Ιορδάνης Αϊβάζογλου | Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Όταν Βαλσάμωσε η Άνοιξη» αφηγείται

Μαρία-Άννα Τανάγια

Η παράσταση «Όταν βαλσάμωσε η Άνοιξη» της Theatre Reactor, μετά την επιτυχημένη πορεία της σε σχολεία της Βόρειας Ελλάδας, παρουσιάζεται στις 28 και 30 Δεκεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Ευόσμου. Ο σκηνοθέτης της παράστασης Ιορδάνης Αϊβάζογλου, αφηγείται τη δική του ιστορία σχετικά με τη γνωριμία του με την ομάδα και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια των προβών. Παράλληλα, μοιράζεται σκέψεις περί παιδικού θεάτρου, ενώ θυμάται το δικό του ξεκίνημα ως ηθοποιός.

Μαρία-Άννα Τανάγια

 

H πρώτη συνάντηση έγινε με το συνιδρυτή της Theatre Reactor Δημήτρη Κανίογλου, έναν εξαιρετικό μουσικό με τον οποίο είχα συνεργαστεί όταν σκηνοθετούσα το “Contractions” στο Κ.Θ.Β.Ε. Είχε γράψει μια υπέροχη μουσική για το έργο και του είχα πει πως ό,τι κι αν μου ζητήσει θα το κάνω με κλειστά μάτια.

Στη συνέχεια, συνάντησα τον Τριαντάφυλλο Σιδερίδη, επίσης συνιδρυτή της Theatre Reactor, ο οποίος ήταν μαθητής μου στη Σχολή. Όπως καταλαβαίνετε, ήμουν σ’ ένα εντελώς οικείο περιβάλλον με ανθρώπους που εκτιμώ.

Δεν είχα σκηνοθετήσει ποτέ μια παράσταση που θα παιζόταν σε σχολεία. Οι απαιτήσεις μιας δράσης που διαδραματίζεται σε χώρο μη θεατρικό είναι πολλές και ιδιαίτερες. Ωστόσο, η Theatre Reactor επένδυσε στην παραγωγή αγοράζοντας εξοπλισμό, οπότε είχαμε τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε μια πολύ καλή δουλειά που συνοδεύεται και από videos, τα οποία λειτουργούν ως σκηνικό της παράστασης.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παίζεις να παίζεις σε χώρο μη θεατρικό. Τα παιδιά είναι πολύ πιο κοντά σου, νιώθεις την ανάσα τους. Θέλαμε να μπορούμε ν’ ανταποκριθούμε σε όλες τις καταστάσεις, καθώς δεν είναι συγκεκριμένος ο χώρος που διαθέτει το κάθε σχολείο για να φιλοξενηθεί η παράσταση. Για να το καταφέρουμε, κάναμε πολλές πρόβες, περίπου για 2.5 μήνες.

Πολλοί έχουν μια λάθος άποψη για το παιδικό θέατρο. Θεωρούν ότι επειδή απευθύνεται σε παιδιά, θα πρέπει να παιδιαρίζουμε. Εμείς  φροντίσαμε τα μηνύματα που περνά το κείμενο να φτάσουν στα παιδιά χωρίς παλιμπαιδισμούς πάνω στη σκηνή.

12391129_979924388735786_1090484465665422931_n

Υπάρχουν ιδιαιτερότητες όταν μιλάμε για παιδικό θέατρο. Πρέπει να «φωτίσεις» κάποια πράγματα λίγο πιο προσεκτικά για να τραβήξουν το ενδιαφέρον των παιδιών: πρωτίστως να γίνει κατανοητή η ιστορία και κατά δεύτερον όσα θέλεις να περάσουν ως μηνύματα. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να τους δώσεις «μασημένη τροφή».

Το συγκεκριμένο έργο έχει πολλά μηνύματα: η δύναμη της φιλίας, η μετάνοια για κάτι κακό που προκαλεί κάποιος, η έννοια της περιβαλλοντικής ευσυνειδησίας. Θεωρώ πως κάθε παιδί, ανάλογα με το χαρακτήρα του, θα νιώσει και θα λάβει κάτι διαφορετικό. Εμείς προσπαθήσαμε να τα «φωτίσουμε» όλα.

Έχω παίξει σε παιδικές παραστάσεις του Κρατικού και ξέρω πόσο απαιτητικό είναι το παιδικό θέατρο. Πρέπει να κρατάς σε εγρήγορση ένα κοινό που δεν είναι εκπαιδευμένο και βαριέται εύκολα.

