Ημερολόγια ενός συμπρωτευουσιάνου #7: Τα 10 πιο αναξιοποίητα σημεία της Θεσσαλονίκης | Vol. 2

Kωστής Κοτσώνης

Τώρα που ο εκλογικός πυρετός κόπασε, είπα να συνεχίσω την αποστολή μου στον κόσμο τούτο ολοκληρώνοντας το αφιέρωμα για τις περιοχές της Θεσσαλονίκης που προσωπικά θεωρώ πιο αναξιοποίητες. Για όσους δεν το διάβασαν, το πρώτο μέρος του αφιερώματος βρίσκεται εδώ.

Kωστής Κοτσώνης

5) Χώρος πίσω από τα κτίρια του Μεγάρου Μουσικής

Για ακόμα μία φορά οι προοπτικές υπάρχουν. Βρίσκονται μπροστά μας κι εμείς τις κλωτσάμε. Έχουμε ένα χώρο που αποτελεί φυσική συνέχεια της ολοκληρωμένης πλέον Νέας Παραλίας. Έχουμε δύο σημαντικά κτίρια πολιτιστικής χρήσης (το ένα από αυτά, μάλιστα, σχεδιασμένο από το διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα Arata Isozaki) να δεσπόζουν στο χώρο. Και ένα έτοιμο κρηπίδωμα (με χώρο στάθμευσης δίπλα!) που θα μπορούσε να φιλοξενήσει τη μαρίνα που οραματίζεται ο δήμος χωρίς να στερεί τη θέα που απολαμβάνουν οι Θεσσαλονικείς στη Νέα Παραλία.

Και όμως, τι κυριαρχεί σήμερα; Μία εικόνα εγκατάλειψης, με τα αυτοκίνητα να καταλαμβάνουν μέχρι πρόσφατα το σημείο (επιτέλους οι αρμόδιες υπηρεσίες προνόησαν έστω να βάλουν αποτρεπτικά), τις σπασμένες πλάκες να αποτελούν παγίδες για τους περαστικούς και τον ελλιπέστατο φωτισμό να κάνει το μέρος απωθητικό για βόλτα.
Ε, είναι να μην γκρινιάζω μετά;

4) Κτιριακό συγκρότημα Αλλατίνη

Εδώ τα λόγια περιττεύουν. Το ρεπορτάζ του Σάκη Ιωαννίδη για λογαριασμό του περιοδικού Parallaxi είναι άκρως αποκαλυπτικό για το πώς ένα επιβλητικό κτιριακό συγκρότημα 130 περίπου χρονών κατάντησε σήμερα να είναι ένα σάπιο μήλο της Έριδας.

3) Περιοχή Λαχανόκηπων

Ως φοιτητής έχω βρεθεί αρκετές φορές στους συναυλιακούς και πολιτιστικούς χώρους που φιλοξενούνται στην 26ης Οκτωβρίου. Κάθε φορά δεν μπορώ παρά να φανταστώ κάτι καλύτερο για αυτήν την περιοχή, που αποτελεί τη δυτική «βιτρίνα» της πόλης.

Αυτή τη στιγμή η βιτρίνα είναι ραγισμένη. Χορταριασμένες εκτάσεις, παρατημένα κτίρια-διαμάντια (ναι, στη ζυθοποιία «ΦΙΞ» αναφέρομαι), χαμόσπιτα και πολυάριθμοι οίκοι ανοχής, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, συνθέτουν το σκηνικό.

Οι αρκετοί χώροι διασκέδασης, τα εμπορικά κέντρα και τα πολυτελή ξενοδοχεία που κτίστηκαν στα πέριξ τα τελευταία χρόνια δεν έδωσαν στους Λαχανόκηπους την ανάσα που τους χρειάζεται. Η κατασκευή του Νέου Νομαρχιακού Μεγάρου- περνώντας πρόσφατα από την περιοχή είδα κάποια κατασκευαστική κίνηση- αλλά και η αναπαλαίωση των Παλαιών Σφαγείων δίνουν κάποιες πιο βάσιμες ελπίδες αλλά και πάλι δεν αρκούν.

