Λέξεις αλλιώς ιδωμένες | Ανάποδα

Η Ελισσάβετ γράφει στίχους, ο Νίκος προσθέτει σκέψεις και φωτογραφίζει. Κάπως έτσι προκύπτουν λέξεις, ιδωμένες αλλιώς… Απολαύστε το!

 

anapoda

[Σαφώς λοιπόν και περάσαμε σε μια ανάμνηση/ της ατμίδας αυτού του θείου καπνού που θα όφειλε/ να συγκεντρώνει την προσοχή της καρδιάς μας/αλλά μας διευκόλυνε σε μια εν μέρει/αποχή από το βρασμό ψυχής/και συνόδευε την ανάψυξή σε κατάλληλη θερμοκρασία ώστε να γίνει ψύξη /ο ορισμός άλλωστε δεν προέκυψε /ούτε και στην όποια αλλαγή /αλλά αυτό που ίσως θα ήταν το βέβαιο ανατρεπτικό γεγονός αυτής της τόσο επιτηδευμένης μπουρζουαζίας/θα ήταν ο κρημνός της λησμονιάς του κόσμου/αυτό θα επερχόταν ως δώρον/ ικανό να αντικρίζει ηλιοβασιλέματα χωρίς ανατολές /αναμένοντας της θέασης το κοίλον/ενός νότιου πόλου που ανατέλει πάντα κόντρα/έτσι λοιπόν από δω και μπρος /ανάποδα θα μιλάμε/αφού ανάποδα ζήσαμε/μπας και ανατείλει επιτέλους κάποιο ρίνισμα από την Βασιλική αποχώρηση]

 

ανάποδα σου μιλούσα εξαρχής

τις λέξεις μου τις στρογγύλευα από μέσα

γωνία καμιά να μη σε βρει

και σε πληγώσει

όμως πια αντοχή καμία δε με βρίσκει

εγώ πάντοτε

σα θάλασσα στο καθετί χυνόμουν

και

είτε καρφωμένη στα κεραμίδια του σπιτιού έμενα

να μετρώ

τουριστικά καραβάκια

στο Βόσπορο

είτε έλιωνα τον πόνο

στα σανίδια της κρεβατοκάμαρας

-ηδονική οδύνη

οδυνηρή ηδονή-

 

(σου ζητώ συγνώμη, αλλά

του Νιχωριού τ’ αναφιλητό

απόψε

μ’  εξοντώνει)