Ημερολόγια ενός συμπρωτευουσιάνου #5 | Το δικό μου ποδαρικό στη Νέα Παραλία‏

Kωστής Κοτσώνης

Στην αρχή υπήρχε απλά η αμηχανία του ότι περιοριστήκαμε όλοι μας τόσο ξαφνικά. Μετά ήρθε η παρατεταμένη και κλιμακωτή αγωνία για το αποτέλεσμα. Και προς το τέλος, η λαχτάρα να αντικρίσουμε επιτέλους αυτό που για δεκάδες μήνες δεν μπορούσαμε καν να πλησιάσουμε.

Kωστής Κοτσώνης

Νιώθαμε σαν φυλακισμένοι. Κάγκελα και λαμαρίνες περιόριζαν το αντικείμενο του πόθου μας.

Και εκεί που είχαμε αρχίσει να ξεχνούμε ότι κάποτε ζούσαμε μαζί της, οι λαμαρίνες έπεσαν και τα αποκαλυπτήρια έγιναν.

Ναι, ήταν αλήθεια. Μετά από δυόμισι χρόνια απουσίας, η Νέα Παραλία ήταν πάλι μαζί μας ολόκληρη, ενιαία, απαστράπτουσα. Και μονομιάς ξεχυθήκαμε να την ανακαλύψουμε. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι φωτογραφίες που θα δείτε τραβήχτηκαν ένα μεσημέρι καθημερινής. Κι όμως, η κοσμοσυρροή ήταν αρκετή ώστε να θυμίζει Σαββατοκύριακο.

Μαζί με όλους κι εγώ έκανα μία βόλτα στο νέο κομμάτι της Νέας Παραλίας και επέστρεψα έχοντας να γράψω αρκετά στο «ημερολόγιό» μου.

Ξεκινάμε την ξενάγησή μας, λοιπόν.

Περπατώντας από τα ανατολικά προς τα δυτικά, το πρώτο θεματικό πάρκο που συναντά κανείς είναι ο «Κήπος των Γλυπτών». Το ξεκίνημα δεν είναι πολύ δυνατό, ομολογουμένως. Η χρήση του χαλικιού ως υλικό στο δάπεδο του κήπου γίνεται κάπως αφειδώς.

Για του λόγου το αληθές, ιδού. Τουλάχιστον, το χαλίκι μπορεί εύκολα να πασαριστεί στους ανυποψίαστους για χιόνι!

Από την άλλη, οι μαρμάρινες επιφάνειες που περικλείουν τον κήπο είναι πολύ όμορφες. Ίσως για αυτό εδώ και καιρό, πριν ακόμα τα εγκαίνια, κάποιοι επαναστάτες χωρίς αιτία αποφάσισαν να τις βεβηλώσουν.

Το όνομα του θεματικού πάρκου προφανώς και δεν είναι τυχαίο αφού πρόκειται να μετατραπεί σ’ έναν ανοικτό χώρο τέχνης. Αναμένουμε, άρα, σημαντική βελτίωση του σκηνικού όταν εγκατασταθούν γλυπτά από καλλιτέχνες όπως ο Μαρκ Χατζηπατέρας και ο Μιχάλης Κατζουράκης.

Προς το παρόν, το μόνο γλυπτό που έχει εγκατασταθεί είναι οι υδροκίνητοι τρεις κύκλοι του Γιώργου Ζογγολόπουλου. Η τοποθέτηση του έγινε μέσα σε μία μικρή τεχνητή λίμνη η οποία, όμως, δεν έχει γεμίσει ακόμη με νερό.

Στον «Κήπο των Γλυπτών» θα βρίσκεται ίσως και το δεύτερο πιο προνομιακό περίπτερο της Νέας Παραλίας. Το πρώτο βρίσκεται στον «Κήπο του Νερού», κοντά στο Μέγαρο Μουσικής και ήδη λειτουργεί ως αναψυκτήριο. Αυτό εδώ θα βρίσκεται πάνω από το νερό κι αυτό από μόνο του το κάνει πιο ελκυστικό.
Προχωρώντας στον «Κήπο της Μεσογείου», με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ο συγκεκριμένος χώρος αποτελεί τη ριζική αναδιαμόρφωση ενός πάρκου που περιτειχιζόταν, απ’ όσο θυμάμαι, με συρματόπλεγμα. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τον κακό φωτισμό τα βράδια, καθιστούσαν το πάρκο απωθητικό προς τους πολίτες.

