Ισονομία, στην ανομία | Και…ο Μπάμπης

Γιώργος Παπαδεράκης

Όχι, δεν είμαι από αυτούς που τους αρέσουν οι γενικεύσεις, οι μηδενισμοί (και ο Μηδενιστής), οι αφορισμοί (κυριολεκτικοί και μεταφορικοί) και οι άναρθρες κραυγές καταστροφο-λογίας/λαγνείας (αφήνω την επιλογή του δεύτερου συνθετικού σε εσάς, ως άλλος Γιάννης Βούρος στο αξέχαστο ‘’Εσύ αποφασίζεις’’).

Γιώργος Παπαδεράκης

Επομένως, αν περιμένετε να διαβάσετε για το ένοχο σύστημα, το σάπιο κατεστημένο, τα σαθρά θεμέλια της πολιτείας και την Αθήνα τη γα…λουχημένη (η οποία μπορεί να αγνοεί, άλλα όμως δεν ξεχνά ποτέ ότι ο ΠΑΟΚ δεν πεθαίνει) θα σας παραπέμψω σε κάποιο άρθρο μεγαλοδημοσιογράφου (το πρώτο συνθετικό σχετίζεται με το μισθό και όχι με το βιογραφικό, τις περγαμηνές, τις επαγγελματικές επιτυχίες, την ηλικία ή τη σωματική διάπλαση, προς αποφυγή παρεξηγήσεων) που ‘’πρόσκειται στην αντιπολίτευση’’.
(σημείωση από λεξικό της αρχαίας ελληνικής: πρόσκειμαι = έχω προστεθεί)

Για ακόμη πιο θεαματικά αποτελέσματα, βέβαια, μπορείτε να ανατρέξετε σε κάποια ανακοίνωση κόμματος της αντιπολίτευσης, χωρίς να εχει σημασία το κόμμα ή ο λόγος για τον οποίο εξέδωσε την ανακοίνωση. Tο νόημα ειναι πάντα το ίδιο, σε βαθμό που αν κάποια μερα, έτσι ‘’για τη φάση’’ (που λέει κι η νεολαία) αποφάσιζαν από κοινού τα κόμματα της αντιπολίτευσης να στείλουν τις έντυπες ανακοινώσεις τους χωρίς τα διακριτικά της κάθε παράταξης, αμφιβάλλω για το πόσο θα ήταν δυνατόν να καταλάβεις την προέλευση της κάθε μιας εξ αυτών (εντάξει, έκτος από αυτής του Περισσού, για να μη μας πουν και υπερβολικούς).

Εγώ, λοιπον, θα σας μιλήσω για ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τον ιστορικό του μέλλοντος (αγαπημένο κλισέ) φαινόμενο που παρατηρείται (μεταξύ τόσων άλλων) στην ελληνική κοινωνία και τείνει να γίνει (ή μήπως έγινε ήδη;) ατομική και κοινωνική συνείδηση κάθε πολίτη αυτής της χώρας, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, ταξικής προέλευσης, κοινωνικής θέσης ή ιδεολογικού υπόβαθρου.

Και πριν γίνω πιο σαφής, μια μικρή παρένθεση νομικής φυσεως, για να βγάλω και το απωθημένο μου που ποτέ δεν έγινα δικηγόρος για να αγορεύω με λάβρο ύφος υπέρ δικαίων και αδυνάτων σαν τον Τομ τον Κρουζ στον ‘’Κώδικα Τιμής’’. Αντιγράφω από τη σελίδα της wikipedia:

‘’Νόμοι κατά την έννοια του δικαίου, καλούνται οι θεσμοθετημένοι γραπτοί κανόνες δικαίου που στηρίζονται στο Σύνταγμα μιας χώρας, και ρυθμίζουν υποχρεωτικά τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών, καθώς και των πολιτών με το κράτος, και ορίζουν διάφορες ρυθμίσεις για την ομαλή λειτουργία του κράτους. Το σύνολο των Νόμων αλλά και η παραγωγή αυτών ονομάζεται νομοθεσία. Οι νόμοι ψηφίζονται από το κοινοβούλιο και η τήρησή τους είναι υποχρεωτική για όλους τους πολίτες και φορείς’’.

Γνωστά όλα αυτά, θα μου πείτε. Δεκτό. Ας σταθούμε λίγο στην τελευταία πρόταση:

’Οι νόμοι ψηφίζονται από το κοινοβούλιο και η τήρησή τους είναι υποχρεωτική για ΟΛΟΥΣ τους πολίτες και φορείς’’.

Προφανώς δεν…ανακάλυψε την Αμερική οποίος ισχυριστεί ότι το περιεχόμενο αυτής της πρότασης στη σημερινή πολύπαθη παγκοσμία (γιατί σε καμία περίπτωση αυτό το φαινόμενο δεν άφορα μονο στη χώρα μας) κοινωνία, αντί να αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της συνταγματικής δομής κάθε κράτους -ως όφειλε- μοιάζει περισσότερο κάτι μεταξύ αστικού μύθου και παλιού χιλιοειπωμένου ανεκδότου, που έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι αστείο. Το παράδοξο (και αυτό είναι που άφορα κατά κύριο λόγο την ελληνική κοινωνία) είναι το πώς εισπράττει ο μέσος πολίτης αυτή την ‘’ανατομική παραλλαγή’’ της συνταγματικής δομής του κράτους.

