H ιστορία πίσω από δύο χρυσά μετάλλια κι ένα πανελλήνιο ρεκόρ

Μαρία-Άννα Τανάγια

«Το πανελλήνιο ρεκόρ στη ρίψη δίσκου κατέρριψε η Ραφαέλα Ζαχαρούδη με βολή στα 13.56μ. Η αθλήτρια του «Aθλητικού Συλλόγου ΑΜΕΑ-Ελπίδα Θεσσαλονίκης» πραγματοποίησε μια εξαιρετική εμφάνιση, αφού με την πρώτη της συμμετοχή στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑΜΕΑ 2017, κατάφερε να κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια (σε δίσκο και ακόντιο)». Κάπως έτσι θα έγραφα την είδηση εάν η Ραφαέλα δεν ήταν η μικρή μου ξαδέρφη και βαφτισιμιά μου. Θα μου επιτρέψεις, όμως, να σου αφηγηθώ κάτι περισσότερο. Την ιστορία αυτού του παιδιού για το οποίο αυτά τα δύο μετάλλια ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποίηση. Ήταν η προσωπική της δικαίωση έπειτα από πολλά χρόνια απογοήτευσης, απομόνωσης και bullying.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Την αντίκρισα για πρώτη φορά το 2002. Ήταν μόλις δύο ετών και απολάμβανε με αξιοσημείωτη όρεξη  έναν αδιευκρίνιστο χυλό από μακαρόνια, ρύζι και άλλους υδατάνθρακες περασμένων ημερών. Βλέπεις, τα παιδιά του ιδρύματος του Ρούσε, που βρίσκονταν ήδη σε διαδικασία υιοθεσίας, είχαν ιδιαίτερα «προνόμια» κάθε φορά που οι μελλοντικοί τους γονείς τους επισκέπτονταν.

Το γεγονός ότι η μητέρα της, είναι σαν δεύτερη μητέρα μου, έκανε εκείνη την επίσκεψη μου αυτονόητη «υποχρέωση». Θυμάμαι σαν τώρα την αγωνία της θείας μου. Την αμηχανία να γνωριστούμε με τη μικρή κι εκείνη να πάψει να μας αντιμετωπίζει σαν ξένους αλλά σαν τη νέα της οικογένεια.

Το καταφέραμε. Η μικρή έγινε μέλος της οικογένειας, η αμηχανία ξεπεράστηκε, ο χυλός και οι στιγμές στο Ρούσε ξεχάστηκαν. Και τότε έρχεται η ίδια η ζωή να σου υπενθυμίσει πως δεν ήρθε ακόμα η ώρα για happy end.

Σε fast forward, για να μην το βαρύνω πολύ, ακολούθησαν αμέτρητα εγκεφαλογραφήματα και αξονικές, το πόρισμα για έναν όγκο στον εγκέφαλο με όλα τα σχετικά συμπτώματα, δύο επεμβάσεις και μία μικρή που άφησε πίσω της τις άσχημες μνήμες του Ρούσε, δημιουργώντας νέες αναμνήσεις στο νοσοκομείο.

Δεν ήταν μόνο αυτό. Η ιδιαίτερη αυτή μικρή δεν μπόρεσε να ενσωματωθεί στην κοινότητα του σχολείου. Απ’ τη μια  τα παιδιά δεν ήθελαν να βλέπουν το ξυρισμένο κεφάλι της (υποχρεώνοντάς την να φορά σκουφί ώστε να μην προσβάλλει την αισθητική τους), απ’ την άλλη εκείνη προτίμησε την ασφάλεια μιας μοναξιάς, η οποία έγινε κτήμα της και δικό της προαπαιτούμενο «επιβίωσης» τόσο στο Γυμνάσιο, όσο και στο Λύκειο.

Η θεία στο μεταξύ εκεί. Ως μονογονεϊκή οικογένεια πλέον, να παλεύει μόνη της. Να καλύπτει γονεϊκά και συναισθηματικά κενά.  Άγρυπνος φρουρός. Αιώνιος σύμμαχος και «στύλος». Να της δίνει ερεθίσματα κοινωνικοποίησης, να βρίσκει νέες δραστηριότητες, όπως ο Ναυτοπροσκοπισμός, η Μουσική, η Ποίηση, η Δημιουργική Γραφή και μόλις πριν από 8 μήνες και ο αθλητισμός.

Ο αθλητισμός. Αυτό το μεγάλο κεφάλαιο, όσο μεγάλη ήταν και η αγκαλιά του «Αθλητικού Συλλόγου ΑΜΕΑ-Ελπίδα Θεσσαλονίκης».

Ο προπονητής της Χρήστος Μητσιόπουλος ήταν ένας απ’ τους πρώτους ανθρώπους που την πίστεψαν εξαρχής. Που μας μίλησε για μετάλλια πολύ νωρίτερα απ’ τους αγώνες.

Εμένα προσωπικά ποτέ δεν μ’ ένοιαξαν οι τίτλοι. Προσπαθούσα να της το εξηγήσω κάθε φορά που συζητούσαμε, γυρνώντας κατάκοπη από πέντε ώρες προπόνηση. Για εμένα, αρκούσε που προσπαθούσε. Που εντάχθηκε σε μια ομάδα στην οποία νιώθει οικεία. Που είχε έναν στόχο. Που την έβλεπα να λάμπουν τα μάτια της ύστερα από κάθε βολή που πήγαινε όλο και πιο μακριά.

Το τηλεφώνημα έγινε ακριβώς μετά τον αγώνα της. «Η Ραφαέλα πήρε χρυσό μετάλλιο στο ακόντιο». Το δεύτερο τηλεφώνημα έγινε την επόμενη μέρα. «Η Ραφαέλα πήρε χρυσό μετάλλιο και στο δίσκο κι έκανε πανελλήνιο ρεκόρ»!

Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν μπόρεσε κανένας άλλος συγγενής -πλην της μαμάς της- να κατέβει στην Αθήνα. Στην αρχή στεναχωρήθηκα. Έπρεπε να ήμασταν εκεί να την καμαρώσουμε.

Στη συνέχεια, κατάλαβα: Αυτή τη μαγική στιγμή έπρεπε να την ζήσουν μόνες τους. Μαμά και κόρη. Ήταν η δική τους νίκη απέναντι σε μια ζωή που δεν είναι ποτέ εύκολη, αλλά παραμένει συναρπαστική. Σ’ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δε διαθέτει ενδιάμεσες δομές και αφήνει μετέωρα παιδιά με δυνατότητες και όνειρα. Απέναντι σε μια κοινωνία που αδιαφορεί για το διαφορετικό και χτίζει τοίχους σε όποιον προσπαθεί να ενταχθεί σ’ αυτή. Ήταν η δική τους «χρυσή» στιγμή, σε μια ιστορία με δράκους, νεράιδες και ιππότες. Και οφείλει να έχει happy end.