο indie καλλιτέχνες. Ταντάμ! Η μεγάλου μήκους δεν είναι και τόσο μακρινό όνειρο… χωρίς να θέλω ν’ ανακοινώσω κάτι…

Εύη Δρακοπούλου: Στα 20 σου έχεις πολλά τρελά όνειρα.Αλλά ας σας πω τα πιο προσγειωμένα καλύτερα. Κανείς μας δεν ξεκίνησε να σπουδάζει το χόμπι του για να παραμείνει χόμπι. Μακάρι να καταφέρουμε να ζήσουμε κάποτε απ’ αυτό γιατί είναι πραγματική ευτυχία να είσαι 12 ώρες στο γύρισμα κάνοντας κάτι που λατρεύεις και όταν γυρίζεις σπίτι σου το ψυγείο να είναι γεμάτο. Κι όταν λέω απ’ το χόμπι μας δεν εννοώ ούτε διαφημιστικά ούτε ευτελείς ταινίες, μιλάω για τέχνη. Σίγουρα θέλω ακόμα οι ταινίες μας να ταξιδεύουν σε φεστιβάλ και αίθουσες προβολών και να είμαι εκεί ν’ ακούω τους θεατές. Μια μεγάλου μήκους ταινία υπογεγραμμένη από την heART Attack είναι ο επόμενος στόχος.

Σοφία Σπύρου: Συνεργασία με τον David Lynch…σίγουρα.

Marianna says: «Πέρνα μια βόλτα απ’ την ιστοσελίδα της HeArt Attack Films, κι αν θες ψαξ’ τους και στο Facebook. Για να μάθεις τα πάντα για το δρώμενο Locus 17 | a μπες εδώ».