Πλέον, το συρματόπλεγμα έχει φύγει και το πάρκο, καταπράσινο και σκιερό, ουσιαστικά σε καλεί να ξεστρατίσεις από τη βόλτα σου πλάι στο κύμα ώστε να το επισκεφτείς.

Το πρώην skatepark που υπήρχε στο χώρο απαλλοτριώθηκε αλλά ακόμα δεν έχει πάρει κάτι τη θέση του. Κρίμα. Ήταν το πρώτο skatepark που απέκτησε αυτή η πόλη και θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να έχει διατηρηθεί.

Σκεϊτάς δεν είμαι ώστε να έχω μνήμες από το skatepark. Ήμουν, όμως, κάποτε δραστήριος πιτσιρικάς και έχω, πιστεύω, κάθε δικαίωμα να νιώθω νοσταλγία με τον επόμενο κήπο. Τον «Κήπο του Οδυσσέα Φωκά». Τον κήπο που σημάδεψε τα κυριακάτικά μου μεσημέρια, τότε που οι οικογενειακές βόλτες ήταν κανόνας.

Τα παλιά παιχνίδια στην παιδική χαρά αντικαταστάθηκαν με νέα και τα γηπεδάκια τένις μεταφέρθηκαν πιο κάτω απελευθερώνοντας ακόμα περισσότερο χώρο για παιχνίδι. Δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω. Τα παιδία παίζει!

Δυστυχώς, αυτοψία στον «Κήπο των Εποχών» που ακολουθεί αμέσως μετά δεν μπόρεσα να κάνω. Κι αυτό γιατί δεν είναι έτοιμο ακόμα. Γενικά, υπάρχουν ακόμα αρκετά μέτωπα ανοικτά στην ανάπλαση, όπως φυτεύσεις, τοποθέτηση αστικού εξοπλισμού κτλ.

Ο κήπος της άμμου, πάλι, είναι έτοιμος και με συγκίνησε. Οι χαράξεις του παλιού πάρκου κυκλοφοριακής αγωγής, το οποίο είχα αλωνίσει με το ποδήλατό μου, διατηρήθηκαν και ξύπνησαν πολλές μνήμες. Τα γήπεδα τένις του «Φωκά» μεταφέρθηκαν εδώ, ενώ εγκαταστάθηκαν και ξύλινα παιχνίδια αντίστοιχα με αυτά που έχουν τοποθετηθεί στον «Κήπο των Ρόδων».

Και φτάνουμε στον κολοφώνα της ξενάγησής μας. Στον περίφημο «Λόφο του απογευματινού ήλιου» που προκάλεσε τόσες και τόσες αντιδράσεις. Ευτυχώς δεν ήταν αρκετές για να σταματήσουν το έργο. Κατάφεραν, πάντως, να μειώσουν το ύψος του λόφου ο οποίος προσφέρει σίγουρα μια πρωτόγνωρη θέα του παραλιακού μετώπου αλλά όχι τόσο εντυπωσιακή όσο προσωπικά θα περίμενα. Τέλος πάντων, τα ζευγαράκια που θα τον κατακλύσουν όταν καλοκαιριάσει δε θα ενδιαφέρονται και τόσο για τη θέα.

Για το τέλος μένει ο «Κήπος του Αλεξάνδρου» που επίσης δεν είναι έτοιμος. Περιμένω εντυπωσιακό αποτέλεσμα όταν τεθούν σε λειτουργία οι πίδακες νερού που βρίσκονται εκατέρωθεν του Μεγαλέκου!

Τι γίνεται, όμως, με το… ψητό της Νέας Παραλίας; Το κομμάτι το μπροστινό, που κοιτάζει προς τη θάλασσα; Εδώ συναντάμε για ακόμα μία φορά όλα αυτά που στιγμάτισαν και το τμήμα προς το Μέγαρο Μουσικής: τα ευρύχωρα παγκάκια, τις αλέες με τα δέντρα, τους εντυπωσιακούς στύλους φωτισμού και το ξύλινο δάπεδο στην άκρη του κρηπιδώματος.

Τα φρεσκοφυτεμένα πεύκα μοιάζουν, βέβαια, καχεκτικά μπροστά σε εκείνα του παλιού τμήματος που έχουν φουντώσει για τα καλά.

