Η Παιδεία… «αγνοείται»

Καθώς προχωρούσα στον δρόμο για να πάω σε μια δουλειά, παρατήρησα ένα μικρό παιδί τσιγγάνων να διαβάζει ένα βιβλίο που βρήκε στα σκουπίδια. Η χαρά που είχε όταν ξεφύλλιζε το βιβλίο ήταν μεγάλη. Συνειδητοποίησα ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης νιώθει μια έλξη για το βιβλίο.

publisher: Αλέξανδρος Τσάλιος 

Όμως, το τσιγγανάκι αν και αγαπάει το βιβλίο, δεν θα του δοθεί η δυνατότητα να σπουδάσει ή έστω να μορφωθεί ποτέ. Δεν θα μπορέσει να λάβει την «Παιδεία» που χρειάζεται. Δυστυχώς, απουσιάζουν από το ελληνικό κράτος τα μέσα και τα οικονομικά εχέγγυα για να στηρίξουν το τσιγγανάκι-αλλά και κάθε παιδί με οικονομικές δυσκολίες-να λάβει γνώσεις  οι οποίες θα το βοηθήσουν να ενταχθεί στην κοινωνία.

Φυσικά, αν και λείπουν τα μέσα για να βοηθήσουν παιδιά που λόγω  οικονομικών δυσκολιών δεν φοιτούν στο σχολείο, το τσιγγανάκι ζει σε μια κλειστή κοινωνική ομάδα. Μια ομάδα που έχει διαφορετική νοοτροπία χρόνων από τον μέσο κοινό άνθρωπο, που δεν θα επιτρέψει στο παιδί να  μορφωθεί αλλά θα το οδηγήσει στην εργασία.

Αν και οι τσιγγάνοι ζουν σε μια δικιά τους κοινωνία, κανείς δεν προσπάθησε να τους προσεγγίσει και να τους βοηθήσει να ενταχθούν στην κοινωνία. Ο φόβος και η άγνοια ίσως είναι οι λόγοι που εμποδίζουν αυτήν την επαφή. Παρ’ όλα αυτά οι φορείς και οι άνθρωποι που έχουν την δύναμη γιατί δεν κάνουν τίποτα γι’ αυτό; γιατί δεν προσπαθούν να στηρίξουν την μόρφωση των τσιγγάνων; Δυστυχώς, η έλλειψη οργάνωσης στο κράτος. αλλά και η «αδυναμία» κάποιων σημαντικών προσώπων να αντεπεξέλθουν στο χώρο εργασίας τους δεν επιτρέπει την υλοποίηση αυτής της πράξης.

 

*Το άρθρο αποτέλεσε εργασία στο πλαίσιο των μαθημάτων στο 1ο Δημόσιο ΙΕΚ Δημοσιογραφίας

Photo Credit: © Guido Cavallini/Corbis