Η σιωπή δεν είναι χρυσός

Μαρία-Άννα Τανάγια

Είναι τόση η οχλαγωγία των ημερών που διανύουμε που έπαψα πια ν’ ακούω τη φωνή μου. Για την ακρίβεια, τη σκέψη μου. Όταν όμως με προσβάλλεις εξαπολύοντας μύδρους εναντίον μου, καθώς σύμφωνα με σένα εγώ ευθύνομαι για το περιβαλλοντικό έγκλημα στη Χαλκιδική και μάλιστα είσαι τόσο σίγουρος πως «τσέπωσα» 80.000 ευρώ, τότε η φωνή μου ανεβάζει decibel.

Μαρία-Άννα Τανάγια

Παρόλο που διατείνεσαι πως με γνωρίζεις πολύ καλά (σου έδωσα κι εγώ την ευχέρεια οικειότητας, φιλοξενώντας σε ευγενικά στον «τοίχο» μου), θέλω να κάνεις λίγη υπομονή να (ξανα;) συστηθούμε.

Είμαι η Μαριάννα. Απόφοιτος δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ. και μεταπτυχιακή φοιτήτρια του ίδιου τμήματος στην κατεύθυνση «δημοσιογραφία και νέα μέσα». Εργάζομαι ως δημοσιο-γράφος (με έμφαση στο δεύτερο συνθετικό) αισίως 10 χρόνια. Θεωρώ πως «υπηρετώ» το χώρο, όχι με τη δουλοπρεπή χροιά του ρήματος, αλλά με την υπόσταση που μου έμαθαν οι γονείς μου και με κάνει να κοιμάμαι ανάλαφρη και ήσυχη τα βράδια.

Εργάζομαι ως δημοσιογράφος εδώ και 10 χρόνια. Είμαι 30 ετών. Ζω με τους γονείς μου, διότι δυστυχώς δεν μπόρεσα ακόμα να πατήσω ανεξάρτητη στα δικά μου πόδια, παρόλο που δουλεύω αγόγγυστα 12 ώρες την ημέρα (πολλές φορές και 20 ώρες, πολλές φορές χωρίς καθόλου αμοιβή, όπως πολλοί συνάδελφοί μου).

Δε με ενοχλεί πολύ. Γιατί την αγαπώ αυτή τη δουλειά, όχι από ματαιοδοξία, αλλά γιατί διακατέχομαι ακόμα από έναν αφελή δονκιχωτισμό που με κάνει να πιστεύω πως κάπου, κάποτε, σε κάποιον, μια λέξη/φράση/πρόταση/κείμενό μου ίσως του φανούν χρήσιμα.

Γι’ αυτό άκουσα τη Δευτέρα ξανά τη φωνή μου. Με ενόχλησε που με πρόσβαλες. Που θεωρείς πως βάζοντάς τα μαζί μου, τα βάζεις με το σύστημα. Με ενοχλεί που έκραξες με περισσή ευκολία τους φίλους μου στο ραδιόφωνο. Διότι με τους φίλους μου έχουμε μοιραστεί από όνειρα μέχρι μειώσεις μισθών και από γέλια μέχρι ένα κουλούρι.

Με ενοχλεί που μου ζητάς (ή μου επιβάλλεις) να ντρέπομαι για κάτι που δεν αποφάσισα καν εγώ. Γιατί εγώ (εμείς) εναντιώθηκα. Δεν συμφώνησα ποτέ. Δεν μπόρεσα για να είμαι ειλικρινής να κάνω κάτι.

Χαίρομαι που εσύ με τον εργοδότη σου ταυτίζεσαι απόλυτα. Δηλαδή εάν π.χ. φροντίζει να φοροδιαφεύγει –άρα ζημιώνει το κράτος και τους συμπολίτες σου- είναι σαν να φοροδιαφεύγεις και συ. Στη ζωή δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Μια πωλήτρια σε γνωστή αλυσίδα ρούχων που κατηγορείται για παιδική εργασία δεν είναι απαραίτητα υπέρμαχος της παιδικής εργασίας. Αλλά εσύ στη θέση μου θα είχες παραιτηθεί, φαντάζομαι.

Εγώ, όμως, δε θα παραιτηθώ. Όχι, επειδή χάρη στην επίμαχη διαφήμιση έγινα πιο πλούσια (γελάει ο κατώτατος μισθός!). Όσοι ασχολούνται ή έχουν ελάχιστη σχέση με τους τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς μπορούν να επιβεβαιώσουν πόσο παχυλοί είναι οι μισθοί μας.

Δε θα παραιτηθώ διότι εξακολουθώ αφελώς να πιστεύω και να ελπίζω πως αυτή τη (ραδιοφωνική) ώρα που σου κρατώ συντροφιά, θα σε ενημερώνω για δράσεις (τι ειρωνεία, κυρίως μη κερδοσκοπικές!) που ενδεχομένως αγνοούσες ή θα σου προτείνω πώς να περάσεις ανέξοδα το απόγευμα ή το βράδυ σου.

Δε θα παραιτηθώ γιατί έχω μάθει να σε σέβομαι και να σ’ακούω. Γιατί αυτό είναι δημοκρατία, ακόμα και στην εποχή των αδηφάγων social media. Γιατί «μ’αρέσει» η δυσαρέσκεια του στιγμιαίου like σου, η οργή του comment σου. Αυτό που δε μου αρέσει, επαναλαμβάνω, είναι να με προσβάλλεις.