Οι απαιτήσεις δε μειώνονται. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο: ιδίως τα παιδιά είναι πολύ αυστηροί κριτές. Αν νιώσουν το ψέμα, θα τους χάσεις. Γι’ αυτό και η συμβουλή που δίνω πάντα στους ηθοποιούς είναι η αλήθεια.

Αν καταφέρει ο ηθοποιός να καταθέσει την αλήθεια του πάνω στη σκηνή και να κάνει το θεατή ν’ ανασαίνει μαζί του,  τότε σημαίνει ότι έχουμε πετύχει 100% και το αποτέλεσμα είναι μαγικό. Αυτό κάνουμε ως ηθοποιοί, άλλωστε: αναζητάμε την αλήθεια, σε μια τέχνη του ψέματος.

Εγώ χαίρομαι πολύ όταν έρχομαι σε επαφή με τόσο νεαρές ηλικίες. Φέτος, εκτός από τον «Γλάρο», κάνω και το «Oδοιπορώντας» στο Βαφοπούλειο που απευθύνεται σε Γυμνάσια και Λύκεια. Τα παιδιά συμμετέχουν και το χαίρομαι τόσο πολύ. Είναι οι μελλοντικοί θεατές του θεάτρου. Αν δεν αγαπήσουν τώρα το θέατρο, με ένα κακό θέαμα, θα στραβώσουν.

Η πιο συγκινητική στιγμή στην καριέρα μου ως ηθοποιός ήταν όταν παίζαμε την «Αντιγόνη» στη νεανική σκηνή του Κ.Θ.Β.Ε. Έπαιζα το φύλακα και τον είχα προσεγγίσει διαφορετικά με τη βοήθεια του σκηνοθέτη, ήταν ψευτόμαγκας, Ελληναράς. Όταν τελείωσε η παράσταση, ανέβηκε στην σκηνή ένα κορίτσι 15 ετών, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: «Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Στο σχολείο, ο δάσκαλος μου έδωσε να παίξω κι εγώ τον ίδιο ρόλο και έβαλα τα κλάματα γιατί το θεώρησα ασήμαντο ρόλο. Εσείς μου δείξατε πόσο σπουδαίος ρόλος είναι». Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή απ’ αυτό. Νιώθεις πως αυτό που κάνεις έχει νόημα. Μπορείς να ασκείς την ευφυΐα σου.

Η πρώτη παιδική παράσταση που παρακολούθησα ήταν σε ηλικία ενός έτους. Ποια η πρώτη παιδική παράσταση που θυμάσαι.  Η αδερφή μου έπαιζε από τριών ετών στο παιδικό θέατρο της Μαίρης Σοΐδου. Κι έτσι, με τραβούσαν οι γονείς μου με το ζόρι, με αποτέλεσμα να το πάρω εντελώς στραβά. Μέχρι και τα 20 μου είχαν μια εντελώς αδιάφορη στάση για το θέατρο. Σε μια στιγμή αντίδρασης, έδωσα για πλάκα εξετάσεις στο Κρατικό Θέατρο. Τον πρώτο κιόλας μήνα των μαθημάτων, έχοντας σπουδαίους δασκάλους όπως ο Γιάννης Ρήγας, άρχισα να «βουτάω» σ’ αυτό και αντιλήφθηκα πως αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου.

Σήμερα, ασχολούμαι με το θέατρο σχεδόν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Είναι μαγεία το θέατρο. Συνδυάζει τόσες πολλές πτυχές που -αν έχεις ανοιχτούς ορίζοντες- μπορείς όντως ν’ ανακαλύπτεις συνεχώς καινούργια πράγματα. Αυτό είναι και το μότο μου: «να μη μένεις στάσιμος».

Marianna says: «Η παράσταση «Όταν βαλσάμωσε η Άνοιξη» των Πακιρτζίδου – Φυντανή σε σκηνοθεσία Ιορδάνη Αϊβάζογλου ανεβαίνει στις 28 και 30 Δεκεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Ευόσμου, υπό την αιγίδα της Αντιδημαρχίας Παιδείας – Δια βίου Μάθησης Νέας Γενιάς, Αθλητισμού και Πολιτισμού του Δήμου Κορδελιού – Ευόσμου. Μέρος των εσόδων θα διατεθεί σε μαθητή δημοτικού σχολείου του Δήμου Κορδελιού – Ευόσμου που χρήζει νοσηλείας. Μπορείς να διεκδικήσεις δωρεάν προσκλήσεις εδώ»