Ιλιάδα Κοθρά | Το ροζ μου αρέσει. Αλλά είμαι από εκείνες που θέλω να το επιλέξω μεταξύ άλλων χρωμάτων και όχι επειδή αυτό έχει καθοριστεί από άλλους

Κoιτώντας για ακόμα μια φορά την 16 μηνών βαφτιστήρα μου να παίζει με τα τόσα της παιχνίδια, ν’ ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω της, να μην χορταίνει  κάθε τι «καινούργιο», μου φέρνει στο μυαλό τη μέρα που ήρθε στον κόσμο. Την μέρα που πανικόβλητη έψαχνα -σαν «πρώτη φορά νονά»- τι δώρο θα της έπαιρνα από το κατάστημα του μαιευτηρίου. 

 

Και ξαφνικά η επιλογή μου είχε χρώμα. Ήταν ροζ. Ροζ ανοικτό, ροζ σκούρο, ροζ φλούο.

Το ροζ μου αρέσει. Αλλά είμαι από εκείνες που θέλω να το επιλέξω μεταξύ άλλων χρωμάτων και όχι επειδή αυτό έχει καθοριστεί από άλλους.  Άρχισα να σκέφτομαι τα στερεότυπα και πως αυτά καθορίζουν τις ζωές μας. Την επιλογή του συντρόφου. Το αν έχουμε φιλοδοξίες να πάρουμε το «οβάλ γραφείο»- αμερικάνικος όρος επί καλών οικονομικών εποχών που αφορούσε την απόλυτη καταξίωση- ή απλά μια θέση καλή θα ήταν αρκετή για εμάς εφόσον θα έπρεπε να κάνουμε κάποια στιγμή και οικογένεια.

Μεγάλωσα σε μια εποχή που σαν κοπέλα είχα 3 επιλογές. Το Πανεπιστήμιο, την didacta- για μια «θεσούλα» σαν γραμματέας- και το γάμο. (Ευτυχώς που η σημερινή εποχή έχει αμέτρητες επιλογές για τα νέα κορίτσια και όχι μόνο αυτές. Και έχω την αίσθηση πως αυτή η νέα γενιά είναι εξαιρετικά ευφυής, δυναμική, με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στο μέλλον).

Είναι η κοινωνία, λοιπόν, που βάζει φραγμούς στην περιβόητη επιθυμητή ισότητα; Είναι οι άντρες που καταπιέζουν τις γυναίκες και δεν τις αφήνουν να εξελιχθούν σε υψηλόβαθμα στελέχη; Φταίνε οι υπερπροστατευτικοί γονείς που δεν αφήνουν τα μικρά κορίτσια να εμπλακούν σε θέματα όπως η τεχνολογία, τα μαθηματικά, οι πολεμικές τέχνες και η εκμάθηση ενός οργάνου όπως π.χ. τα drums; Ή η αλήθεια είναι κάπου στην μέση;

Είμαι τυχερή καθώς συνεργάζομαι με εκατοντάδες γυναίκες και τις αγαπώ πολύ. Αντιλαμβάνομαι τι σημαίνει να είσαι εργαζόμενη μαμά, νοικοκυρά, υποστηρικτική κόρη, καρδιακή φίλη και ερωμένη την ίδια στιγμή. Όπως αντιλαμβάνομαι επίσης πόσο δύσκολο πρέπει να είναι να κρατάς τον ρόλο του κουβαλητή, του πιστού εραστή, του αφοσιωμένου πατέρα, του επιτυχημένου κοινωνικά επαγγελματία. Στην εποχή της κρίσης που και τα δύο φύλα συχνά αναγκάζονται να ψάχνουν για δουλειά, οι προσωπικές σχέσεις γίνονται ακόμα δυσκολότερες. Και “complicated”.

Τα πράγματα όμως -ίσως- είναι πιο απλά. Τα πάντα είναι θέμα επιλογών. Μιας και δεν ζούμε σε μέρη που η μπούργκα είναι το απόλυτο must, μπορούμε να διαλέξουμε πώς θέλουμε να περάσουμε τη ζωή μας. Αν θέλουμε να ανέβουμε τα σκαλιά της ιεραρχίας, πρέπει απλά να αφοσιωθούμε σ’ αυτό. Που σημαίνει διάβασμα, συνεχής ενημέρωση, σεμινάρια, ξενύχτια για τυχόν νέους οικονομικούς όρους και τον τομέα που μας καίει. Σημαίνει πως πρέπει πάσα θυσία επίσης, να έχουμε «συμμάχους» εκείνες με τα «ίδια μάτια στο μέλλον». Φίλες που θα κατανοήσουν πως δεν μας αφορά ακόμα ένα ξενύχτι στο bar, κοιτώντας μουρμουρίζοντας αν «εκείνος» έστειλε inbox/sms.

Αν η επιλογή μας είναι να φτιάξουμε την δική μας εταιρεία, οι φίλοι, οι άντρες φίλοι στη ζωή μας μπορεί να μας φανούν χρήσιμοι. Μπορούμε να δανειστούμε λίγο από το «no drama» ύφος τους και απλά να μάθουμε να ριχνόμαστε στην πράξη γρήγορα και αποτελεσματικά. (Κι εκείνοι μπορούν να πάρουν λίγη από τη δική μας εν-συναίσθηση και διαίσθηση για να φτιάξουνε ακόμα πιο πετυχημένες τις δικές τους εταιρείες.)