Αλλά και τα φρεσκοτοποθετημένα ξύλα στην ακροθαλασσιά προκαλούν ενδιαφέρουσα αντίθεση.

Ωστόσο, υπάρχουν και καινούργια στοιχεία. Οι εγκαταστάσεις νερού είναι πολύ περισσότερες σε αυτό το τμήμα. Πίδακες, μικρές πισίνες, γούρνες, απ’ όλα έχει ο μπαξές. Εφόσον λειτουργούν σωστά-και γι’ αυτό ανησυχώ κάπως- το αποτέλεσμα θα είναι ανεπανάληπτα όμορφο και δροσερό.
Επίσης, οι πάλαι ποτέ τσιμεντένιες εξέδρες έχουν επενδυθεί τώρα με ξύλο και έχουν ανανεωθεί αφάνταστα.

Φυσικά, τη διαφορά κάνει η εξέδρα απέναντι από τον ανδριάντα του Καραμανλή. Πραγματικά, οι ομπρέλες του Ζογγολόπουλου δε θα μπορούσαν να είχαν επανατοποθετηθεί σε καλύτερο σημείο! Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι θέλουν μία φωτογραφία μαζί τους. Και όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι!

Επειδή νομίζω ότι αρκετά σας έπρηξα, θα κλείσω με τις δύο-τρεις προκλήσεις που οι αρχιτέκτονες και η δημοτική αρχή έχουν να αντιμετωπίσουν από εδώ και πέρα.

Η πρώτη έχει να κάνει με την τραγική κατάσταση που επικρατεί στο ύψος του Ναυτικού Ομίλου. Τσίγκινες κατασκευές, αυτοκίνητα που μπαινοβγαίνουν και ένα αντιαισθητικό πάρκινγκ είναι τα «αγκάθια» που πρέπει να παραμεριστούν.

Η δεύτερη με την τραγική εικόνα που επικρατεί πίσω από το Βασιλικό θέατρο. Ο χώρος, παραμελημένος και βανδαλισμένος, μοιάζει σαν από άλλο πλανήτη συγκρινόμενος με την Παραλία.

Στα άμεσα σχέδια του δήμου πρέπει να ενταχθεί και η αξιοποίηση του πρώην Interni το οποίο, μετά την έξωση του ιδιοκτήτη, χάσκει αναξιοποίητο.

Η επόμενη πρόκληση έχει να κάνει με τον ελλιπή φωτισμό στο ύψος της παλιάς ηλεκτρικής εταιρείας. Για κάποιο λόγο, στο σημείο εκείνο δεν έχουν εγκατασταθεί στύλοι φωτισμού και η περιοχή φωτίζεται από μερικούς άθλιους προβολείς. Ελπίζω οι αρχιτέκτονες να ‘χουν κάτι στο μυαλό τους σχετικά με αυτό.

Τέλος, πρόκληση προβλέπεται να είναι και η συντήρηση του τεράστιου αυτού έργου. Ή έστω την τακτή συντήρησή του ώστε να προλαμβάνονται τυχόν βανδαλισμοί που ήδη, δυστυχώς άρχισαν να υπάρχουν.

Όπως και να ‘χει, με τα καλά της και τα αρνητικά της, αυτή η ανάπλαση αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο προόδου για τη Θεσσαλονίκη και επιβεβαιώνει πλήρως την πρώτη θέση που έδωσα στη Νέα Παραλία στο προηγούμενο »Ημερολόγιο». Περπατώντας στο παραλιακό μέτωπο νιώθεις σαν να περπατάς σε μέρος γνώριμο και πρωτόγνωρο συνάμα. Γνώριμο γιατί είναι το μέρος που συνδέθηκε με τόσες σου αναμνήσεις. Πρωτόγνωρο γιατί για πρώτη φορά στα χρονικά το αντικρίζεις ενιαίο, ενδιαφέρον και τόσο μα τόσο όμορφο.

Οι πολίτες άλλων πόλεων αυτό το αίσθημα το ζουν πολύ συχνότερα. Εμείς στη χορτασμένη από υποσχέσεις Θεσσαλονίκη έμελλε να το ζήσουμε πριν από δύο εβδομάδες περίπου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Καλορίζικη!

Μερικές ακόμα φωτογραφίες:

Marianna says: «Διάβασε εδώ τα προηγούμενα φωτο-ημερολόγια του Κωστή και…ξεναγήσου στην πόλη μέσα από τη ματιά του»!