Έστω, λοιπόν, ο πολίτης ονόματι Μπάμπης, μισθωτός, από αυτούς που η (εκάστοτε) κυβέρνηση ξεκινάει τις ‘’μεταρρυθμίσεις’’ (μια έννοια που ίσως θα έπρεπε να έχει ήδη ποινικοποιηθεί στη χώρα μας), χωρίς δικό του σπίτι, χωρίς κανένα χωραφάκι έτσι για να βρίσκεται, με τραπεζικές καταθέσεις που όταν φτάνουν τα 4 ψηφία ακολουθεί τριήμερος εορτασμός στη φαμίλια, χωρίς μπατζανάκη σε κάποια δημόσια υπηρεσία/υπουργείο και γενικότερα ένας απλός…Μπάμπης βρε αδελφέ!

Το λογικό θα ήταν ο Μπάμπης να επιζητά την αδιαπραγμάτευτη ισονομία και να αντιδρά σε κάθε περίπτωση επιλεκτικής (δηλαδη ιδιοτελούς σκοπιμότητας) εφαρμογής των νόμων. Και αυτό έκανε ανέκαθεν. Μέχρι που συνειδητοποίησε ότι ενώ τα χρόνια περνούσαν, τα πρόσωπα άλλαζαν και οι δομές του κράτους διαφοροποιούνταν, η καθολικότητα της ισχύος των νόμων εξακολουθούσε να αποτελεί ζητούμενο και όχι δεδομένο.

Και τότε ήταν που ο Μπάμπης αποφάσισε να αλλάξει κι αυτός στάση και τακτική.

Άρχισε τότε να διαμαρτύρεται όχι επειδή δεν τιμωρήθηκε ο τάδε, άλλα γιατί τιμωρήθηκε ο ίδιος για κάποια αντίστοιχη περίπτωση. Δηλαδή σταμάτησε να τον ενδιαφέρει η τιμωρία όσων παρανομούν και δεν υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων τους και αρχισε να αξιώνει την ιδία χαριστική συμπεριφορά και για τον ίδιο. Το σύνθημα στα χείλη του Μπάμπη δεν ήταν πια ‘’να τιμωρηθούν οι ένοχοι’’, άλλα ‘’αφού δεν τιμωρήθηκαν αυτοί, να μην τιμωρηθώ ούτε εγω’’! Και εδώ ήταν που χάθηκε η μπάλα αγαπητοί εν Christi αδελφοί. Όταν, δηλαδή, η αυθόρμητη και υγιής απαίτηση κάθε πολίτη για την αυτονόητη ισονομία μεταξύ όλων των συμπολιτών και φορέων του κράτους, έδωσε τη θέση της στην αξίωση της ισονομίας στην ανομία.

Θα μου πείτε, είναι τώρα αυτό λογικό; Όχι! Θα μπορούσε να είναι η νεοελληνική εκδοχή του γνωστού ‘’να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα’’. Κυρίως όμως είναι μια ενστικτώδης αντίδραση στο γενικότερο πλαίσιο της λογικής του παραλόγου, της μοναδικής και επι σειρά ετών σταθεράς (απο)δόμησης του ελληνικού κράτους. Της ‘’λογικής’’ που βαφτίζει μ…..α όποιον υπακούει στους νόμους και τηρεί τους κανόνες και ‘’μάγκα’’ (πόσο παρεξηγημένη λέξη) όποιον βρίσκει ενα παραθυράκι με θέα στο απέραντο καταπράσινο λιβάδι της λαμογιάς κάτω από τον γαλάζιο ουρανό της κομπίνας και της διαπλοκής.

Αν το καλοσκεφτείτε δε, το πλέον στενάχωρο της υπόθεσης δεν είναι ότι ο Μπάμπης υιοθέτησε αυτή τη νοσηρή (και εν δυνάμει επικίνδυνη) νοοτροπία κάποιων, που σε βάθος χρόνου είναι ικανή να αλλοιώσει ακόμα και συσχετισμούς βασικών εννοιών όπως το σωστό και το λάθος, το δίκαιο και το άδικο, το ηθικό και το ανήθικο. Το χειρότερο είναι η ευκολία με την οποία αυτοί κατάφεραν να κάνουν τον Μπάμπη μέρος του συστήματος, που τόσα χρόνια είχε μάθει να κατηγορεί για τα δείνα του.

Ενας μεγάλος σκωτσέζος συγγραφέας και μετέπειτα πολιτικός, ο Samuel Smiles, έχει πει κάποτε ότι ‘’Η αξία και η δύναμη του κράτους εξαρτώνται περισσότερο από τον χαρακτήρα των πολιτών, παρά από το είδος των νόμων’’. Επειδή λοιπόν (ναι, εξακολουθώ να) πιστεύω στους ανθρώπους αυτής της χώρας και κυρίως σ’αυτούς που έρχονται, στις επόμενες γενιές, θα συνεχίσω να ελπίζω ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Απλά ρε Μπαμπή, ας μην περιμένουμε πια τους άλλους. Ας το αλλάξουμε μόνοι μας. Ξεκινώντας ο καθένας από το δικό του μικρόκοσμο και χωρίς να σταματήσουμε μέχρι να καταφέρουμε να κάνουμε αυτό το άθλιο κράτος τόσο όμορφο, όσο αυτή η υπέροχη χώρα.

Marianna says: «Ο Γιώργος Παπαδεράκης είναι γιατρός, φίλαθλος και music wikipedia. Εάν συμφωνείς ή διαφωνείς με το άρθρο του, άφησε το σχόλιό σου«!