Homeland | «Μανδύας και στιλέτο» με ανθρώπινο πρόσωπο

 Κώστας Μαυραγάνης

Το «Homeland» το παρακολουθώ ανελλιπώς από την προβολή του πρώτου επεισοδίου του πρώτου κύκλου επεισοδίων στις ΗΠΑ ακόμα. Έβλεπα διαφημιστικά banners στο ίντερνετ και η αλήθεια είναι ότι η πρώτη μου εντύπωση ήταν πως επρόκειτο για κλασική περίπτωση «αμερικανιάς».

Κώστας Μαυραγάνης

Αλλά από την άλλη, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τις «αμερικανιές», και ειδικά όταν επρόκειτο για ιστορίες με πράκτορες, τρομοκρατικά χτυπήματα, ριψοκίνδυνες καταδρομικές επιχειρήσεις, κρίσιμες καταστάσεις ζωής και θανάτου, συνωμοσίες, προδοσίες κτλ, κτλ, κτλ (μεγάλος φαν του «24», του «Bourne» και παρεμφερών σειρών και ταινιών βλέπετε ο γράφων…).
Συν το ότι το δίδυμο των πρωταγωνιστών μου προσέλκυσε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον, λόγω ιδιαίτερης «αδυναμίας» από παλιά στην Κλερ Ντέινς, και του ότι ο Βρετανός Ντέμιαν Λιούις είναι μία φυσιογνωμία που «μένει» (θα τον θυμάστε ως ανθυπολοχαγό Γουΐντερς στο «Band of Brothers»). Και συν το ότι αποτελεί ριμέικ μίας ισραηλινής σειράς, του «Prisoners of War»- και η αλήθεια είναι ότι δεν τυχαίνει πολύ συχνά να έρχεται κανείς σε επαφή με τηλεοπτικό/ κινηματογραφικό υλικό από αυτή τη χώρα, έστω και μέσω «απόδοσης».

Οπότε και άρχισα να το παρακολουθώ. Και, πολύ απλά, κόλλησα, όπως κόλλησαν άλλωστε και όσοι έκαναν το ίδιο. Εξηγούμαι: Το «Homeland»- η ιστορία της «θριαμβευτικής» επιστροφής στις ΗΠΑ ενός πεζοναύτη, ο οποίος ήταν αιχμάλωτος ισλαμιστών εξτρεμιστών για οκτώ χρόνια και της αναλύτριας της CIA η οποία υποψιάζεται ότι έχει στρατολογηθεί από την Αλ Κάιντα- έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός εξαιρετικού κατασκοπευτικού θρίλερ στον υπερθετικό βαθμό. Ένταση, σασπένς, «δυνατές», αλλά σε λογικά πλαίσια, σκηνές δράσης (χωρίς υπερβολές όμως- ξεχάστε τα «ντου» του Τζακ Μπάουερ, όπου ο «μοναχικός λύκος» της CTU μπούκαρε και δεν άφηνε κολυμπηθρόξυλο), απίστευτη πλοκή και γενικά τα καλύτερα στοιχεία των καλύτερων ιστοριών του είδους.

Αλλά εκεί που το Homeland ξεφεύγει, είναι στους χαρακτήρες του. Τόσο η Ντέινς, όσο και ο Λιούις δίνουν ρέστα απεικονίζοντας δύο χαρακτήρες (Κάρι Μάθισον, πράκτορας της CIA και λοχίας Νίκολας Μπρόντι αντίστοιχα) οι οποίοι – δεδομένων των συνθηκών- είναι από τους πιο «ανθρώπινους» που έχουν εμφανιστεί ποτέ στην τηλεόραση. Και οι δύο κουβαλούν πίσω τους φορτίο, το οποίο φαίνεται στη συμπεριφορά και τις επιλογές τους, χωρίς όμως να «προβάλλεται» εξώφθαλμα στον θεατή- απεναντίας θα έλεγε κανείς. Σε πολλές περιπτώσεις είναι η ίδια η γλώσσα του σώματός τους που τους «διαμορφώνει» στο μυαλό του θεατή.

Με τις αμφιβολίες, τους προβληματισμούς, τους φόβους και τις πεποιθήσεις τους, οι οποίες με τη σειρά τους διαμορφώνουν την ιδιαίτερη προσωπική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη Μάθισον και στον Μπρόντι- στο «θήραμα» και τον «κυνηγό», με τους ρόλους αυτούς να εναλλάσσονται συνεχώς. Παρά το τι υπάρχει από πίσω, και τους σκοπούς και τις υποψίες του καθενός (και πέρα από τα «κρίσιμα» από πλευράς δραματικής εξέλιξης και προώθησης πλοκής σημεία της ιστορίας), η αλληλεπίδραση μεταξύ τους (καθώς και μεταξύ αυτών και των οικογενειακών και φιλικών/συναδελφικών τους κύκλων) είναι, κατά κύριο λόγο, σε μεγάλο βαθμό… «φυσιολογική» θα έλεγε κανείς- όπως και στην πραγματικότητα: ανεξαρτήτως του «υποβάθρου» και της «ατζέντας» που έχει ο καθένας μας στη ζωή, σε «ανύποπτες» και όχι φορτισμένες από δουλειά, καθήκοντα, αντιλήψεις κλπ στιγμές, η συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους είναι…ανθρώπινη, «φυσιολογική». Και αυτό βλέπει κανείς και στους χαρακτήρες του Homeland, χάρη στην εκπληκτική δουλειά των συντελεστών της σειράς και πάνω από όλα των δύο πρωταγωνιστών.

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί πως πρόκειται για μία πολύ καλά «ενημερωμένη», όσον αφορά στην επικαιρότητα και τον τρόπο που αυτή απεικονίζεται, σειρά.

Συνολικά: θεωρώ το Homeland ένα από τα καλύτερα δείγματα τηλεοπτικής σειράς που έχω δει τα τελευταία χρόνια, από όλες τις απόψεις. Σε διαφορετικό επίπεδο από «πωρωτικές/χορταστικές» παραγωγές όπως το «24», ο «Σπάρτακος», το «Strike Back» και άλλα, πετυχαίνει να δίνει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, το οποίο κρατά τον θεατή «γραπωμένο» να περιμένει εναγωνίως το επόμενο επεισόδιο, ενώ ταυτόχρονα «νιώθει» τους χαρακτήρες – ακριβώς επειδή αποτελούν περισσότερο «χαρακτήρες» παρά «φιγούρες». Αυτή τη στιγμή, η σειρά βρίσκεται στο 6ο επεισόδιο της 2ης σαιζόν (στις ΗΠΑ, στην ελληνική τηλεόραση άρχισε να προβάλλεται σχετικά πρόσφατα, από τη FOX Ελλάδας, μέσω OTE TV και nova), και παραμένει αναλλοίωτη όσον αφορά την ποιότητά της. Συνίσταται ανεπιφύλακτα, σε φίλους του είδους και μη.