Λέξεις αλλιώς ιδωμένες |LEGO

About

Η Ελισσάβετ γράφει στίχους και βγάζει φωτογραφίες, ο Νίκος προσθέτει σκέψεις…και κάπως έτσι προκύπτουν λέξεις, ιδωμένες αλλιώς… Απολαύστε το!

Publishers: Ελισσάβετ Χαρταβέλλα, Νίκος Χαλδαιάκης

 

Τα είπε όλα η Lego, συναρμολογούμενη Πανσέληνος, ψυχρά και ήσυχα
, έντονα και απειλητικά, σαν τουρίστας με γυαλιά ηλίου και σανδάλια γελώντας έξω από το νεκροταφείο. Σύσπαση καμμία δεν είχε στο πρόσωπό της στο κρεβάτι της εντατικής διασωληνωμένη, μόνο κοίταξε πίσω και είπε, από ‘κει που μπήκα θα βγω σαν τον κανένα, άλλωστε η Πανσέληνος δεν υπάρχει. Το φεγγάρι είναι πάντα εκεί.

 

το φεγγάρι πάντοτε εκεί

κι εγώ;

ένα πόδι μου εδώ

το άλλο εκεί

μέσα στο Αιγαίο το κεφάλι∙

τελικά ποιός τόπος συγκρατεί

τη ματιά που στέρησες;

 

Αποφάσισα να δεχθώ ότι μπορεί ένα πόδι μου να είναι εδώ και ένα κεφάλι αλλού.

Αυτή και η πρώτη συνιστώσα των κατασκευών. Αυτή και η αρχή του transforming ως μιας εύπλαστης αποδοχής, αλλά ουχί ως δυσπλασίας αφαιρούμενος όγκος, αφού ότι αφαιρείς προστίθεται αλλού -domino ή πύργος της Πριγκήπισσας Φιόνα μ’ ένα Srek ερωτευμένο ή με διάθεση ακόμη για καρδιοχτύπια. Το θέμα είναι ποιός και ποιό μέρος του κολλάει πού.

 

προτού

άνθρωπο με ποιήσεις

βαστώντας με στις παλάμες σου

ήμουν ηλιαχτίδα κολλημένη σε βράχο

ανέμελου ακρογιαλιού‧

απέκτησα σάρκα

κι ύστερα

τα κομμάτια μου σκορπούσα

σε Σποράδες και Κυκλάδες

και για δώδεκα μέρες σε δώδεκα νησιά

ψιθύριζα ότι

κάπου εδώ είναι

η χώρα

των Θαυμάτων μου

 

ξέρεις, ο τόπος της Αλίκης. που αντιλήφθηκε ότι η πόρτα σ’ ένα πάζλ που ονόμασε χώρα των Θαυμάτων, δεν υπήρχε. απλά ήταν ένα παραβάν. μια κουρτίνα, και μάλιστα, όταν φυσούσε ο αέρας με ’κείνο τον τρελό πουνέντη ήταν πάντα ανοικτή.

Μπαίνω από κει που βγήκα, όπως σου ξαναείπα, σημαίνει ότι δεν ήρθα τότε, αλλά θα έρθω.

λέξεις αλλιώς ιδωμένες, lego