Los diarios de Madrid | Ημέρα 1η

About

Η Κ. κάνει βαλίτσες και φεύγει Μαδρίτη για δύο εβδομάδες κι εμείς ζηλεύουμε παράφορα. Για να αισθανθούμε κάπως καλύτερα, μας στέλνει καθημερινή ανταπόκριση (τώρα αυτό ήταν όντως για καλό;). Η Χριστίνα Νεδέλκου μένει Θεσσαλονίκη και αναλαμβάνει να λινκάρει όλες τις πληροφορίες για τις Μαδρίτη (ηρωίδα!). Εμείς, μένει να ταξιδέψουμε, έστω και νοερά!

Publisher: Κ.

Ξημερώνει Καθαρά Δευτέρα και εγώ έχω ήδη σηκωθεί και ετοιμαστεί.. Κάνω ένα τελευταίο έλεγχο. Νομίζω ότι είμαι έτοιμη. Όχι, δε θα πάω στην εξοχή για να γιορτάσω τα κούλουμα, αλλά στο αεροδρόμιο «Μακεδονία». Για άλλη μια φορά η αδερφή μου σε ρόλο σοφέρ – από τους πιο εξυπηρετικούς στην πόλη- με μεταφέρει εκεί όπου τα αεροπλάνα σε πάνε όπου επιθυμείς! Προορισμός: Μαδρίτη. Χρόνος διαμονής: 2 βδομάδες.

Φορτωμένη με τα μπαγκάζια μου (με λαγάνα και χαλβά στη χειραποσκευή για να μην ξεχνιόμαστε), με περίσσια χαρά αλλά και νύστα – άλλωστε είναι 7 το πρωί – περνάω την πύλη 13, και μετά από 2 ωρίτσες… Μόναχο. Κανείς δεν είπε ότι η διαδρομή θα είναι γρήγορη, αλλά τι με νοιάζει; Η επόμενη πτήση θα με οδηγήσει εκεί που θέλω!

Today is a Greek orthodox celebration, the beginning of Lent οπότε και το μενού στο αεροπλάνο λιτό όπως του αρμόζει. Σπανακοπιτάκι, πατάτα βραστή, ένα ντοματίνι και ψωμάκι με βουτυράκι και μαρμελάδα… Δεν είχα προλάβει να πάρω πρωινό οπότε μια χαρά. Ακολούθησαν λίγες αναταραχές και ενδιάμεση στάση Μόναχο. Ωραίο αεροδρόμιο, έκανα και μια εξερευνητική βόλτα και να σου τώρα, περιμένω στην πύλη G18 την πολυπόθητη πτήση μου. Εγώ, αρκετοί ισπανοί, φωνακλάδες σαν κι εμάς, λίγοι Ιταλοί… Λίγο ακόμα υπομονή και αναμονή.

Και να που από τα μεγάφωνα ανακοινώνεται η πτήση μου! Ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη μου, μια μικρή βόλτα με το λεωφορείο στον αεροδιάδρομο και…να το αεροπλανάκι μου!! Σε αυτή την πτήση ο φίλος Μορφέας με πήγε μια μικρή βόλτα, εμένα, την ωραία κοιμωμένη, πάνω απ’ τα σύννεφα ώσπου μια μυρωδιά τυποποιημένου φαγητού με ξύπνησε. Πόσο λατρεύω αυτές τις γεύσεις αεροπλάνου που με περίεργη χάρη σου προσφέρουν οι αεροσυνοδοί στο τραπεζάκι μπροστά στα πόδια σου.

– Something to drink?
– Wine please, white wine!
Έτσι, γιατί μια ζάλη τη χρειάζομαι για να ξανακοιμηθώ μετά! Καταβροχθίζω αυτό το υπέροχο πιάτο ταλιατέλες που έχει κάτι πράσινο και κάτι καφέ από πάνω, τρώω και την milka σοκολάτα, η βοδάρα, και μετά ύπνος βαθύς. Ύπνος, μέχρι που τα κενά αέρος πάνω από τη Μαδρίτη με ξαναέφεραν στον πραγματικό κόσμο.

Μα τώρα όλα αυτά είναι μακριά γιατί εγώ είμαι στην Μαδρίτη!! Έτσι λοιπόν, ακλουθώντας πίστα τις οδηγίες της φίλης μου, έφτασα με την πραμάτεια μου στην στάση Tribunal του μετρό. Από εκεί και πέρα κάθε ίχνος κούρασης εξαφανίστηκε. Και αφού πήγαμε σπίτι, να ξεφορτώσω τα πράγματα, πήγαμε για μια γρήγορη βόλτα, στο κέντρο της πόλης. Ίσως όχι τόσο γρήγορη εντέλει μιας και κράτησε σχεδόν 3 ώρες!

Και άφησα να συνεπάρει ο παλμός της πόλης, οι συζητήσεις με τη φίλη μου τις σκέψεις και το κορμί μου…που τελικά σωριάστηκε στον καναπέ και με κόπο το μετέφερα στο κρεβάτι…Μέχρι να ξημερώσει η Τρίτη.

Υ. Γ. Εγώ είμαι η Κ., 31, φαρμακοποιός. Η φίλη μου είναι η Ε. Κ. Αγαπημένη, από το πανεπιστήμιο, που για 8 μήνες διαμένει στη Μαδρίτη.