Αν ο στόχος είναι να αφοσιωθούμε στα παιδιά και την οικογένεια, αυτό είναι ακόμα μια δική μας επιλογή και όχι της κοινωνίας. Αν μας αφορά περισσότερο η ενασχόληση με το σπίτι, τα παιδικά πάρτι και τα σχετικά, είναι μια επιλογή και αυτή.

Αν θέλουμε να διεκδικήσουμε αύξηση -και όταν φυσικά το αξίζουμε- απλά το ζητάμε.  Το διεκδικούμε. Αν στόχος είναι μια καλή σχέση και τίποτα παραπάνω, δουλεύουμε πάνω σ’ αυτήν. Διαρκώς. Αν η κόρη μας θέλει να παίξει με πιο εγκεφαλικά παιχνίδια, της δίνουμε την επιλογή να το κάνει. Οι γυναίκες συχνά έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν βασικό εχθρό. Τον ίδιο μας τον εαυτό. Που μας βάζει «βολικές τρικλοποδιές» για να μην φτάσουμε εκεί που επιθυμούμε διακαώς. Η κοινωνία, οι κακοί άντρες, τα παιδιά. Πάντα κάποιος θα φταίει για να μην «προχωρήσουμε».

Επιλογές υπάρχουν. Και για εμάς και για τους άντρες. Τα στερεότυπα τα γκρεμίζουμε εφόσον μας βαραίνουν. Δεν είναι εύκολο. Αλλά δεν είναι ακατόρθωτο.

Υπάρχουν εξαιρετικά πετυχημένες γυναίκες που συνδύασαν μια χαρά και καριέρα και  οικογένεια. Υπάρχουν άντρες που τις στήριξαν και τις στηρίζουν στον αγώνα τους αυτό- γιατί περί αγώνα πρόκειται.

Η μόνη διαπαιδαγώγηση που θα έπρεπε να έχουν τα μικρά παιδιά, είναι η πίστη στον εαυτό τους. Στα «όποια» ταλέντα τους. Στις όποιες ιδιαιτερότητες τους. Στο να μάθουν κυρίως να «μην φοβούνται» κανέναν. Στο να μάθουν να είναι ανεξάρτητα, αυτόνομα και έτοιμα να βγουν στην ζωή. Είτε αγόρια είτε κορίτσια, οι κοινωνίες δυναμώνουν με δυνατούς και χαρούμενους ανθρώπους που βρήκαν τον δικό τους δρόμο.

Αυτό θέλουμε εν τέλει. Ευτυχισμένους ανθρώπους γύρω μας ό,τι κι αν έχουν αυτοί επιλέξει.

(Το πρώτο δώρο της μικρής Ράνιας ήταν ένα τεράστιο μπαλόνι που έγραφε “It’s a girl!” Ροζ. Τα επόμενα δώρα ήταν-και θα είναι- από όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Γιατί η ζωή έχει χιλιάδες χρώματα και «αποχρώσεις»).

 

Publisher: Ιλιάδα Κοθρά*

Φωτογραφία: Aggeliki Soultatou

*Η Ιλιάδα Κοθρά γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε  διαφήμιση, δημόσιες σχέσεις, social media marketing  και sales management.  Εργάζεται ως  sales director/ franchise consultant στην MED S.A company.  Το 2012 σε μια προσπάθεια να αποβάλλει την κακή εικόνα που είχαν οι περισσότεροι στο εξωτερικό για τους Έλληνες λόγω κρίσης, δημιούργησε την αγγλόφωνη πλατφόρμα www.living-postcards.com, με στόχο να προβάλλει όλα τα όμορφα πράγματα που ήταν -σχεδόν- άγνωστα στους περισσότερους, και να συμβάλλει στο να μειωθούν τα κλασσικά «τουριστικά στερεότυπα» που υπήρχαν για την χώρα.  Σήμερα,  είναι η μεγαλύτερη data base, με χιλιάδες αφιερώματα, και καθημερινή παρουσία σε 6 social media στηρίζοντας νέα brands, ξενοδοχεία, προϊόντα, τέχνη και ανθρώπους που καινοτομούν.

Αρθρογραφεί σε μεγάλα sites και έντυπα του εξωτερικού προβάλλοντας κυρίως νέους Έλληνες σχεδιαστές,  τοπικές γεύσεις,  εικαστικούς, και οργανώνει μαζί με την ομάδα της creative events με σκοπό να δώσει ένα κίνητρο να ακολουθήσουν και άλλοι το δικό τους όραμα μέσω ομιλιών και επιτυχημένων storytellings.  Σύντομα ετοιμάζει με εξαιρετικούς συνεργάτες τα πρώτα  ”Living Postcards” concepts στο εξωτερικό αλλά και εμπορικά events σε «ασυνήθιστα” σημεία εκτός πρωτεύουσας».

Marianna says: «Η Έλενα Σαμαρά πρότεινε να γίνει ένα θέμα για την ισότητα των δύο φύλων, όχι όμως ως man hating, αλλά μ’ έναν τρόπο που θα έδειχναν γιατί θα ήμασταν καλύτερα ως κοινωνία, χώρα, κόσμος αν δουλεύαμε πάνω στην επίλυση τους. Σκέφτηκα πως η πλέον κατάλληλη να μιλήσει γι’ αυτό ήταν η αγαπημένη μου, δυναμική και τόσο γενναιόδωρη προς τις γυναίκες Ιλιάδα Κοθρά. Εάν θέλεις κι εσύ να προτείνεις ένα θέμα που θέλεις να διαβάσεις, πέρνα μια βόλτα απ’ την Αίθουσα Σύνταξης».