Για να σωθούν οι Λαχανόκηποι χρειάζεται ένα οργανωμένο πλάνο αξιοποίησης, με συγκεκριμένους και μακροπρόθεσμους στόχους όσον αφορά στην ανοικοδόμηση, τις χρήσεις γης, την προσβασιμότητα. Κοινώς, τι στο καλό θέλουμε να κάνουμε με αυτήν την περιοχή, που τη μία παρουσιάζεται σαν η σαλονικιώτικη La Defence, την άλλη σαν πιθανός χώρος μετεγκατάστασης της Δ.Ε.Θ. και, εν τέλει, σαν το μεγάλο ριγμένο του παιχνιδιού. Και μαζί με αυτήν και οι λιγοστοί της κάτοικοι.

2) Πρώην στρατόπεδα

(Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στο στρατόπεδο Παύλου Μελά)
Παύλου Μελά, Καρατάσιου, Κόδρα. Αυτά είναι μερικά ονόματα από τις διόλου ευκαταφρόνητες εκτάσεις πρώην στρατοπέδων, για τις οποίες έχει χυθεί άπειρο μελάνι, τυπογραφικό και ηλεκτρονικό, έχουν γίνει διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων ενώ τα »θα» που ακούστηκαν περί του θέματος αρκούν για να γεμίσουν ολόκληρες σελίδες.
Η περίπτωση του »Παύλος Μελάς» είναι, νομίζω, η πιο χαρακτηριστική και πολύκροτη, αφενός επειδή το στρατόπεδο βρίσκεται σε σημείο που «φωνάζει» για πράσινο, αφετέρου διότι έχει πολλάκις εξαγγελθεί η παραχώρησή του στον ομώνυμο δήμο από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Οι τελευταίες εξελίξεις περί του θέματος ανάγονται στον περασμένο Αύγουστο, όταν το δημοτικό συμβούλιο ενέκρινε τους όρους της παραχώρησης. Από τότε, όμως, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

1) Χώρος Δ.Ε.Θ.

Ο βασιλιάς των εξαγγελιών και των φαραωνικών έργων είναι και ο πιο… μοναχικός. Δεν ξέρω αν το έχετε αναλογιστεί, αλλά, περίπου τα δύο τρίτα των ημερών του έτους, στο χώρο που έχουμε συνδέσει με τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης δεν πατά, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, ψυχή. Και αυτό συμβαίνει στην καρδιά του κέντρου της πόλης, κοντά στο παραλιακό της μέτωπο, τα σημαντικότερα μουσεία της και τα μεγαλύτερα πανεπιστήμιά της.

Κάτι πρέπει να γίνει. Τη μεταφορά των εγκαταστάσεων της Έκθεσης θα πρέπει προφανώς να την ξεχάσουμε για τα επόμενα χρόνια λόγω της οικονομικής κατάστασης. Μπορούμε, όμως, και επιβάλλεται να εντάξουμε τις ήδη υπάρχουσες στην αστική ζωή μέσω της ριζικής αναβάθμισής τους, η οποία θα συνοδεύεται από τη δημιουργία του περίφημου μητροπολιτικού πάρκου που τόσες φορές έχουμε ακούσει. Και, κινδυνεύοντας για ακόμα μία φορά να φανώ διαφημιστής συγκεκριμένων αρχικτεκτονικών γραφείων, βλέπω με θετική άποψη τη μελέτη των Νικηφορίδη και Cuomo,που διαπνέεται ακριβώς από τη συνύπαρξη Δ.Ε.Θ. και πάρκου.

Αυτά, λοιπόν. Ξέρω ότι αφήνω αρκετές περιοχές έξω (λόγου χάρη τις εγκαταστάσεις του Γ΄ Σώματος Στρατού, που επίσης πρέπει κάποτε να ξεκουμπιστούν) από την μελαγχολική αυτή λίστα ωστόσο πιστεύω ότι οι δέκα που προανέφερα αποτελούν τις πιο άμεσες προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, άλλη είναι η πιο άμεση πρόκληση. Να βρούμε αυτό το όραμα που προανέφερα και στο πρώτο μέρος του δεκαλόγου. Και, αν κρίνω από τις συμπεριφορές πολλών Θεσσαλονικέων αλλά και από τις φρέσκες ακόμα προεκλογικές κουβέντες αρκετών υποψηφίων, έχουμε αρκετό δρόμο ακόμη. Καλή υπομονή να ‘χουμε.

Marianna says: «Διάβασε  τα προηγούμενα φωτο-ημερολόγια του Κωστή εδώ και…ξεναγήσου στην πόλη μέσα από τη ματιά του»!