Los diarios de Madrid | Ημέρα 10η

About

Η Κ. κάνει βαλίτσες και φεύγει Μαδρίτη για δύο εβδομάδες κι εμείς ζηλεύουμε παράφορα. Για να αισθανθούμε κάπως καλύτερα, μας στέλνει καθημερινή ανταπόκριση (τώρα αυτό ήταν όντως για καλό;). Η Χριστίνα Νεδέλκου μένει Θεσσαλονίκη και αναλαμβάνει να λινκάρει όλες τις πληροφορίες για τις Μαδρίτη (ηρωίδα!). Εμείς, μένει να ταξιδέψουμε, έστω και νοερά!

Publisher: Κ.

Έφτασε κιόλας η 10η μέρα. Απίστευτο μου φαίνεται. Θα ήθελα να είχα στη διάθεσή μου άλλες τόσες μέρες. Η σημερινή μέρα θα είναι χαλαρή, απολαυστική…Αυτό φάνηκε ήδη από το πρωί. Χουζουρέψαμε αρκετά για να αναπληρώσουμε τις δυνάμεις μας, πράγμα αναγκαίο μιας και οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια δε λένε να φύγουν.

Το πρόγραμμα σήμερα έχει Malasaña. Η αποστολή είναι «ανακαλύπτουμε τη γειτονιά μας». Αδιάκοπες βόλτες στα στενά. Υπάρχουν ένα σωρό (το έχω ξαναγράψει) μαγαζιά με ρούχα, μπακάλικα και mini market κινέζικης ιδιοκτησίας, εστιατόρια και bar – εναλλακτικά αλλά και πιο μοντέρνα, ένας φούρνος που φημίζεται για τα προϊόντα του και πολλά, πολλά ακόμα. Θα έλεγε κανείς ότι συγκεντρώθηκε σε αυτούς τους δρόμους μια ποικιλία ανθρώπων και πραγμάτων!

Και κάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι ότι συνηθίζουν – σε όλη τη Μαδρίτη – να βάζουν παράξενα και αρκετά απροσδόκητα αντικείμενα στα μπαλκόνια τους όπως κούκλες βιτρίνας, μεταλλικά ομοιώματα και διάφορα άλλα. Δεν ξέρω το λόγο, σίγουρα όμως
δημιουργούν ένα πρωτότυπο θέαμα.

Αποφασίσαμε να φάμε για μεσημεριανό στην Clarita (και αυτοί είναι σαν εμάς, τρώνε σχετικά αργά για μεσημέρι) ακριβώς απέναντι από το σπίτι. Ο συμπαθέστατος ιδιοκτήτης μάς καλωσόρισε και καθίσαμε στο τραπέζι μας. Τελικά επιλέξαμε κάτι από το μενού της μέρας με τα 11 ευρώ πλούσιο, νόστιμο και χορταστικό!

Η ώρα είχε περάσει κι εγώ βιαζόμουν, ήθελα να πάω να δω μια μονή, το Monasterio de las Descalzas Reale, που έχει ξενάγηση – στα ισπανικά ή στα αγγλικά ανάλογα με την εθνικότητα των επισκεπτών – και βέβαια δεν είναι και πολλές ώρες ανοιχτό. Δυστυχώς φτάνοντας εκεί διαπίστωσα ότι είναι κλειστό… λόγω μεγάλης εβδομάδας! Ε όχι, τι ατυχία πια!

Τέλος πάντων, ας σκεφτώ αισιόδοξα, θα έχω κάτι να δω την επόμενη φορά που θα έρθω Μαδρίτη. Έτσι, ξαναβρέθηκα με την Ε και περάσαμε όλη την υπόλοιπη μέρα ως αργά το βράδυ έξω. Ανακάλυψα ότι στην περιοχή αυτή υπάρχουν πάρα πολλά μαγαζιά με vintage & second hand μαγαζιά με ρούχα, αλλά και αντικείμενα. Μπήκαμε σε αρκετά – κυρίως στην Calle de Velarde – μοντέρνα και ταυτόχρονα παλιακά, με την ίδια χαρακτηριστική μυρωδιά του παλιού, που μερικές φόρες είναι ανυπόφορη( τουλάχιστον για τη δική μου μύτη). Αρκετά με τις βόλτες και το τριγύρισμα. Χρειαζόμασταν έναν καφέ, έτσι κάναμε μια μικρή στάση στο Lolina.

Σήμερα είναι η μέρα θεάτρου και σε όλη την πόλη τα θέατρα κάνουν έκπτωση στα εισιτήρια ή παραστάσεις μόνο για απόψε. Εμείς, μαζί και η Λ, φίλη της Ε, αποφασίσαμε να πάμε στο Micro Teatro Por Dinero που βρίσκεται στην περιοχή μας. Έχει παραστάσεις με 4 ευρώ που διαρκούν 20 λεπτά με μισή ώρα. Ευτυχώς, γιατί εγώ ισπανικά δεν ξέρω και τα λίγα που καταλαβαίνω οφείλονται στα ιταλικά που γνωρίζω. Παρόλα αυτά, είπα να το δοκιμάσω και να γίνει. Κατά τύχη διαλέξαμε ένα συμπαθέστατο εργάκι, το FUTUROFOBIA, στο οποίο 2 ηθοποιοί σε μια αίθουσα 2 χ 3 με 15 θεατές μάς διασκέδασαν. Κατάφερα, παρ’ ελπίδα, να καταλάβω και εγώ αρκετά πράγματα και να γελάσω. Μια χαρά.

Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι φτάσαμε νωρίτερα και για να συντομεύσουμε την αναμονή στο φουαγιέ είπαμε να πάρουμε μια μικρή μπυρίτσα. Έλα, όμως, που πριν καν την ξεκινήσουμε καλά-καλά μας φώναξαν για την αίθουσα. Την κατεβάσαμε μονορούφι για να μην πάει χαμένη, για να διαπιστώσουμε ότι επιτρεπόταν να τις πάρουμε μαζί μας στην αίθουσα. Απίστευτο.

Σαφέστατα και η βραδιά ήταν αδύνατο να τελειώσει τόσο νωρίς. Άσε που ψιλοπεινούσαμε κιόλας. Επιλέξαμε να πάμε στο ΑΙΟ, μπαράκι που προσφέρει και φαγητό, πρόχειρο μεν φαγητό δε. Μ’ ένα σπάρο δυο τρυγόνια.Δεδομένου ότι ο καιρός είχε καλυτερεύσει, ο κόσμος για άλλη μια φορά ξεχύθηκε στους δρόμους και η περιοχή ζωντάνεψε! Και τώρα ακολουθεί tip ζωτικής σημασίας. ‘Όταν έρθετε σε αυτή την πόλη, μη σταθείτε ποτέ σε κάποιο τοίχο ή μην ακουμπήσετε γενικά. Μάλλον συνηθίζεται να κατουράνε στην «ύπαιθρο» είτε είναι μέρα είτε νύχτα. Αλήθεια, δεν ξέρετε τι έχω δει όλες αυτές τις μέρες εδώ.

Η βραδιά τέλειωσε στην κατάληψη μιας που το είχαμε υποσχεθεί στην Λ. Αν και η λέξη κατάληψη συνήθως προκαλεί περίεργους συνειρμούς, η συγκεκριμένη ήταν σαν εναλλακτικό μπαράκι. Το ισόγειο είχε διαμορφωθεί σαν bar, μπορούσες να πιείς φτηνή μπύρα και να τσιμπήσεις κάτι πρόχειρο, έπαιζε όμορφη μουσική. Ιδανικό φινάλε. Εκείνη την ώρα ένιωσα την κούραση και άρχισα να χασμουριέμαι. Αλλά βλέπω πως και οι άλλες δεν πάνε πίσω.

Καληνύχτα.

Υ. Γ. Εγώ είμαι η Κ., 31, φαρμακοποιός. Η φίλη μου είναι η Ε. Κ. Αγαπημένη, από το πανεπιστήμιο, που για 8 μήνες διαμένει στη Μαδρίτη.

Marianna says: «Διάβασε τις εντυπώσεις της Κ. από τις προηγούμενες ημέρες στη Μαδρίτη εδώ” !